จากการที่ได้ปฏิบัติหน้าที่ครูที่ปรึกษาตลอดระยะเวลา  13  ปี  ดิฉันได้พบกับลูก  ๆ นักเรียนที่มี  รูปร่าง  หน้าตา  แตกต่างกันไป  บางคนก็ดูหน้าตาน่ารัก  สดใส  พูดคุยเก่ง  บางคนก็ดูเหมือนคนอมทุกข์  เก็บตัวเงียบ  ๆ  ไม่พูด  ชอบอยู่ตามลำพังคนเดียว  และในขณะเดียวกันหลาย ๆ  คน  ก็มีความพร้อมทางการเรียน  และอีกหลายคนก็ไม่พร้อมที่จะเรียน  เหตุการณ์เหล่านี้  ดิฉันประสบพบมาตลอดระยะเวลาที่เป็นครูที่ปรึกษามา  เป็นเหตุการณ์ที่เกิดคล้ายกันทุกปี  ถึงแม้จะเป็นเด็กคนละรุ่นก็ตาม  ดิฉันก็นึกถึงสมัยที่เป็นนักเรียนก็นึกถึงครูที่ปรึกษา  สมัยนั้นจะเรียกครูประจำชั้น  ภาพความประทับใจกับคุณครู  ก็คือ  เอาใจใส่  ให้ความสนิทสนม  ให้ความช่วยเหลือ  เป็นที่ปรึกษาได้ทุกเรื่อง  พาไปศึกษาหาความรู้นอกโรงเรียน  เยี่ยมบ้านนักเรียน  สิ่งเหล่านี้  ตนเองได้พยายามนำมาปฏิบัติกับลูกศิษย์ของตน  โดยการ  เอาใจใส่ติดตาม  พูดคุย  เป็นกันเอง  ให้ความช่วยเหลือ  เป็นที่ปรึกษาโดยการติดตามเยี่ยมบ้าน  เพื่อพบผู้ปกครองพูกคุย  ให้ผู้ปกครองเห็นว่าเราก็เป็นห่วงลูกของเขาไม่แพ้กัน 

        จากการติดตาม  ดูแลเอาใจใส่  ลูก ๆ  นักเรียน  ที่สำคัญก็คือ  การเยี่ยมบ้านนักเรียน  ทำให้ทราบข้อมูลพื้นฐานของนักเรียน  สภาพความเป็นอยู่ของนักเรียน  รายได้ของผู้ปกครอง  อาชีพของผู้ปกครอง  พฤติกรรมของนักเรียน  และสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ได้จากการเยี่ยมบ้านของนักเรียน  ก็คือ  ความรู้สึกที่ดีของผู้ปกครองที่มีต่อครู  ต่อโรงเรียน  ผู้ปกครองจะให้ความไว้วางใจเหมือนญาติคนหนึ่ง  จะฝากลูกให้คุณครูช่วยดูแล  นอกจากนี้สภาพความเป็นอยู่ของนักเรียนบางคนก็ยำแย่มาก  เหตุการณ์ที่ครูได้พบจึงนึกถึงเด็กนักเรียนที่แตกต่างกันเหล่านั้นว่าบางทีเขาเหล่านั้นอยากจะเป็น  อยากจะมี  อยากจะได้  แต่เขาขาดโอกาส  ดิฉันได้ให้กำลังใจลูกทุกคนว่าถึงเราเลือกเกิดไม่ได้  แต่เราก็เลือกที่จะเป็นตนดีได้    และพยายามสอนให้ลูก ๆ  ให้รู้จักแบ่งปันความรัก  ความมีนำใจ  ให้กับเพื่อน  ๆ  ของเราที่มีโอกาสไม่เหมือนเรา    เพื่อน  ๆ  จะได้รู้สึกว่านอกจาก  พ่อ  แม่  ครู  แล้วยังมีเพื่อนที่คอยให้ความรัก  ความเอื้ออาทร  ให้กำลังใจกับเขา  ทำให้เขาไม่รู้สึกท้อแท้  มีกำลังใจในการเรียนต่อไป