เมื่อปีใหม่ที่ผ่านมาได้รับหนังสือเล่มเล็กบางๆเล่มหนึ่งเป็นของขวัญจากท่านอาจารย์ ขนบพันธ์  ยุกตะนันทน์ เป็นหนังสือเรื่อง “อภัยทาน” เขียนโดย ท่าน พระศรีญาณโสภณ ผู้ช่วยเจ้าอาวาส วัดพระราม ๙ กาญจณาภิเษก เพิ่งได้มีโอกาสอ่าน เป็นหนังสือที่ดี พูดถึงการให้อภัย  มีความตอนหนึ่ง เขียนว่า ขอให้สังเกตดูให้ดี เรื่องนิดเดียวสามารถบานปลายได้ด้วยคำพูดเพียงคำเดียว บางที เราพูดนิดเดียว แต่คนฟังนำไปขยายต่ออีกเป็นสิบ พูด ๒ ครั้ง ก็นำไปขยายต่ออีกนับไม่ถ้วน ความเกลียดชัง อาจเริ่มต้นจากจุดนิดเดียว แต่กลายเป็นเชื้อไวรัสมากมาย เพราะคำพูดของเรา เพราะปากของเราเอง เพราะเห็นแก่ความสนุกปาก การปรับทุกข์ในบางครั้ง ก็ไม่ต่างอะไรกับการเติมเชื้อเพลิงความทุกข์ให้ตัวเอง เติมเชื้อแห่งความอาฆาตพยาบาทไปในจิตใจเราเอง เมื่อเป็นเช่นนี้ จึงจำเป็นต้องหาวิธีแผ่เมตตาให้ถูกต้อง คือ แผ่เมตตาให้ถึงศัตรูให้ได้ เพื่อให้ความเป็นศัตรูในใจเขาและเราหมดไป  อ่านแล้วให้ได้คิดว่า เรานี้ควรหัดตัวเองให้พยายามให้อภัยคนรอบตัวไว้ให้มาก ค่ะ