คิดย้อนกลับเมื่อครั้งอดีต... เมื่อปี ๒๕๔๔ สมัยที่ดิฉันเริ่มทำงานใหม่ๆ ที่ โครงการส่งเสริมการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในโรงเรียนชนบท หน่วยบริการเทคโนโลยีเพื่อการพัฒนาชนบท ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ (ไบโอเทค)  ดิฉันต้องทำงานเป็นบัดดี้กับพี่สาวคนหนึ่ง คือ พี่เอ๋  กิตติมา ไกรพีรพรรณ  เพราะ พี่เอ๋ จะคอยสอนและให้คำแนะนำต่างๆ ในการทำงาน รวมถึงการไปปฏิบัติหน้าที่ตามต่างจังหวัด (ส่วนใหญ่จะเป็นจังหวัดตามตะเขบชายแดน) ....  พี่เอ๋ เป็นคนใฝ่รู้ เรียนรู้ มีความคิดสร้างสรรค์ ชอบคิดแหวกแนว และทำอะไรแปลกๆ อยู่เสมอ.....

             การลงพื้นที่ต่างจังหวัดโดยเฉพาะพื้นที่ อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน สมัยนั้นเรามักจะไปด้วยกันเสมอ... ไปติดตามความก้าวหน้าเรื่องการทำโครงงานวิทยาศาสตร์ในโรงเรียนแถบนั้น..ที่พักของเราก็คือบ้านผู้ประสานงานในพื้นที่ ซึ่งเป็นคนในอำเภอบ่อเกลือ (จำได้ว่าหน้าหนาวนั้น.. น้ำช่างเย็นเฉียบเสียเหลือเกิน) การไปแต่ละครั้ง พี่เอ๋ จะไม่ได้ไปตามงานอย่างเดียว  แต่จะคอยให้คำแนะนำเรื่องอื่นๆ ด้วย  เช่น ชวนชาวบ้านหาเปลือกไม้ ใบไม้ ต่างๆ มาย้อมผ้าโดยใช้เทคนิคและความรู้ทางวิทยาศาสตร์ให้กับชาวบ้าน  การเชื่อมโยงความรู้หรือแหล่งความรู้ที่มีในชุมชนเพื่อพัฒนาอาชีพ เช่น การเพาะเห็ด การปลูกผักในสภาพดินที่ชื้นจนไม่สามารถปลูกพืชได้เพราะผักจะเน่าหมด... โดยไม่ได้มองว่าเป็นธุระคนอื่น หรือ อยู่นอกเหนือเวลางาน.... หรือแม้แต่บางครั้ง 

                 ด้วยลักษณะนิสัย ความเป็นกันเอง เข้ากับคนง่าย มีความจริงใจ ไม่เอาเปรียบใคร ไม่คิดร้ายใคร และเป็นที่ปรึกษาที่มักให้คำแนะนำที่ดีๆ อยู่เสมอ... ทำให้คนที่รู้จักรักใคร่และไว้วางใจ พี่เอ๋ กันทั้งนั้น ไม่ว่าระดับผู้บริหาร เพื่อนร่วมงาน หรือ ชาวบ้านในพื้นที่ต่างๆ 

                 จะว่าไปแล้วบางท่านอาจจะมองว่า.. เรื่องราวที่ดิฉันเขียนมานี้เป็นความดีเล็กๆ หรือ ความประทับใจน้อยๆ อาจเห็นได้ทั่วไป...แต่หากท่านได้รู้จักกับ พี่เอ๋ แล้ว.... ท่านจะรู้ว่าความดีเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้น ช่างมีมากมายเหลือเกิน..... กิตติมา ไกรพีรพรรณ จึงเป็นคนดีคนหนึ่งที่ดิฉันอยากชื่นชม

 

uraiMan

๒๓ ก.พ.๕๐