มาดูภาพที่หาดูได้ยากมากกันเถอะ

ที่ส่าภาพหาดูยากเพระเก็บภาพนี้ได้เพียงภาพเดียวเท่านั้นค่ะ จึงตั้งชื่อบันทึกว่า...มาดูภาพที่หาดูได้ยากมากกันเถอะ
วันอาทิตย์ในขณะที่พักกลางวัน  ครูอ้อยนั่งพักผ่อนพูดคุยกับเพื่อนๆที่มหาวิทยาลัย  หลังจากเรียนภาคเช้าเสร็จแล้ว 
โทรศัพท์ที่ทำเป็นระบบสั่นไว้  ก็สั่นขึ้น  ครูอ้อยเห็นชื่อลางเลือนที่หน้าปัดโทรศัพท์  เพราะครูอ้อยยังไม่ได้สวมแว่นตา  เบลอๆ  จึงสวมแว่น 
ทันทีที่เห็นชื่อว่า เป็นชายหนุ่มที่ราบสูง  กำลังเดินทางมากรุงเทพฯแน่เลย 
ถามไถ่ว่า ครูอ้อยว่างเย็นนี้หรือเปล่า  ครูอ้อยตอบทันที  เมื่อเจรจาเสร็จแล้ว 
ก็ขึ้นไปชั้น 4 ทำธุระก่อนที่จะเดินทางไปงานมงคลของลูก  แล้วเข้าห้องคอมพิวเตอร์เพื่อหาประวัติของอาจารย์ที่ปรึกษา 
ความจริงครูอ้อยหาไว้ตั้งนานแล้ว แต่ทำเพื่อเอาใจเพื่อนๆ เพราะเธอเพิ่งจะหาพบ  เลยดีใจ และแนะนำครูอ้อยอย่างโน้นอย่างนี้ 
ครูอ้อยอยู่กับเพื่อนๆ  ที่ห้องคอมฯ  สักพักใหญ่ 
เดินไปตึกคณะศึกษาศาสตร์  หาอาจารย์  ก็ไม่พบ 
ครูอ้อยโทรศัพท์หาพ่อบ้าน  และดำเนินการตามแผนการณ์  จะต้องไปดูร้านอาหารก่อนว่า  วันนี้เขาหยุดตรุษจีนกันหรือเปล่าจากนั้นก็ตรงดิ่งกลับบ้าน  ถึงบ้านพบพ่อบ้านนอนหลับอยู่  จึงเปิดตู้เย็น  หยิบนมเปรี้ยวมาดูด ไม่ทันไร  โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก ครูอ้อยจึงบอกพ่อบ้าน
พ่อบ้านลุกขึ้นอย่างเร็ว  อาบน้ำ แต่งตัว  และไปรับค่ะ 
อ้อ..ลืมไป..ในขณะที่นั่งรอพ่อบ้านอาบน้ำ ครูอ้อยโพสต์ได้ 1 บันทึก  เย็นนี้ครูอ้อยมีนัด...ทายซิว่านัดกับใคร

 
พอถึงที่นัดหมาย  ครูอ้อยก็ลงไปรับ..ยืนรอหันรีหันขวางสักพักก็พบค่ะ 
เธอคือ..คุณบอน..กาฬสินธุ์..กับเพื่อน..หนูนิด 
เมื่อขึ้นรถได้  หนูนิด  ตกใจ  เพราะคุณบอนไม่ได้บอกว่า...เป็นครูอ้อยที่มารับ..คุณบอนเป็นคนอย่างนี้ล่ะ   ชอบแกล้งคนอยู่ร่ำไป 
เราไปร้านอาหารทันที  ท่าทางหนูนิดกับคุณบอนสนใจ  สวนรถไฟมากเลย  เพราะร้านอาหารที่ครูอ้อยพาไปนั้น  อยู่ตรงกันข้ามกับสวนรถไฟพอดี   
เรากินไปคุยกันไปอย่างมีความสุข หนูนิดเล่าเรื่อง  ลืมสิ่งของที่ซิ้อมาฝากครูอ้อยไว้บนรถแล้วหาไม่เจอให้ครูอ้อยฟัง 
ครูอ้อยก็เลยบอกว่า  ไม่จำเป็นต้องมีของฝากหรอก  แค่มาหาครูอ้อยก็ดีใจแล้วค่ะ 
เมื่อกินจนอิ่มแล้ว  ครูอ้อยกับสาวๆ  พากันเข้าห้องน้ำ  ปล่อยให้ สองหนุ่ม คือ  คุณบอนกับพ่อบ้านครูอ้อยคุยกันค่ะ..อิอิ  หลังจากที่คุณบอนเขียนบันทึกถึงพ่อบ้านครูอ้อย  ลองอ่านที่นี่ค่ะ 
จากนั้น  ถึงเวลากลับ  เราเดินยืดเส้นไปในสวนรถไฟนิดนึง  ไปดูดนตรีวันหยุดที่มาเล่นให้เราฟัง 
ครูอ้อยเสียดายจังเลย  กล้องของครูอ้อยแบตเตอรี่มันหมด  เลยได้ภาพนี้ภาพเดียวเท่านั้น 
ครูอ้อยไปส่งหนูนิดที่  ซอยอินทามระ25
และส่งคุณบอนที่ป้ายรถเมล์ จตุจักร

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ครูสิริพรกับบันทึก

คำสำคัญ (Tags)#diary#ครูอ้อย#คุณบอน

หมายเลขบันทึก: 79387, เขียน: 19 Feb 2007 @ 07:26 (), แก้ไข: 06 Sep 2013 @ 17:49 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 11, อ่าน: คลิก


ความเห็น (11)

ร้านอยู่ตรงครับอาจารย์
ถามว่าร้านอยู่ที่ไหน...ใช่หรือไม่คะ ร้านอาหารชื่อ...ครัวตาน้อย อยู่ตรงกันข้ามกับ...สวนรถไฟ ค่ะ ราคาถูก อร่อย
Ranee
เขียนเมื่อ 

เรียนครูอ้อย

           ราณีเคยไปแถวนั้นบ่อย ๆ แต่ไม่เคยเดินแถวสวนรถไฟเลย นั่งแต่อยู่บนรถ (จริง ๆ แล้วไม่มีเพื่อนไปด้วย)  เห็นหนังหลายเรื่องก็ไปถ่ายทำที่สวนรถไฟเหมือนกันค่ะ 

สวัสดีค่ะคุณน้อง   Ranee

  • แล้วเคยเห็น..ครูอ้อยแสดงหนังไหมคะ
  • อย่าเข้าใจผิดว่าเป็นนางเอกนะคะ...ตอนนี้..ดีที่สุดคือ  ยายนางเอกค่ะ

อิอิ...ขำขำ

ขอบคุณที่แวะเวียนมาทักทาย..คิดถึงค่ะ

 "เก็บคำว่าคิดฮอด หยอดกระปุกหัวใจ "

เพลงในบันทึกของครูครับ เพราะดีครับ

และ มิตรภาพในบันทึกก็สวยงามเสมอๆครับ

สวัสดีค่ะคุณเอก...จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

  • G2K มีสมาชิกมาใหม่มากมาย..แต่คุณเอกก็ไม่เคยลืม..ครูอ้อยเลย..มีโอกาสมาแวะอ่านบันทึกของครูอ้อยเสมอ

เก็บคำว่าคิดฮอด.....หยอดกระปุกหัวใจ

ขอบคุณค่ะ

ไปอ่านมาแล้วค่ะ.....ลงหลายที่จังค่ะ.....งั้นก็ต้องล้างแค้นหลายบัญชีล่ะสิคะ
ไปเป็นประธานผ้าป่า อิ่มบุญมาเต็มที่แล้ว สมควรปล่อยวางนะครับ เดี๋ยวบุญที่ได้รับมา จะมลายหายไปหมดนาครับ
  • ครับ..ล้อเล่นครับ..ไม่รู้จะพูดยังไง..เลย
  • คนมีความสุข..และความสุข..มากขึ้นเรื่อยๆค่ะคุณบอน
สนุก  สุขสันต์  อยากให้มีอีกนะคะคุณบอน