หลังจากการนั่งรถ เลยทางเข้าสวนป่า และเป็นงงกับถนนเข้าสวน....ในที่สุดก่อนเที่ยงประมาณ 20 นาที เราก็เดินทางถึงบ้านท่านครูบา ......
....จากเส้นทางที่เดินทาง......จากขอนแก่น..จนถึง อ.สตึก เราจะพบกับสภาพของทุ่งนา ที่เวิ้งว้าง แห้งและร้อน ....แต่เมื่อเริ่มเข้าสวนป่า เราจะพบกับสภาพบรรยากาศที่เปลี่ยนไป...แม้จะร้อน และแห้ง อันเนื่องมาจากสภาพภูมิอากาศ...แต่จะไม่รู้สึกกับความแล้ง เพราะรอบๆตัวมีต้นไม้ใหญ่น้อยมาก มายรายล้อม...และเมื่อเข้าไปภายในบ้านครูบา ได้พบกันท่านครูบา และนักศึกษาโข่งของท่าน....ความร้อนภายนอก ก็ไม่สามารถย่ำกรายเข้ามาในบ้าน และภายในใจเราได้เลย....สิ่งที่สัมผัสได้เมื่อพบท่านครูบา คือ ความเย็นอก เย็นใจ สบายๆ .... ของตัวเรา...และความใจดี มีเมตตาที่แผ่ออกมาจากตัวท่านครูบา.....
บ้านท่านครูบา
ท่านครูบากับกระติกน้ำข้างกาย
ของฝากของต้อน ท่านครูบา จาก มข.
จากที่ได้พูดคุยกับท่านครูบาผ่าน บล็อกเป็นระยะ ๆ ... ความน่ารัก ความใจดี ความเป็นปราชญ์ของท่านยิ่งทำให้เรารับรู้และประทับใจได้มากขึ้น......
ท่านได้บรรยายแนวคิดและกิจกรรมของมหาชีวาลัยให้เราได้ทราบความเป็นมา....การทำงานแบบอิงระบบของท่าน.....ทำให้เราได้เข้าใจถึงงานของท่านครูบามากขึ้น......ในระหว่างการบรรยายสังเกตเห็นท่านไอเป็นระยะๆ ระหว่างนั้นท่านก็จิบน้ำจากกระติกเล็กๆ ที่อยู่ในมือ.....ท่านสุขภาพไม่ค่อยดี....แต่ท่านไม่เคยหยุดทำและคิดเรื่องงาน...โดยเฉพาะงานด้านการเพิ่มเติมความรู้ให้กับชุมชน เพื่อให้สามารถเลี้ยงตัวได้.........
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อาหารเที่ยงที่บ้านครูบา อร่อยมากๆ ...ทำให้ต้องเติมข้าว ทั้งๆที่กังวลกับน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น....แกงส้มฝักมะรุมจากสวน....น้ำปลาหวานสะเดาลวกจากสวน .... ตำถั่วฝักยาวจากสวน.....หมูแดดเดียว (ลืมถามค่ะว่าเป็นเหมยซานรึปล่าว)....ผัดผักสดๆ หวานกรอบอร่อย.......อร่อยที่สุด....ขอบพระคุณครูบา และแม่ครัวค่ะ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลังอาหารเที่ยง จึงเกิดวง ลปรร 2 วง ระหว่างคุณพิชชา คุณลัดดา กับ อ.อุทัย และ อ.ศิริพงษ์ และอีกวงหนึ่งคือ ท่านครูบา ท่าน อ.JJ และผู้บันทึก ...ซึ่งได้เรียนถามท่านครูบาถึงวิธีการทำ KM ของท่าน ซึ่งท่านเล่าให้ฟังว่าท่านเป็นผู้ประสานระหว่างผู้รับความรู้กับผู้ให้ความรู้ ... ผู้ให้ความรู้ท่านก็น่ารักมาก..มาแบบค่อยๆ ให้เป็นขั้นตอน เวลาอธิบายก็จะอธิบายแบบให้เห็นภาพอย่างง่ายๆ....และมีการเก็บข้อมูลเพื่อการศึกษาเป็นระยะๆ ทำให้เกิดความรู้เป็นระยะด้วย......ฯลฯ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จากนั้นท่านครูบา ได้นำเยี่ยมชมสวนป่าของท่าน....ไม่น่าเชื่อว่าเป็นป่าที่ท่านได้สร้างขึ้นจากการแปลงปลูกพืชไร่เชิงเดี่ยวเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว เพราะดูแล้วเหมือนป่าธรรมชาติ ที่ร่มรื่น แม้จะแห้งตามสภาพภูมิอากาศ แต่ไม่แล้ง .... ทำให้เกิดอยากจะปลูกต้นไม้ เอาอย่างท่านครูบาบ้าง แม้พื้นที่จะมีเล็กน้อยก็จะพยายามค่ะ.......</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในสวนป่าเราพบต้นไม้มากมายหลายชนิด ดูจากภาพนะค่ะ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
ไกด์และลูกทัวร์</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
ลาน KM
หมู่บ้านจัดสรรของผึ้งและไก่</p><p>
บ้านเป็ดและไก่</p><p>
บ้านหกเหลี่ยม</p><p>
ดอกชะมวง</p><p>
ดอกมะนาวกับผึ้งสวนป่า</p><p>
ไกด์ชี้ชวนให้ดูบ้านนกกระจอกเทศ</p><p>
รำอวดลูกทัวร์</p><p>
เหมยซานใส่ถุงเท้า</p><p>
กระสังออกลูกเป็นส้มโอ</p><p>
แม่ห่านช่วยกันเลี้ยงลูก</p><p>
ยิ้มหวานของไกด์และลูกทัวร์ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
อ.แป๋วคะ
ฮื้อ ฮื้อ
สวัสดีค่ะคุณสมพร
สวัสดีค่ะ อ.ออต….ไว้คราวหน้า ชวนแล้วอย่าพลาดนะค่ะ…สนุกค่ะ เต็มอิ่มกับบรรยากาศ ธรรมชาติ อิ่มท้องจากอาหารแสนอร่อย และอิ่มความรู้จากท่านครูบา…..
ยิ้มด้วย กาย วาจา และ ใจ เนาะ
อ.ขจิตขา…ค่ายเป็นไงบ้าง เด็กๆ และคุณครูเม็กดำ ร้องไห้กันบ้างรึปล่าว….เมื่อวาน เสียดายอำเด็กๆน้อยไปนิดหนึ่งค่ะ….อิจฉา อิจฉา….ฝากกราบครูบาสวยๆ พร้อมด้วยรอยยิ้มนะค่ะ….แล้วก็ทานข้าวอร่อยๆ เผื่อด้วยนะค่ะ….สรุปเรื่องกิจกรรมชาวบล็อกยังว่าจะทำอะไร เมื่อไหร่ดีค่ะ…….ขอบคุณค่ะ
เรียน ท่าน อ.JJ ที่เคารพ…..ยิ้มเถอะมายิ้ม ยิ้มแย้มแจ่มใส ….. ยิ้มทั้งหน้า และแววตา แสดงว่ายิ้มทั้งกาย วาจา และใจค่ะ…..ขอบคุณค่ะ
พลาดไม่ได้นะค่ะ คุณแผ่นดิน....ไปแล้วจะอิ่มทุกอย่างที่อื่มได้...อิ่มท้อง อิ่มอก อิ่มใจ อิ่มความรู้ ...แต่เมื่อกลับมาแล้วจะหิวอีกค่ะ.....คิดถึงอยากไปเยือนอีกค่ะ.....
หลับฝันดีค่ะ...ดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ เพราะเพิ่งหายจากหวัดมาไม่นานใช่มั้ยค่ะ....
ตามคนข้างบนมาอิจฉา…หว้าลุ้นว่าจะได้ไปหรือเปล่าค่ะ เพราะตอนนี้เกิดมีนักศึกษา request จะให้เปิดวิชาการวิเคราะห์เชิงปริมาณตอน SUMMER แล้วหัวหน้าบอกว่าให้หว้าสอน เศร้าๆๆๆๆมาก หวังว่าคงจะไม่ต้องสอน อยากไปมากเลยค่ะ
…ปิดค่าย คนทำค่ายร้องไห้ คงยิ่งทำให้ผู้เข้าค่ายร้องหนักกว่านะค่ะ….ยังงี้เกิดชาวบล็อกเข้าค่าย ….วันแยกย้าย คงต้องรอดู อ.ขจิต น้ำตาไหล…..ยิ้ม ยิ้ม
อ.ลูกหว้า ไม่มาไม่ได้นะค่ะ พ่อครูบารออยู่ค่ะ….ก็แบ่งกันสอนเป็น part กับเพื่อนไม่ได้เหรอค่ะ แต่อย่าแบ่งกับ อ.ราณี นะค่ะ เดี๋ยว อ.ราณี มาไม่ได้ อยากให้มาทั้งสองคนค่ะ……
วิชานี้เป็นคำนวณค่ะ ที่ภาคบอกให้หว้าคนเดียว เพราะคนอื่นที่สอนได้ไปสอนสุโขทัยค่ะ อ.ราณีสอนบัญชีค่ะ เขาไม่ชอบวิชานี้หรอกค่ะ เด็กๆเรียกว่า “วิชาการวิเคราะห์เชิงทรมาน” แต่ยังไงก็ดิ้นรนจะมาให้ได้ค่ะ อาจารย์ราณีเตรียมวางแผนให้แล้ว..อยากกอดพี่แป๋วอีกหล่ะ
นี่น่าจะเป็นมิติหนึ่งของภาควิชาโฆษณาประยุกต์
ร่วมแจม...
ไปบ้านครูบาครั้งที่สอง
ไปหนนี้หลงทางเหมือนเคย
ประทับใจมากกว่าเดิม
...
ที่ขาดไม่ได้ต้องขอบคุณ
พี่ติ๋ว(กฤษณา)ค่ะ เบื้องหลังการถ่ายทำ
ที่ให้ความช่วยเหลือ
ให้ไปถึงอย่างสะดวก
คุยต่อได้ไหมนี่
การที่ต้องต้อนรับผู้ที่มาเยือนในหลายมิติ เช่น
แต่ละมิติบรรยากาศไม่เหมือนกัน มันมีเส้นแบ่งความรู้สึกความต้องการอยู่ลึกๆ ยกเว้นมิติเครือญาติ
มิติเครือญาติเกิดขึ้นได้อย่างไร?
ถ้าไม่บล็อกเป็นตัวช่วย ยากครับ บล็อกเป็นเครื่องมือหาญาติที่มีประสิทธิภาพแล้ว ผมก็ออกล่าหาญาติสมบุกสมบัน ใครอยากเป็นญาติผมๆรับหมด
มิติญาติดีอย่างไรรึ
ก็ดีอย่างคนที่มีญาตินะสิครับ ตอนอาจารย์แป๋วมา ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน ผมรู้สึกว่าพี่ ป้า น้า อา มาถึงแล้ว ใจมันระรื่นไปล่วงหน้าแล้ว ที่เคยคิดว่าจะพาไปชมตรงโน้นตรงนี้ก็ลืมเสียสิ้น ลืมนึกว่าเรามีญาติเป็นนักสัตวศาสตร์ ไม่ได้พาไปชมในส่วนปศุสัตว์ แปลงวิจัย รวมทั้งมะนาวสีทองนั้นด้วย
แต่ก็ดีนะ อาจารย์จะได้มาเยี่ยมญาติที่สตึกอีก ดีไหมละครับ รายการของผม ต้องมาได้นอนคุยกัน ช้าๆบายๆ ถ้ารีบไปรีบมามันก็ต้องชัดแบบให้พวกมาดูงาน ดูๆๆๆ ขึ้นรถ พอรถตกหลุมแรก ก็ลืมหมดแล้วไอ้ที่ไปดูๆมา
ยังเสียดายไม่ได้พาอาจารย์ไปชมดอกไม้ แต่วันนี้จะเขียนถึงนิสัยของตนไม้ จะแทรกเรื่องที่อยากจะบอกเล่าอาจารย์ตามหลังมาก็แล้วกัน
คุยต่อได้ไหมนี่
การที่ต้องต้อนรับผู้ที่มาเยือนในหลายมิติ เช่น
แต่ละมิติบรรยากาศไม่เหมือนกัน มันมีเส้นแบ่งความรู้สึกความต้องการอยู่ลึกๆ ยกเว้นมิติเครือญาติ
มิติเครือญาติเกิดขึ้นได้อย่างไร?
ถ้าไม่มีบล็อกเป็นตัวช่วย จะยากครับ บล็อกเป็นเครื่องมือตามหาญาติที่มีประสิทธิภาพ เมื่อเป็นเช่นนี้ ผมก็ออกล่าหาญาติสมบุกสมบัน ใครอยากเป็นญาติผมๆรับหมด
มิติญาติดีอย่างไรรึ
ก็ดีอย่างคนที่มีญาตินะสิครับ ตอนอาจารย์แป๋วมา ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน ผมรู้สึกว่ายังกับว่า..พี่ ป้า น้า อา มาถึงแล้ว ใจมันระรื่นไปรับหน้า ที่เคยคิดว่าจะพาไปชมตรงโน้นตรงนี้ก็ลืมเสียสิ้น ลืมนึกว่าเรามีญาติเป็นนักสัตวศาสตร์ ไม่ได้พาไปแวะในส่วนปศุสัตว์ แปลงวิจัย รวมทั้งมะนาวสีทองนั้นด้วย
แต่ก็ดีนะ อาจารย์จะได้มาเยี่ยมญาติที่สตึกอีก ดีไหมละครับ รายการของผม ต้องมีเวลามาได้นอนคุยกัน ช้าๆสบายๆ ถ้ารีบไปรีบมามันก็ต้องจัดให้พวกมาดูงาน ดูๆๆๆ ขึ้นรถ พอรถตกหลุมแรก ก็ลืมหมดแล้วไอ้ที่ไปดูๆมา
ยังเสียดายไม่ได้พาอาจารย์ไปชมดอกไม้ แต่วันนี้จะเขียนถึงนิสัยของตนไม้ จะแทรกเรื่องที่อยากจะบอกเล่าอาจารย์ตามหลังมาก็แล้วกัน ดีไหมครับ