หลายเดือนแล้วที่เปาหมูแดงได้เปิด blog  นี้ขึ้นมาได้รับความสนใจมีผู้เข้ามาอ่านพอสมควร แต่คงไม่สามารถทำให้บรรลุวัตถุประสงค์ในการสร้าง blog นี้ขึ้นมาได้ ถ้าขาดการมีส่วนร่วมแสดงความคิดเห็น อาจเป็นเพราะยังขาดประเด็นที่โดนใจ หรือสนใจร่วมกัน ในบันทึกนี้เปาฯ เลยตั้งใจจะเล่าประสบการณ์เล็กๆจากการทำงาน เช่น

การได้ร่วมงานกับประธานชมรมผู้พิการจังหวัดสกลนครให้ฟัง เผื่อใครสักคนจะได้นำ           ประสบการณ์นี้ไปประยุกต์ใช้ได้

                ชมรมผู้พิการจังหวัดสกลนครจัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2548 โดยกลุ่มผู้พิการทางการเคลื่อนไหว ที่ตั้งใจอยากรวมกลุ่มกันเพื่อสร้างสรรค์สิ่งที่ดีให้สังคมและกลุ่มผู้พิการ  มีกิจกรรมต่างๆที่ได้ร่วมกันทำใน2 ปีที่ผ่านมา เช่น เยี่ยมให้กำลังใจผู้พิการรายใหม่ในโรงพยาบาล โดยร่วมกับสมาชิกเหยื่อ จากอุบัติเหตุ ได้รับทุนสนับสนุนจาก สสส. ทำให้ผู้ป่วยที่มีความท้อแท้ เกิดพลังใจสู้ชีวิตขึ้นมาใหม่ เป็นกิจกรรมที่ดีกิจกรรมหนึ่ง และยังได้ร่วมกันจัดโครงการรณรงค์ป้องกันและลดอุบัติเหตุในช่วงเทศกาลทั้งปีใหม่และสงกรานต์ โดยรณรงค์ในกลุ่มเสี่ยง ได้แก่วัยรุ่น และวัยเรียน นี้ก็เป็นกิจกรรมที่เยี่ยมอีก 1 กิจกรรม และในปีนี้ ชมรมยังได้รับทุนสนับสนุนจาก สปสช. ในการจัดกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพคนพิการ โดยการจัดบริการเชิงรุก  ออกรับสมัครสมาชิกตามหมู่บ้าน เยี่ยมติดตามดูแลสุขภาพร่วมกับทีมสุขภาพและพัฒนาสังคมฯจังหวัด ส่งเสริมกลุ่มประกอบอาชีพร่วมกับแรงงานจังหวัด เป็นต้น

                จากการได้ร่วมงานกับชมรมทำให้เปาฯได้เห็นความมุ่งมั่นตั้งใจ ของประธานและสมาชิก ได้เห็นความงามของชีวิต ที่มีคุณค่ามากกว่ามูลค่าชีวิตที่อยู่เพื่อสร้างกำลังใจ เพื่อเติมใจให้กัน ไม่ใช่เพื่อเงินยั้งชีพเดือนละ 300 500 บาท    การทำงานร่วมกันที่มีอุดมการณ์เดียวกัน ทำให้เกิดความสุขในการทำงานและทำให้ชมรมนี้มีความเข้มแข็งขึ้นมาได้  น่าชื่นชมจริงๆ

                สำหรับบันทึก ฉบับนี้ขอเล่าเพียงแค่นี้ก่อน เพราะต้องออกไปเสาะหาประสบการณ์ที่น่าสนใจมาเล่าให้ฟังใหม่ในบันทึกหน้า

                โชดดี มีสุขภาพแข็งแรง