กระตุกต่อมคิด : ระหว่างการใส่รูปภาพตัวเองและการปกปิดโฉมหน้าของตัวเองใน blog กับมุมมองที่สะท้อนมิตรภาพและความจริงใจ

เมื่อแสดงความจริงใจออกไป ก็ย่อมที่จะได้รับความจริงใจกลับคืนมา.....



ประเด็นที่มีผู้สอบถามนายบอนมาว่า ในหลาย blog มีทั้งผู้ที่ใส่รูปโฉมหน้าของตัวเอง ทั้งชัดเจนบ้าง ไม่ชัดบ้าง บางท่านใส่รูปอื่นๆแทนตัวเองก็มี

<h2>การแสดงออกที่แตกต่างกันเช่นนี้ มีผลต่อความรู้สึกของผู้เยี่ยมชม blog หรือไม่?? </h2>
เวลาที่คนเขียน blog หลายคน ใส่รายละเอียด ประวัติ ข้อมูลส่วนตัวใน blog ส่วนใหญ่แล้วมักจะยึดถึงตนเองเป็นหลัก ไม่ได้นึกถึงคนอื่นเลยด้วยซ้ำ

จริงไหมครับ….

ประเด็นคำถามที่หยิบยกมา  “….. มีผลต่อความรู้สึกของผู้เยี่ยมชม blog หรือไม่?”  ทำให้หวนคิดได้ว่า คนเขียนบล็อกหลายคน ได้คิดถึงคนอื่นบ้างหรือไม่ หรือคิดถึงแต่ตัวเอง

ความจริงแล้ว การเปิดเผยข้อมูล หรือรูปภาพนั้น เป็นสิทธิส่วนบุคคลของแต่ละท่าน…

… ในสภาพความเป็นไปในสังคมเมืองปัจจุบัน โดยเฉพาะเมืองใหญ่ๆ ทำไมคนบ้านใกล้เรือนเคียง คนที่มีรั้วบ้านติดกัน ใกล้กัน ถึงไม่ค่อยรู้จักกันเลย ต่างจากสังคมชนบทที่รู้จักกันทั้งหมู่บ้าน และนับถือเป็นญาติกันทั้งหมู่บ้าน เข้าไปถามข้อมูลใครสักคนที่พบในหมู่บ้าน เขาสามารถให้คำตอบได้ว่า คนที่ถามหานั้นเป็นลูกเต้าเหล่าใคร อยู่ที่ไหน พ่อแม่ชื่ออะไร บ้านอยู่ตรงไหน ทำงานอะไร เป็นหลานของใคร

แต่ในสังคมเมืองกับตรงกันข้าม เช่นเดียวกับสังคมในโลกออนไลน์  โลกเสมือน  โลกแห่งการคลิก และโลกแห่งการสร้างจินตนาการ

หลายคนไม่ไว้ใจสังคมในโลกออนไลน์ ไม่ไว้ใจต่อพฤติกรรมด้านลบที่อาจจะได้พบเจอด้วยตัวเองสักวันหนึ่ง ตกใจต่อข่าวสารด้านลบที่ได้ยินเกี่ยวกับโลกออนไลน์อยู่บ่อยๆ

แต่สังคมมีหลากหลาย มีให้ค้นหา ค้นคว้า และค้นพบ ทั้งสังคมที่มีความจริงใจ และตรงกันข้าม แต่หลายคนไม่ยอมที่จะค้นคว้า ค้นหาให้พบกับสังคมที่มีความจริงใจ

การปกปิดข้อมูลส่วนตัว อย่างน้อยถือว่า ปลอดภัยในระดับหนึ่ง ปลอดภัยจากมิจฉาชีพที่แฝงตัวมาในรูปแบบต่างๆใน internet

แต่สิ่งที่สำคัญ หากคุณอยู่ในสังคมออนไลน์ที่มีความจริงใจสูง ย่อมปลอดภัยมากกว่า ในสังคมออนไลน์ที่มีพฤติกรรมตรงกันข้าม เพราะคนในสังคมจะช่วยกันเป็นเกราะคุ้มกัน สอดส่อง ทักท้วงต่อสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น ด้วยความจริงใจของแต่ละคนในสังคมออนไลน์นั้นเอง

ในสังคมออนไลน์อย่าง gotoknow นั้น มีความชัดเจนอยู่แล้ว สำหรับความจริงใจ….ที่สามารถเสาะแสวงหาและสัมผัสได้ทันที

<h2>ในสังคมแห่งนี้ ที่มีความแตกต่างเกิดขึ้น ในส่วนของคนเขียน blog ที่ใส่รูปภาพของตัวเอง และที่ไม่ใส่รูปภาพของตัวเอง กับประเด็นคำถาม “..... มีผลต่อความรู้สึกของผู้เยี่ยมชม blog หรือไม่?” </h2>
คำถามนี้สำคัญมากครับ เพราะคนเขียน blog มีมากมาย บางคนไม่มีใครสนใจมากนัก แต่ถ้ามีใครอยากรู้จัก อยากเห็นหน้าตา ย่อมแสดงว่า คนอ่านเกิดความสนใจในมุมมอง แนวคิดของคุณแล้ว โดยเฉพาะหากคุณเขียนบันทึกในเรื่องที่คนอ่านสนใจ และติดตามอ่านเนื้อหาในประเด็นนั้น

การใส่รูปถ่ายนั้น บางคนไม่ชอบถ่ายภาพ บางคนหน้าตาดูไม่ดี จึงไม่อยากที่จะใส่รูปภาพมากนัก

ในความหลากหลายนั้น แต่ละวันมีบันทึกที่น่าสนใจเกิดขึ้นมากมาย มีคนเขียนหน้าใหม่เกิดขึ้นเรื่อยๆ
การที่ใครคนหนึ่งจะเป็นที่จดจำ และเข้าไปอยู่ในใจของคนอ่านได้ ย่อมจะต้องใช้ความพยายามกันพอสมควร ต้องมีอะไรที่เป็นเอกลักษณ์ และจดจำได้บ้าง

คนที่เขียนบันทึกบ่อยๆ ในประเด็นที่น่าสนใจนั้น ได้เปรียบ เพราะจะทำให้ผู้อ่านคุ้นเคย และจดจำได้ง่าย แต่สำหรับคนที่นานๆเขียนครั้งนั้น จะต้องเขียนบันทึกในประเด็นที่โดนใจ และหมั่นแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ทั้งในบันทึกของตัวเอง และบันทึกของผู้อื่น เพื่อสร้างสายใยมิตรภาพให้เกิดขึ้น ถ้าอยู่เงียบๆก็จำไม่ได้

บางท่านเขินอายที่จะใส่รูปภาพของตัวเองลงไป แต่ไม่อยากรู้หรือครับว่า หากใส่รูปภาพใบหน้าของตัวเองที่ชัดเจนลงไปแล้ว รูปภาพที่คุณเขินอาย ที่จะนำเสนอ และคิดว่า ไม่เหมาะสมนั้น..

คนอื่นเค้าคิดเหมือนคุณหรือเปล่า  เค้าเห็นรูปใบหน้าของคุณแล้ว เค้าตะโกนบอกคุณหรือว่า ให้ไปผ่าตัดทำใบหน้าใหม่เสียเถอะ .….
….. บางคนกลัวว่า  คนอ่านบันทึก จะไม่ชอบ เห็นหน้าแล้วจะกลัว ….
....ถามจริง คุณอยากให้คนอื่นเห็นหน้าแล้วชื่นชอบคุณ ให้มาตกหลุมรักคุณ จนกลายเป็นแฟนเป็นคู่รักอย่างนั้นหรือ

การที่เขียนบันทึกออกมาแล้ว คนอ่านยอมรับในมุมอง เรื่องราวที่ถ่ายทอดออกมา  ผู้อ่านย่อมยอมรับในความคิดอ่านของคุณ  เพราะคุณใช้มันสมองของคุณกลั่นกรองข้อความนั้นๆออกมาจากใจ ไม่ได้ใช้หน้าตาเขียนบันทึกเหล่านั้นออกมานะครับ คุณใช้สมองต่างหาก ที่ทำให้คนอ่านยอมรับความคิด

การเปิดเผยรูปภาพในหน้าของคุณใน blog  มีประโยชน์ในระยะยาว เมื่อถึงช่วงเวลาที่คุณไม่มีเวลาเขียนบันทึกได้เหมือนวันวาน แต่ผู้สนใจสามารถที่จะค้นหา และอ่านบันทึกของคุณได้ตลอด  การได้เห็นหน้าตา ทำให้เกิดการจดจำ ประทับใจ ชื่นชมต่อเรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดขึ้นมา

น่าเสียดายที่บันทึกดีๆหลายเรื่อง ที่น่าประทับใจ แต่ผู้อ่านต้องจินตนาการหน้าตาของคนเขียน โดยเอาหน้าตาของคนอื่นมาแทนหน้าตาของคนเขียนตัวจริง

การเปิดเผยข้อมูลที่ชัดเจน รูปภาพที่เห็นชัด เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิดมิตรภาพเข้ามาสู่ชีวิตอย่างมากมาย เช่นกรณีของครูอ้อย สิริพร กุ่ยกระโทก ที่มีมิตรสหายที่อ่านบันทึกของท่านแวะไปเยี่ยมเยือนอยู่เสมอ หลายาคนที่ค้นหาข้อมูลจนมาพบกับบันทึกของครูอ้อย ได้เข้ามาติดตามอ่านบันทึก แลกเปลี่ยนความคิดเห็น หรือ โทรมาติดต่อให้ไปบรรยาย หรือไปสอนที่อุบลราชธานีก็ยังมี



เมื่อพูดถึงประเด็นการใส่รูปภาพของตัวเองใน blog  นี้แล้ว หลายท่านคงจะเหลือบไปมองรูปของนายบอน ที่มองไม่ชัดเจน แหม เขียนมาตั้งนาน แล้วตัวเองล่ะ จะว่าอย่างไร



การใส่รูปในลักษณะนี้ เป็นเหตุผลส่วนตัวครับ….
…. เพราะนายบอนเขียนบันทึกที่หลากหลาย ทั้งในแนวที่ขัดแย้ง ดุดันบ้าง ทักท้วง โต้แย้ง ให้แนวคิดที่ต่างออกไป ในช่วงแรก หลายคนไม่ค่อยจะชอบหลายประเด็นที่นายบอนเขียนออกมามากนัก ไม่กล้าที่จะอ่านก็บ่อย รวมทั้งไม่กล้าที่จะเขียนความเห็น จนกระทั่ง ไม่รู้ว่าจะเขียนความเห็นอะไรลงไป….

ด้วยความที่เขียนบันทึกบ่อย เขียนได้เยอะ ได้หลายร้อยบันทึก สามารถค้นพบได้ง่าย เพราะมีเนื้อหาครอบคลุมหลายประเด็น จึงได้รับการติดต่อตามช่องทางต่างๆ จากทาง blog อีเมล์ จนถึงโทรศัพท์มากมายหลายเรื่อง นี่ขนาดที่ไม่รู้จักหน้าตานะครับ  ถ้ารู้จักแล้วจะขนาดไหน

มีบางบันทึกเขียนในประเด็นที่รุนแรงทางความรู้สึกพอสมควร

แต่ที่จริงแล้ว นายบอนไม่ได้ปกปิด ซ่อนอำพรางถึงเพียงนั้น สามารถพบปะกันแบบตัวเป็นๆได้ เหมือนคนปกติทั่วๆไป

การใส่รูปภาพ และการใส่รายละเอียดของตัวเองลงไปนั้น ส่วนหนึ่งจะช่วยให้ผู้เขียนบันทึกเกิดความรับผิดชอบในเนื้อหาที่ถ่ายทอดออกมา ต่างจากคนที่ปกปิดรายละเอียดข้อมูลของตัวเอง จะเขียนอย่างไรก็ได้

แต่คนที่เปิดเผย ย่อมจะมีจุดที่จดจำได้มากกว่า ในระยะเวลาที่ยาวนาน 3 ปี 5 ปี 10 ปี คนที่ปกปิดย่อมจะถูกกลืนหายไปกับความหลากหลายของข้อมูล  เหมือนกับไม่มีตัวตนในโลกนี้…..
……

ในความรู้สึกของผู้อ่าน เมื่อนั่งอ่านบันทึกแล้ว ประทับใจ อยากรู้จักกับผู้เขียนมากขึ้น การที่ใส่รูปภาพและข้อมูลที่ชัดเจน เป็นการเติมความประทับใจ และแสดงความจริงใจที่เพิ่มขึ้นไปอีก  

ในกรณีของนายบอน แม้จะใส่รูปภาพของตัวเองที่ไม่ชัดเจนก็ตาม แต่มีความชัดเจนในมุมมอง เนื้อหาของบันทึกที่ถ่ายทอดออกมา ทั้งแนวที่ให้แง่คิด และเนื้อหาระดับชาวบ้าน อย่างเพลงลูกทุ่ง  และใส่รายละเอียดที่ชัดเจนเกี่ยวกับข้อมูล ที่สามารถติดต่อได

ด้วยความชัดเจนเช่นนี้ ทำให้ได้รับการติดต่อ ทั้งทางโทรศัพท์ อีเมล์ มาแนะนำตัว ให้เบอร์โทรศัพท์มาด้วย เปิดช่องให้ติดต่อพูดคุยกันได้ตามใจปรารถนา…

<h2>เมื่อแสดงความจริงใจออกไป ก็ย่อมที่จะได้รับความจริงใจกลับคืนมา…..</h2>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน keep in mind by bon

คำสำคัญ (Tags)#blog#การเขียนบันทึก#มุมมอง#วิธีคิด#ระหว่างทาง#ความจริงใจ#มิตรภาพ

หมายเลขบันทึก: 78799, เขียน: 15 Feb 2007 @ 14:58 (), แก้ไข: 06 Sep 2013 @ 17:49 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 38, อ่าน: คลิก


ความเห็น (38)

ถึงคุณบอน

P


กัมปนาท อาชา (แจ๊ค)
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม 

  • ก็เป็นคนหนึ่งที่รูปมองเห็นได้ไม่ชัดเท่าไหร่ เอาอะไรไม่รู้มาบังหน้า แถมใส่หมวกอำพรางอีก...แต่จริงใจนะครับ ข้อมูลบันทึก หรือประวัติ คือ ความจริงทุกประการ
  •  รับผิดชอบทุกอย่าง ครับ

 

สวัสดีครับ

รูปที่โชว์ไม่เห็นหน้าเหมือนกันครับ แต่ข้อมูลทุกอย่างเป็นข้อมูลจริง ทุกบันทึกที่พิมพ์ไปรับผิดชอบได้ทุกถ้อยคำครับ  และสุดท้ายจริงใจเหมือนคุณแจ็คครับ

ส่วนตัวคิดว่าไม่จำเป็นเท่าไหร่ที่ต้องโชว์รูป ถึงจะเป็นการแสดงความจริงใจ จริงอยู่การเห็นหน้าอาจทำให้ผู้อ่านรู้สึกวางใจมากขึ้น ทำให้จดจำได้ง่ายขึ้น แต่คิดว่าหลายท่านก็ไม่ได้สนใจ  อย่างเพื่อนใน gotoknow หลายท่านผมก็เรียกเพื่อนได้อย่างสนิทใจ แม้จะไม่เคยเห็นหน้าก็ตาม

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ

 

 

น้องนิว
IP: xxx.29.37.240
เขียนเมื่อ 
5555  เอิ๊ก ๆ  อย่างนิวเนี่ยยย  เรียกว่าอะไรดีคะคุณบอน  ใส่รุปใน Blog ซะเยอะแยะไปหมดเยยยย ...เหอ ๆ  จริงใจ ไม่จริงโจ้  ถึงไม่สวย แต่รวยด้วยความจริงใจเด้อออ....อิอิ....
  • มีบางคนที่ผมอยากรู้ว่ามีตัวตนหรือไม่...เพราะไม่เปิดเผยตนเอง ...ทำตัวลึกลับมาก
  • แต่ก็เคารพในสิทธิ์ตรงนั้นของเจ้าของบล็อก
  • แต่ก็อดคิดลึก ๆ ไม่ได้ว่า  ในโลก G2K  มีเรื่องอันใดที่เราต้องปิดบังเหรอ
  • หรือเพราะบางท่านมีบล็อกหลายบล็อก จึงจำต้องซ่อนแฝงตนเองไว้อย่างลึกเร้น
  • ย้ำครับ...แต่ก็เคารพสิทธิ์นั้น พอ ๆ กับการเคารพสิทธิของตนเองเหมือนกัน
  • ขอบคุณบันทึกนี้ครับ เพราะเมื่อ 2 วันก่อนก็ถกกับเจ้หนิงเรื่องนี้นานเหมือนกัน

คุณบอนค่ะ

วิเคราะห์ได้ดีมากค่ะ ยอดเยี่ยม  ค่ะ

สวัสดีครับ คุณแจ็ค
  แหม แนบภาพขนาดชัดเจนมาด้วยเลยนะครับ เวอร์ชั่นก่อนๆก็ชัดเจนนะครับ แต่รูปภาพในเวอร์ชั่นที่เห็น ถือว่า เป็นศิลปะในการถ่ายภาพจริงๆ    

สวัสดีครับ เจษฎา ศุนาลัย  
  แหม มุมกล้องนี่ บาดใจนายบอนเหลือเกิน เพราะนายบอนใช้รูปที่ถ่ายกระจกเพื่อปเนเงาสะท้อน และให้เห็นกล้องที่ถ่ายด้วย
แต่กล้องดิจิตอลของนายบอน ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เห็นลีลาและกล้องคุณเจษแล้ว โดนใจจริงๆครับ
  เห็นภาพลักษณะนี้แล้ว น่าลุ้นใบหน้าหลังกล้องว่า จะเป็นอย่างไรหนอ ชื่นชมในความคิดสร้างสรรค์ครับ
รูปภาพที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวก็ทำให้จดจำได้ง่ายเช่นกันนะครับ

ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ

สวัสดีครับ คุณนิว
   ภาพเยอะจนตาลาย ร่ำรวยทั้งรูปภาพและความจริงใจมากๆครับ

สวัสดีครับ พี่พนัส
   มีอีกหลายท่านครับ ที่ต้องใช้ความสามารถในการค้นหากันต่อไป
แล้ว 2 วันก่อนที่ถกกัน เรื่องเกี่ยวกับนายบอนหรือเปล่าน้อ.... อิอิ

สวัสดีค่ะ  โดยส่วนตัวแล้ว ถือว่าการใส่รูปนั้น  "หารูปสวยๆ ยากค่ะ"  เลยไม่ใส่ดีกว่า   นี่เลือกมาแบบดูดีที่สุดแล้วนะคะ   จากการเลือกประมาณ 500 ภาพ ได้ภาพนี้ดีสุดแค่ภาพเดียว  ฮา ................. แจกดอกไม้ค่า

ขอบคุณครับ คุณมะปรางเปรี้ยว

คุณบอนค่ะ

ขออนุญาตนำบันทึกนี้ ไปนำเสนอให้สมาชิกท่านอื่น ๆ ได้อ่านนะค่ะ  ในบันทึก การแสดง รูปถ่าย เจ้าของบล็อก 

ขอบคุณมากค่ะ

ถ้าเป็นประโยชน์ต่อท่านอื่นก็ยินดีครับ
สวัสดีครับ คุณ ปิ๊กก้าจัง (จินตนา)
  แหม เจอช่างภาพอีกคนแล้วครับ คนที่ถือกล้องถ่ายรูปมาพร้อมกับรูปถ่ายที่แปะใส่ประวัติ

แต่ถ้ามีถึง 500 ภาพ อย่าลืมโชว์ด้วยนะครับ แอบแวะเข้าไปดูไฟล์อัลบั้มในบล็อกคุณปิ๊กก้าจัง ยังไม่ใส่รูปไว้สักรูปเลยนะครับ

รอชมอยู่นะครับ

จริงๆผมเป็นคนชอบถ่ายรูป ทั้งเพื่องานและสะสมส่วนตัว พอมาเป็นสมาชิกใหม่ G2K พบว่าไม่มีรูปของตัวเองเลย เพราะมัวแต่ถ่ายรูปคนอื่น กว่าจะค้นรูปที่คนอื่นถ่ายรูปตัวเองไว้ก็ใช้เวลานาน เลยบอกน้องๆที่ office ว่าทีหลังถ่ายรูปพี่บ้างนะ เขาก็ งง งง วันนี้พี่มาแปลกอะไรทำนองนั้น..

 

แต่เห็นด้วยครับคุณบอน..

ขอบคุณ คุณบอนมากค่ะ เอารูปมะปรางมาโชว์ให้เห็นกันในบันทึก ความเหมือนที่ดูแตกต่าง  ชอบใจคำนี้จังเลยค่ะ

สวัสดีครับ คุณไพศาล (บางทราย)
  รูปถ่ายของคนกำลังทำงานนั้น ถือว่ามีเสน่ห์มากทีเดียว แต่ไม่ค่อยชอบถ่ายกัน โดยเฉพาะภาพที่กำลังตั้งใจ ทุ่มเทกับงานตรงหน้า ภาพเหล่านี้ จะแฝงซึ่งพลัง ความกระตือรือร้นอยู่มากนะครับ

 อย่าลืมกำชับให้น้องๆถ่ายรูปให้บ่อยๆมาประกอบเนื้อหาในบันทึกที่เกี่ยวกับดงหลวงด้วยนะครับ

สวัสดีครับ คุณมะปรา

  ไม่ถ่ายรูปเวอร์ชั่นใหม่ๆอีกหรือครับ อาจจะมีหลายท่านอยากชม ความเหมือนที่ดูแตกต่างมากๆๆๆ ยิ่งขึ้นอีกนะครับ
  • บันทึกนี้ของคุณบอน โดนใจมากเลย เพราะครุ่นคิดเรื่องนี้มาหลายวันแล้ว (กระตุกต่อมคิด จริงด้วย ^__^) โดยเฉพาะประโยคที่ว่า ...
  • เวลาที่คนเขียน blog หลายคน ใส่รายละเอียด ประวัติ ข้อมูลส่วนตัวใน blog ส่วนใหญ่แล้วมักจะยึดถึงตนเองเป็นหลัก ไม่ได้นึกถึงคนอื่นเลยด้วยซ้ำ
  • จริงไหมครับ....   จริงค่ะ
  • เพราะตัวเองก็เป็นคนหนึ่งที่ยังไม่ค่อยมีรายละเอียดในประวัติ แถมใส่รูปภาพตัวเองที่มองเห็นไม่ชัด จนกระทั่ง ครูบาท่านทักว่า เด็กแนวที่ไหนมองไม่เห็นหน้า ….ถึงได้เปลี่ยนรูปถ่ายเป็นรูปนี้
  • เหตุผลส่วนหนึ่งก็คงจะเป็นอย่างที่คุณบอนพูดถึง สังคมโลกออนไลน์  เป็นทั้งสังคมที่มีความจริงใจ และตรงกันข้าม
  • หลายคนไม่ไว้ใจสังคมในโลกออนไลน์ ไม่ไว้ใจต่อพฤติกรรมด้านลบที่อาจจะได้พบเจอด้วยตัวเองสักวันหนึ่ง ตกใจต่อข่าวสารด้านลบที่ได้ยินเกี่ยวกับโลกออนไลน์อยู่บ่อยๆ
  เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ ว่า...
  • ในสังคมออนไลน์อย่าง gotoknow นั้น มีความชัดเจนอยู่แล้ว สำหรับความจริงใจ....ที่สามารถเสาะแสวงหาและสัมผัสได้ทันที
  • การใส่รูปถ่ายประจำบล็อกมีผลต่อความรู้สึกของผู้เยี่ยมชมจริงๆ ...
  • และ.... เมื่อแสดงความจริงใจออกไป ก็ย่อมที่จะได้รับความจริงใจกลับคืนมา.....
 

ขอบคุณค่ะที่กระตุกต่อมคิด...สัญญาว่าจะหาเวลาเขียนประวัติส่วนตัวซักวัน แต่รับประกันว่า เป็นคนจริงใจแน่นอนค่ะ

 
สวัสดีครับคุณครูสุมาลี (lioness )

P
  

หยิบภาพคุณครูมาขยายให้ชัดๆ อือม ชัดเจนขึ้นครับ แต่ที่ว่า เดิมนั้น ใส่ภาพตัวเองที่ไม่ชัด อาจจะไม่ได้พิถีพิถันในการถ่ายภาพมากนัก ภาพจึงออกมาดูไม่ดี แต่เรื่องการถ่ายภาพ สามารถเรียนรู้กันได้ครับ ยิ่งใช้กล้องดิจิตอล สามารถถ่ายรูปได้มากมาย แล้วเลือกรูปที่ดีที่สุด

เวลามองรูปเล็กของคุณครู
P

อือม เหมือนเด็กแนวเหมือนกันนะครับ อิอิ

รูปนี้ต่างหากคะ เด็กแนว...

 นี่ก็อีกแนว.... ^__^

 

k-jira
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ

ความจริง..หลังจากอ่านบันทึกนี้จบ ความจริงคิดว่าจะไม่โพสต์อะไร ...เก็บความคิดเห็นส่วนตัวไว้ดีกว่า เพราะความเห็นที่มัน "ขัดแย้ง" มีแต่สร้างความรู้สึก negative ให้เกิดขึ้น

แต่ในใจมันรู้สึกเสียใจ และสะเทือนใจบอกไม่ถูกน่ะคะ

อาจจะเป็นเพราะว่า แวะเข้ามาอ่านบันทึกของคุณบอนอยู่บ่อยๆ ผ่านมาทางบันทึกของ พี่ "ครูอ้อย" จึงบังเกิดมีความรู้สึกที่ดี และสนิทสนมกับคุณ แม้ว่าจะไม่ค่อยได้เข้ามาโพสต์ความเห็นเท่าใดนัก ดังนั้นพออ่านเจอบันทึกนี้ จึงรู้สึกเหมือนว่า ถูกตำหนิตำเตียน ด้วยคำว่า "ไม่มีความจริงใจ"

และ..อาจจะเป็นเพราะว่า เวลานี้ เริ่มรู้สึกว่าตนเอง เป็นคนของที่นี่ เป็นสมาชิกคนหนึ่งของชุมชน G2K   แห่งนี้ แต่สุดท้ายก็เหมือนพบว่า ..ยังคงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่

ด้วยเหตุนี้...จึงได้แต่ขอพิมพ์คำว่า

"ขอโทษนะคะ  ขอโทษจริงๆ"  

 

 

จากบทสรุปของบันทึกนี้ที่บอกว่า

" เมื่อแสดงความจริงใจออกไป ก็ย่อมที่จะได้รับความจริงใจกลับคืนมา "

อยากจะบอกว่า.. เป็นคำพูดที่สะเทือนใจนะคะ สำหรับคนที่เขามีความจริงใจจริงๆ แต่ก็มีความไม่พร้อมบางอย่าง หรือความรู้สึกบางอย่าง ที่ไม่รู้จะอธิบายต่อคนอื่นอย่างไรให้เข้าใจ

คุณเคยไหมคะ... ตอนเด็กๆ ที่คุณแม่สั่งให้ทำอะไร ในสิ่งที่คุณไม่อยากจะทำ หรือให้คุณกินอะไรที่คุณไม่อยากจะกิน แล้วคุณแม่ก็บอกว่า

" แม่อุตส่าห์ทำให้กิน ลูกไม่กินแสดงว่าไม่รักแม่สินะ "

แม่อาจจะพูดไป โดยไม่ได้คิดอะไรมาก แต่รู้ไหมว่า คำว่า "ลูกไม่รักแม่" นั้น มันเป็นคำพูดที่เจ็บปวดแค่ไหนสำหรับลูก ที่รักแม่นะ (แต่มันอึดอัดใจ ที่จะทำในสิ่งที่แม่สั่ง)

กินของที่ไม่อยากกิน  หรือทำสิ่งที่ไม่อยากทำ มันเกี่ยวอะไรกับรักไม่รักแม่

เช่นเดียวกับความจริงใจ  คำว่า "ไม่จริงใจ" มันเป็นคำพูดที่สะเทือนใจ สำหรับมิตรภาพ

จริงๆนะคะ

ต้องขออภัย หากว่าพิมพ์อะไรผิดพลาดไป แต่อยากจะบอกว่า มีความรู้สึกที่ดีต่อคุณบอนมากค่ะ แม้กระทั่งบัดนี้ก็ไม่เปลี่ยนแปลง ด้วยเหตุนี้ จึงรู้สึกเสียใจและสะเทือนใจ ต่อบันทึกนี้จริงๆ

ขอบคุณค่ะ

 

สวัสดีค่ะคุณบอน  และคุณจูน

  • ครูอ้อยจะอยู่เฉยไม่ได้แล้ว
  • คุณจูนคะ  ความจริงใจ  เมื่อให้ แล้วต้องได้รับ
  • คุณจูนมีเหตุผล..หากคุณบอนรู้..เหมือนที่ครูอ้อยรู้..คุณบอนต้องเข้าใจ  ... เธอน่ารัก..ลึกๆ  เธออ่อนโยน..ครูอ้อยสัมผัสได้ค่ะ
  • รักทั้งความจริงใจของคุณบอน...และรักความจริงใจจากคุณจูน
  • ความจริงใจของทั้งสองท่าน..ออกมาจากพื้นฐานและความจำเป็น...ที่แตกต่างกัน

คุณจูน..ไม่ต้องพะวงอะไรค่ะ

wwibul
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณบอน!

  • เรื่องนี้ก็ชั่งใจอยู่ครับ ว่าเอ๊ะ ไม่ใส่รูปหน้าตัวเองนี่ จริงใจหรือเปล่า
  • ผมมองว่า ผมแสดงความรับผิดชอบด้วยการใส่ข้อมูลตัวจริงให้ติดตามสืบสาวได้ ถือว่าจริงใจ
  • ส่วนเกินจากนั้น เป็นเรื่องของเหตุผลส่วนตัวว่าอยากให้คนอื่นจำ หรือไม่อยากให้คนอื่นจำ
  • ผมอาจเป็นกลุ่มหลัง...

 

สวัสดีครับ คุณครูสุมาลี
 
  อิอิอิ ภาพใหม่นั้นเด็กแนวจริงๆด้วย แต่บุคลิกลักษณะ รูปโครงหน้า ทรงผม ความจริงแล้ว ก็กลมกลืนกับเด็กแนวอย่างไม่รู้ตัวนะครับ

^


เห็นคุณครูหลายท่าน แต่งตัวในแบบเด้กแนว เพราะอยู่กับเด็กนักเรียน เลยดูอ่อนกว่าวัยไปด้วย


สวัสดีครับคุณจูน k-jira  
  กระตุกต่อมคิดนั้น หวังให้เกิดมุมมองใหม่จากมุมที่คุ้ยเคยนะครับ ซึ่งอาจจะขัดแย้งจากความคิดเดิมๆ ไม่งั้น จะกระตุกต่อมคิดได้อย่างไรล่ะครับ

ความรู้สึกที่ว่า เหมือนยังไม่ได้เป็นคนหนึ่งของชุมชน G2K นั้น เพียงเพราะไมได้เขียนความคิดเห็นในหลายบันทึกที่อ่าน
ไม่แปลกหรอกครับ เพราะนายบอนอ่านบันทึกของคุณจูน นายบอนก็ไม่ค่อยได้โพสต์อะไรมากนัก เข้าไปซึมซับความคิดเก็บสะสมไว้ ด้วยความยอมรับในความคิดเห็นนั้น ไม่ค่อยมีข้อความกระชากความรู้สึกเข้าไปปั่นป่วนให้วุ่นวายต่อความรู้สึกมากนัก

ความจริงใจนั้น ยังมีช่วงเวลาที่เหมาะสมในการแสดงออกครับ หลายท่านอาจต้องการจังหวะเวลาที่เหมาะสม เช่นคุณจูนเอง
แต่เมื่อถึงเวลา ความจริงใจที่ถูกเก็บซ่้อนไว้ จะไหลพรังพรูออกมา ดั่งสายน้ำในฤดูฝนให้ผู้คนได้สัมผัสถึงความชุ่มเย็นของความจริงใจของคุณจูนครับ

ว่าแต่มีโปรแกรมสร้างใบหน้าคน แล้วใบหน้าในโปรแกรมรูปใครเอ่ย ???





สวัสดีครับครูอ้อย

  โดนกระตุกความคิดอย่างรุนแรงจากข้อความของคุณจูนเลยหรือครับ

ครุอ้อยก็เปรียบเหมือนดั่งบึงบอระเพ็ดที่เป็นจุดรวมของแม่น้ำที่ไหลผ่านมาจากภาคเหนือ สายน้ำที่ไหลผ่านที่ต่างๆ จนมารวมปเนแม่น้ำเจ้าพระยา เหมือนกับความจริงใจสายเล็กๆที่ค่อยๆไหลมารวมกัน จนกลายเป็นสิ่งที่สัมผัสได้ มองเห็นได้

และครูอ้อย ช่วยทำให้สิ่งที่เรียกว่า ความจริงใจ ชัดเจนยิ่งขึ้น

สวัสดีครับ คุณวิบุล wwibul
  ถือว่า เป็นกลุ่มเดียวกันครับ เพราะท่านที่ใส่รูปหน้าแต่ไม่ชัดกับใส่รูปอื่นลงไปแทน แต่ข้อมูลประวัตินั้น เป็นตัวจริง ของจริง
ก็เหมือนๆกันครับ

  ถึงรูปไม่ชัด หรือไม่ใส่รูป แต่หลายท่าน จะจดจำเนื้อหาในบันทึกที่เป็นเอกลักษณ์แทนครับ

พี่ K-jira ค่ะ

หนูอ่านข้อคิดเห็นของพี่แล้ว ไม่สบายใจเลย ไม่อยากให้พี่คิดมาก  อันนี้ต้องมองว่าเป็นมุมมองหนึ่งของคุณบอน ที่เขียนในบันทึก  คนเรามองกันต่างมุมค่ะ

หนูเข้าใจคำพูดความหมายของประโยค "อยากจะบอกว่า.. เป็นคำพูดที่สะเทือนใจนะคะ สำหรับคนที่เขามีความจริงใจจริงๆ แต่ก็มีความไม่พร้อมบางอย่าง หรือความรู้สึกบางอย่าง ที่ไม่รู้จะอธิบายต่อคนอื่นอย่างไรให้เข้าใจ"

ความจริงใจ แสดงกันได้จากคำพูด หรือสิ่งที่เขียนลงไปในบันทึก หรือข้อคิดเห็น ไม่ใช่แค่เพียงภาพอย่างเดียวค่ะ

พี่จูน สบายใจเถอะนะค่ะ  ข้อความที่เขียนในบันทึก และข้อคิดเห็นเป็นสิ่งที่แสดงถึงความจริงใจ ได้อย่างดีเยี่ยมเช่นกันค่ะ

 ความรู้สึกที่ตรงไปตรงมา และข้อความที่ตั้งใจสื่อออกมา คือ สิ่งที่แสดงความจริงใจที่ผ่านการกลั่นกรองมาแล้วของคุณจูน K-jira เป็นอย่างดีแล้วครับ

แม้ว่าในช่วงหนึ่ง อาจจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่เมื่อได้ปลดปล่อยสิ่งที่ค้างคาใจออกมาแล้ว ความไม่สบายใจพลันหายไป

 เ้หมือนกับหลายคนที่กดดัน เครีย ดจนต้องหลั่งน้ำตาละลายความกดดันนั้น แม้ในช่วงเวลาที่น้ำตาหลั่งไหล จะทำให้ผู้คนที่พบเห็น รู้สึกเศร้าไปด้วย

แต่หลังจากนั้น ผู้ที่หลั่งน้ำตากลับรู้สึกดีึึ้ขึ้น เพราะน้ำตาได้ชะล้างสิ่งที่ทำให้เกิดความรู้สึกด้านลบออกไปแล้ว.....

 

ไฟล์อีก 500 ภาพนั้น  ไม่สมควรจะเผยแพร่ค่ะ เพราะว่าเข้าข่ายจะทำให้ผู้เข้าชมเกิดอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก  ได้ชมแล้วอาจจะเกิดอาการนอนไม่หลับก็เป็นได้  ....   ฉะนั้นขออนุญาตไม่เผยแพร่ละกันนะคะ  ฮิๆๆ

 

สวัสดีครับ คุณ ปิ๊กก้าจัง (จินตนา)

โอ เสียดายจังครับ เมื่อ 500 ภาพที่ว่า เผยแพร่ไม่ได้ ก็โชว์ฝีมือถ่ายภาพใหม่ 500 ภาพ ทยอยลงมาโชว์็ก็้ได้นะครับ

ชุดใหม่ คงจะทำให้ผู้ชมนอนหลับนะครับ...
... เอ หรือว่า คุณปิ๊กก้าจัง ถ่ายภาพช่วงที่นอนไม่หลับ ???

wwibul
เขียนเมื่อ 

เคยอ่านบทกวีของโจสิด ที่ท่านอาจารย์ ยงค์ เคยแปลไว้ (ไม่แน่ใจว่าจะจำชื่อถูก ถ้าผิดช่วยท้วงนะครับ) คิดว่า ตรงใจ ตัวเองครับ

ไม้สูง พายุไกว ทะเลใหญ่ มีคลื่นลม

ในหัตถ์ ไร้ดาบคม จะคบมิตร มากเพื่อใย

 

 

ขอบคุณสำหรับบทกวีที่นำมาฝากครับ คุณวิบุล
เคยได้ยินบทกวี ของโจสิด แต่ยังไม่มีโอกาสได้อ่านเลยครับ ขอบคุณอีกครั้งที่นำมาฝากกัน
  • วันนี้เพื่อนๆคุณบอนเยอะจังค่ะ
  • อบอุ่นดีนะคะ
  • มาทีไรก็.....อุ่นหนาฝาคั่ง....ค่ะ

อิอิ

ครูอ้อยครับ
  คุณมะปรางเปรี้ยว ขออนุญาตนำบันทึกนี้ ไปนำเสนอให้สมาชิกท่านอื่น ๆ ได้อ่าน ในบันทึก การแสดง รูปถ่าย เจ้าของบล็อก

ก็เลยมีคนมาร่วมแลกปลี่ยนมากขึ้นก็เท่านั้นเองครับ 

 

คุณบอน ครับ

ผมว่าเรื่องนี้น่าสนใจมากเลย ขอบคุณมากครับ ที่หยิกยกเรื่องนี้ขึ้นมา

ผมเริ่มติดและเป็นแฟนคุณบอนแล้วนะครับ ทั้งในด้านเนื้อหา ความคิดเห็น และความขยัน post ขอชื่นชมด้วยความจริงใจครับ

ผมมีความเห็นเรื่อง การแสดงภาพรูปถ่ายเจ้าของ blog และพาดพิงถึงคุณ k-jira อยู่ที่บันทึกอาจารย์สกล ที่นี่ ครับ ไม่อยาก post ซ้ำครับ

 

ลืมไปนิด

อยากบอกว่า ภาพของ นายบอน และ คุณเจษฎา ถูกใจมาตั้งแต่เห็นครั้งแรก ตอนใช้ blog ใหม่ๆแล้ว

เท่ห์มากเลย

อยากทำแบบนั้นมั้ง แต่ไม่มีปัญญา  

สวัสดีครับ คุณเติมศักดิ์
  ห่างหายไปต่างจังหวัด 3 วัน เข้ามาตามอ่านไม่ทัน บันทึกเยอะไปหมดครับ

 เรื่องภาพของนายบอนและคุณเจษฏา... แหม กลายเป็นภาพที่เท่ห์ไปได้ยังไงครับนี่ งงๆ
seangja
เขียนเมื่อ 

ขอเสนอมองอีกมุมหนึ่ง...อายที่จะบอกแต่เราก็พบว่ามีพี่ๆในโรงพยาบาลที่เปิดบันทึกหลายคนไม่ใส่ภาพมีเหตุมาจากเขาใส่ภาพไม่เป็น..เหมือนอย่างการเชื่อมบันทึก(Link)ดิฉันเองก็ยังทำไม่ถูก..รอให้น้องสอนอยู่ค่ะ..

ต่อข้อคำถามที่ว่าการใส่รูปมีผลไหม..ส่วนตัวยอมรับว่าถ้าเห็นหน้าค่าตากันจริงๆก็จะดีเพราะเมื่อเราอ่านข้อความของเขาแล้วเราชอบมากๆเราก็จะจดจำได้ชัดเจนและมากขึ้น

เรื่องการใช้เครื่องมือ และโปรแกรมนั้น   สามารถเรียนรู้กันได้ครับ ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว หากตั้งแล้ว ย่อมทำได้สักวัน ถ้านายบอนไปป้วนเปี้ยนที่  สถาบันบำราศนราดูร นี่ นายบอนก็อยากจะไปทักทาย เจอตัวจริงของหลายท่านด้วย ซึ่งนายบอนมักจะทำ surprise ไปแบบไม่ค่อยจะบอกกล่าวล่วงหน้ามากนัก

ไม่ว่าจะเป็นการได้เห็นหน้าค่าตาจากรูปที่ใส่ไว้ หรือเนื้อหาในบันทึก ก็สร้างความประทับใจให้ผู้ที่ติดตามอ่านได้ทั้งนั้นครับ

เหมือนนักเขียนใช้นามปากกา นามแฝง

เหมือนดีเจที่ไม่มีวันเผยหน้าตา

เหมือนนักร้องที่รอเปิดตัว

เหมือนนักสืบพันหน้าที่ไม่เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง

เป็นไปได้ทั้งหมดในโลกใบนี้ ทั้งโลกจริง และโลกลวงครับ

แต่สำหรับผม   อยากดังอยู่แล้วอยากเป็นที่น่าจดจำอยู่แล้ว  แต่เคารพผู้อื่นครับ   นับถือกันด้วยงาน ความคิดและการกระทำ

สวัสดีครับ mr. สุมิตรชัย คำเขาแดง

 เื่รื่องนี้ ต่างจิตต่างใจจริงๆครับ เมื่อรู้จัก
ศรัทธาในความคิด ย่อมอยากเห็นหน้า แต่ที่สุดแล้ว ก็อยู่ที่แต่ละท่านว่า จะยินยอมเปิดเผยหรือปกปิด

ในยุคนี้ที่มีความหลากหลาย จนแทบจะจดจำไม่ได้ ขนาดบุคคลที่เปิดเผยใน gotoknow ยังไม่เป็นที่จดจำและสนใจของหลายๆคน
เพราะทุกๆวันมีบันทึกที่หลากหลายให้เลือกอ่านจริงๆครับ

 

 

  • ไม่ได้คิดปิดบัง
  • อำพรางส่วนตัว เพื่อความปลอดภัย ด้านเน็ตเวิร์ค
  • ตั้งใจ "แลกเปลี่ยน" ความรู้จาก G2K

สวัสดีค่ะ

น่าสนใจมากค่ะ สำหรับบันทึกนี้

ในประวัติของตัวเอง  ไม่ได้เขียนอะไรมาก เพราะจริงๆก็ได้เปิดเผยในบันทึกต่างๆที่เขียนอยู่แล้วค่ะ

กรณีความปลอดภัยทางinternet ไม่ค่อยกังวล เพราะ ถ้าเป็นmailแปลกๆ ไม่รู้จักเลย ก็ไม่เปิดค่ะ

อ่านบันทึกคุณบอนประจำ แม้บางบันทึกค่อนข้างแรงหน่อย ก็o.k.ค่ะ ได้อ่านมุมมองที่ต่างจากคนอื่น ประเทืองปัญญาดีค่ะ