ชวนมาบันทึกความดี และเรื่องราวอันประทับใจค่ะ

วันนี้เข้าไปอ่านเรื่อง 2 เรื่อง ที่ "พี่ชาย" (คนที่ k-jira เคยเล่าให้ฟังในบนทึกเรื่อง ก็เพราะ...ตัวหนังสือ ไม่มีสีหน้า ไม่มีน้ำเสียง ) ส่งลิ้งค์แนะนำมาให้อ่าน

พี่ชายท่านนี้ มักมีเรื่องดีๆมาเล่า มาบอกเสมอ และครั้งนี้..ก็เป็นเรื่องดีๆ ที่นำความแช่มชื่นมาให้กับชีวิต ไม่เป็นที่ผิดหวังจริงๆ

เพื่อไม่ให้เสียอรรถรส และ เนื่องจากเรื่องยาวเหล่านั้นยาวๆมาก  จึงให้ท่านทั้งหลาย คลิกเข้าไปอ่านกันเองดีกว่า

   
     ที่นี่ค่ะ ^__^

• เรื่อง..อย่าตัดสินคนเพียงภายนอก    
  
• เรื่อง..นั่งคิดอยู่นานว่าจะเล่าดีไหม ? 

:: ที่มาคือ..เวบพันทิป

ไปอ่านกันก่อน แล้วประเดี๋ยวอย่าลืม ขอเชิญกลับมาร่วมกันพูดคุยเล่าเรื่องของตนเองออกมามั่งนะคะ

 

อยากรู้ว่า.. แล้วสำหรับท่านๆทั้งหลาย มีเรื่องเหล่านั้นบังเกิดเข้ามาในชีวิตบ้างไหม อย่างไรบ้าง  คิดว่า.. คงต้องมีเรื่องดีๆมากมาย จากสมาชิกชาว G2K อย่างแน่นอน  จึงขอเชิญมาช่วยกันบอกเล่ากันที่นี่หน่อยนะคะ 

ให้เข้าไปอ่านตามลิ้งค์เหล่านั้นกันก่อน แล้วเดี๋ยว k-jira ค่อยมาเล่าเรื่องของตัวเอง ฝากไว้ตรงนี้กันบ้าง

ชื่อบันทึกนี้.. จึงขอตั้งชื่อ  "บันทึกความดี และเรื่องราวอันประทับใจ" นะคะ

ขอบคุณค่ะ  ^___^

 

 

เปลวเทียนละลายแท่ง เพื่อเปล่งแสงอันอำไพ
ชีวิตมลายไป  เพื่อสิ่งใด..ทิ้งไว้แทน ?

 

[k-jira]

 

เรื่องประทับใจวันนี้  "รอยยิ้มของคนไข้"

              งานพยาบาลแม้จะอยู่ท่ามกลางการเกิด แก่ เจ็บ ตาย เห็นความทุกข์ทรมานมากมายของผู้คน จนหลายครั้งมีความรู้สึกว่า มนุษยชาติฆ่าฟันแก่งแย่งผลประโยชน์ ทำสงครามกันไปทำไม เมื่อแต่ละคน ต่างก็ล้วนรักชีวิต รักคนที่ตนรัก และหนีไม่พ้นการเกิดแก่เจ็บตาย

แต่ถึงกระนั้น แม้บนงานที่เครียดและเหนื่อย สิ่งดีๆก็สามารถผุดปรากฏขึ้นมาให้พบเห็น และรู้สึกได้เกือบทุกวัน

สิ่งดีๆนั้นมีอยู่ ขึ้นอยู่กับว่า เราจะมองเห็นมันหรือเปล่าก็เท่านั้น

สำหรับเรื่องราวดีๆ ที่เกิดขึ้นกับฉันในวันนี้ ฉันไม่เคยรับรู้มาก่อนเลยว่ามันมี ทั้งยังมีค่าถึงขนาดนั้น

ที่วอร์ดมีคนไข้อยู่คนหนึ่ง.. เป็นมะเร็งหลอดอาหาร กินอะไรไม่ได้ ต้องเจาะใส่ท่อเข้าทางกระเพาะอาหาร เพื่อให้อาหารเหลว คนไข้จะทุกข์ทรมานมาก กับความปวด เนื้องอกที่อยู่บนหลอดอาหาร นอกจากจะอุดตันทำให้เขากลืนอะไรไม่ได้ ต้องบ้วนน้ำลายอยู่ตลอด ยังทำให้เขามีอาการปวดอกทะลุหลังมาก

เขาแวะเวียนมาที่วอร์ดของฉันเป็นรอบที่สามแล้ว เพื่อรับยาเคมีบำบัด และทุกครั้งก็มีปัญหาเดิม คือความปวด

เมื่อเขาปวดขึ้นมา แล้วความปวดไม่ได้รับการบรรเทา ความหงุดหงิดที่บังเกิดจะทำให้ความปวดของเขายิ่งรุนแรงขึ้น จนให้คะแนนความปวดเกินสิบคะแนน (ปกติมันเต็มสิบ) ก่อนที่แพทย์จากคลีนิคระงับปวด จะได้รับการ consult มาดูแลและปรับยาแก้ปวด เขาจะได้ยาฉีดถี่มาก กระทั่งมอร์ฟีนฉีดทุกสามชั่วโมงก็ยังเอาไม่อยู่ ต้องแทรกเสริมกับ Fentanyl อยู่บ่อยๆ

และอาจจะเป็นเพราะฉันเอง เข้าใจกับความเจ็บปวด เนื่องจากอาการปวดที่มันมักมาเยือนตัวเองอยู่เป็นประจำ ดังนั้นจึงค่อนข้าง concern กับความปวดของคนไข้ และไม่ยอมให้คนไข้ต้องทนปวดอยู่นานๆ ต้องหาทางบรรเทาให้เขา ไม่ว่าจะเป็นการให้ยาอย่างเต็มที่ตามลิมิต ที่หมอสั่งให้ ถ้าทำอะไรไม่ได้จริงๆ ก็ปลอบโยนให้กำลังใจ

เพราะคนที่กำลังปวดนั้น การที่พบว่ามีคนเข้าใจเรา และคอยอยู่เคียงข้างให้กำลังใจเรา .. มันจะทำให้จิตใจของเราสงบลง แล้วความปวดก็จะบรรเลาลง ..ไม่มากก็น้อย

หรืออาจจะเพราะการที่ฉันถูกพี่ๆ ถูกนโยบาย ถูกจรรยาบรรณ (ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี) ..ของพยาบาลที่สอนว่า

จงรู้.. ก่อนที่เขาจะบอก
จงให้.. ก่อนที่เขาจะขอ

ดังนั้นเมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องของเขา และหลังการยิ้มทักทายเขา สิ่งแรกที่ฉันมักจะถามเขาก็คือ

" เป็นไงบ้างคะ วันนี้ยังปวดมากอีกไหม ? "
" เป็นไงบ้างคะ.. เมื่อคืนนอนหลับไหม ? "
" เป็นไงบ้างคะ.. ตะกี้ได้ยาแก้ปวดไปแล้ว ทุเลาลงบ้างไหม "
" ปวดที่เดิมรึเปล่า.. ปวดสักกี่คะแนน เอายาแก้ปวดดีไหม เดี๋ยวเอามาให้ ? "

ตอนแรกคนไข้เคสนี้เขาก็มีสีหน้าเซ็งๆด้วยความปวด แต่ช่วงหลัง..ไม่ว่าเขาจะปวดแค่ไหน หรือเพลียแค่ไหน เมื่อฉันทำอะไรให้เขา ไม่ว่าจะ feed ยาแก้ปวด ฉีดยา หรือทำแผล เขาก็จะยิ้มให้ฉันทุกครั้ง.... ไม่มีคำขอบคุณ มีเพียงรอยยิ้ม

แม้จะปวด..แต่ก็ไม่เคยแสดงอารมณ์หงุดหงิดใส่ฉัน จนฉันรู้สึกว่า เขาช่างสุภาพเหลือเกิน ดังนั้นอดยิ่งรู้สึกสงสารเขาไม่ได้

แล้วยิ่งช่วงหลังๆ.. เมื่อฉันผลักประตูเข้าไปในห้องของเขา พอเขาหันหน้ามา หรือลืมตาตื่นขึ้นมา เขาก็จะยิ้มทักทายให้ฉัน ก่อนที่ฉันจะทันยิ้มให้เขาเสียด้วยซ้ำ

รอยยิ้มของคนไข้เคสนี้ เพราะได้พบเห็นทุกครั้ง แค่รู้สึกว่าเขาสุภาพ ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันพิเศษอะไรมาก

จนกระทั่งเมื่อเช้านี้... ฉันพาน้องนักศึกษาไป feed ยาแก้ปวดให้เขา แล้วฉันก็ประเมินถามอาการของเขา ซึ่งเขาก็ตอบด้วยรอยยิ้มเพลียๆ เหมือนเช่นทุกครั้ง

แต่พอพวกเราออกมานอกห้อง น้องนักศึกษาก็หันมาบอกฉันด้วยสีหน้าดีใจและแสนประหลาดใจ

" พี่คะ.. คนไข้ยิ้ม "

ฉันงง ย้อนถามน้องว่า "อะไรนะ ? "

" คนไข้ยิ้ม "

น้องนักศึกษาคนนั้นบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

" พี่เชื่อมั้ย... หนูเพิ่งเห็นคนไข้เคสนี้ยิ้มครั้งแรกเลยนะ นึกไม่ถึงว่าแกจะยิ้มเป็น..ตั้งแต่มาอยู่... ยังไม่เคยเห็นคนไข้ยิ้มมาก่อนเลยนะ จริงๆนะคะ.."

สารภาพว่าเมื่อเช้า ฉันรู้สึกอึ้งไปเลย ลึกๆในใจมันปลาบปลื้มขึ้นมาอย่างประหลาด

นี่.. ทำไมฉันไม่เคยรู้เลยมาก่อนว่า รอยยิ้มของคนไข้คนนี้ จะมีค่าขนาดนี้ !

 

เขามอบสิ่งพิเศษ ที่มีค่าให้ฉันถึงขนาดนี้ แต่ฉันกลับไม่เคยรับรู้มาก่อน

มันจึงเป็นเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นกับฉันสำหรับวันนี้จริงๆ

[DSS "work with disability" ( หนิง )]

วันนี้หนิงมีเรื่องดีดีวันนี้มีเยอะเลยค่ะพี่จูน

• ไปบ้านพ่อครูบาสุทธินันท์มาค่ะ  ไปคุยๆ มีความสุขมากค่ะ  ไข่พะโล้และแกงมะรุมอร่อยมากค่ะ
• พาคุณแม่ไปเที่ยวตจว.  อิอิ ไปสวนป่าบ้านสนามชัย  อ.สตึก จ.บุรีรัมย์ไงคะ ^__*
• เป็นพลเมืองดี  นำคนงานก่อสร้างที่เราไม่เคยเจอกันเลย  ไม่รู้จักชื่อกันเลย แต่เขามารับงานในซอยใกล้บ้าน  เขาโชคไม่ดี  ถูกเสาล้มฟาดศรีษะ  นำส่งรพ. และอยู่ช่วยตลอดจนขอยกเว้นค่ารักษาพยาบาลให้  อยู่ รพ. 4 ชม.แหนะวันนี้  การทำดีข้อนี้  มีรุ่นน้องพยาบาลวิชาชีพของER รพ.มหาสารคามเป็นพระเอกค่ะ  ขอบพระคุณมากเลยนะคะ น้องหนึ่ง ทศพร  บุญสูง เวรบ่ายห้อง observ ค่ะ

[K P]

อ่านแล้วรู้สึกดีจังค่ะ

kp ก้อเคยเจอเรื่องคล้าย ๆ อย่างนี้นะคะ ^ ^

แล้ว kp จะมาเขียนเล่าด้วยค่ะ

(เวปพันทิปนั้น  เคยเข้าไปอ่านเหมือนกัน  ชอบมากเลยค่ะ)

 

ปล

พี่จูนขา  kp สร้างบล๊อคเป็นแล้วนะคะ  ^____^Y 

เย้...

แต่ kp ยังไม่ได้แต่งห้องเลยค่ะ  ง่วงแล้ว  ไว้มาทำต่อ

[มะปรางเปรี้ยว]

พี่ K-jira ค่ะ

วันนี้หนูเพิ่งออกจากโรงพยาบลสงขลานครินทร์ค่ะ ได้นอนพัก 1 คืนที่ตึก ฉบ. ชั้น 11  วันนี้แผลก็ไม่ค่อยเจ็บแล้ว ก่อนออกจากโรงพยาบาลวันนี้ มีพี่พยาบาลเข้ามาเยี่ยมหลายท่านเลยค่ะ

ด้วยความที่แผลไม่ค่อยเจ็บแล้ว เลยยิ้มหวาน ๆ ไปให้พี่ ๆ ว่าหนูไม่เจ็บแผลแล้วค่ะ 

^-^

[k-jira]

 

สวัสดีค่ะ น้อง ( หนิง )

• ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆค่ะ ^__^
• รับฟังมาแล้ว รู้สึกปลื้มแทนเหมือนกันนะคะ
• แล้วมาช่วยกัน สะสมเรื่องดีๆกันต่อนะคะ ^^

[k-jira]

 

สวัสดีจ้า K P เมื่อ

• ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่นะคะ
• รออ่านบันทึกของ kp อยู่นะ  เชื่อว่าต้องมีอะไรๆน่าอ่านเยอะแยะเชียว
• อย่างน้อย เรื่อง การออกบูธ หรือ ข้อระวัง ในการเดินบูธ ที่ kp เคยเอาไปโพสต์ที่เวบเจเจ ก็น่าสนใจนะคะ
• ^__^

 

[k-jira]

 

สวัสดีค่ะ น้อง มะปรางเปรี้ยว

• อ้าว มาโรงพยาบาลเพราะป่วยหรอกเหรอคะ พี่นึกว่ามาธุระ ไม่งั้นจะได้แวะไปเยี่ยม
• ขอให้หายไวไวนะคะ

[มะปรางเปรี้ยว]

พี่ k-jira ค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ ช่วงนี้ยังอยู่หาดใหญ่ ต้องรอตัดใหม่ถึงจะกลับไปทำงานได้ค่ะ

[k-jira]

หายไวไวนะคะ

ว่าแต่ผ่าตัดอะไรเหรอคะ ยังไม่ได้บอกพี่เลย

^__^

[มะปรางเปรี้ยว]

ต้องอ่าน blog นี้ค่ะ เมื่อฉันอยากเล่าประสบการณ์ชีวิต 

 

[Ping]

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวที่แสนประทับใจทั้ง 2 เรื่อง

ชื่นชมนางฟ้าใจดีค่ะ