เมื่อวาน(1 กพ. 2550) ตอนเช้า  ดิฉันเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับ "คนดีของฉัน"  เรื่องของ "พ่อแก่" (จ.ส.อ.ประเทศ  แก้วอ่วม)  ที่เลี้ยงดิฉันมาตั้งแต่เล็ก  ซึ่งท่านไม่ใช่พ่อแท้ๆ  แต่ก็ให้ความรัก ความอบอุ่น เหมือนกับดิฉันเป็นลูกของท่าน  

เรื่องราวเมื่อวานกล่าวถึงท่านที่นอนป่วยมานานกว่า 2 อาทิตย์  ด้วยโรคชรา และโรคร้ายอื่นๆ อีกมากมาย  และเมื่อวานตอนบ่ายดิฉันเพิ่งทราบข่าวว่าท่านเสียชีวิตลงแล้วด้วยความสงบ

อย่างที่บอก  ว่าดิฉันรู้สึกเสียใจที่ยังไม่ได้ทดแทนพระคุณของท่านเลย  ขอย้ำอีกครั้งว่า หากใครยังมีคุณพ่อ คุณแม่ อยู่ด้วย ถือเป็นโชคดีของท่านนะคะ  รีบตอบแทนบุญคุณของท่านเสีย  เวลาของท่าน(คุณพ่อคุณแม่)  เหลืออีกไม่มาก  จงใช้เวลาที่เหลืออยู่สร้างความรัก และความอบอุ่นให้คนแก่  ได้ชุ่มฉ่ำหัวใจด้วยความกตัญญูเถอะค่ะ  ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าครอบครัวอีกแล้ว  และวันนึงข้างหน้า  ลูกหลานของท่านก็จะทำเช่นนี้กับท่านเช่นกัน

ดิฉัน ได้แต่งกลอนบทหนึ่งเพื่อมอบให้กับ ความรักที่ยิ่งใหญ่ของ "พ่อแก่"  และจะนำขึ้นไปอ่านในวันฌาปณกิจ ของท่านด้วย  และขออนุญาตไว้อาลัยให้ท่านใน blog นี้ด้วย

                                            อาลัยรักพ่อแก่ 

นึกถึงวันเก่าก่อนตอนยังเด็ก                             ยังตัวเล็กเด็กนักไร้เดียงสา
มี พ่อเฒ่าแม่เฒ่าเฝ้าเลี้ยงมา                                 จนเติบใหญ่โตมาเป็นคนดี
ไม่ใช่พ่อแท้ๆ แต่ก็รัก                                         ห่วงใยนักเห็นพ่อป่วยและอ่อนล้า
พ่อประเทศเป็นคนดีมีเมตตา                             เป็นที่รักที่บูชาของทุกคน
มาวันนี้พ่อจากไปจนไกลลับ                             เราจะกลับมาเจอใหม่ในชาติหน้า
เคยทำบุญร่วมกันแต่นานมา                              ถึงตัวไกลใจห่วงหามิรู้ลืม
อยากบอกพ่อให้รู้ว่าสุดรัก                                 ขอบคุณนักที่อุ้มชูไม่ห่างหาย
ชาตินี้ขอให้พ่อหลับสบาย                                 พ่อจะอยู่ในหัวใจเราทุกคน
ไม่ต้องห่วงกังวลคนข้างหลัง                            ลูกจะยังช่วยดูแลแม่เฒ่าให้
ปเถิดพ่อ จงไปดี  ไปสบาย                               เกิดชาติหน้าฉันใดขอแทนคุณ