หลังบ้านพักหลังเก่า มีต้นมะละกออยู่หลายต้นขึ้นเรียงรายสะเปะสะปะ ต้นมะละกอเหล่านั้นไม่ได้มีใครปลูก แต่เกิดขึ้นมาจากเมล็ดที่เหลือจากการตำส้มตำของตาลนั่นเอง

เจอเศษกระดาษแผ่นหนึ่ง เป็น e-mail address ที่ผมเคยจดเอาใว้หลายปีมาแล้ว  ความว่า " [email protected]  ...ไอ้ตาลตาโต..."  กระดาษแผ่นนั้นได้กระชากความรู้สึกของผมกลับไป"เขาหลัก"อีกครั้ง

เมื่อสามสี่ปีที่แล้วเห็นจะได้ มีผู้หญิงคนหนึ่งสะพายเป็เข้ามาสมัครงานในออฟฟิทที่ผมทำงานเป็นไกด์ประจำอยู่ที่นั่น  เธอเป็นคนอีสาน ผิวคล้ำ ตาโต ตัวเล็กๆ แต่อารมณ์ดี  ทางบริษัทรับเธอเข้าทำงาน และเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันตั้งแต่นั้นมา   ตาลมีตำแหน่งเป็นโอเปอเรชั่น เธอเป็นคนเก่ง ขยันและรับผิดชอบ งานของผมซึ่งต้องผ่านการจ่ายจากตาลโดยตรงจึงสะดวกและง่ายไปโดยปริยาย  เธอมีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการแต่งตัว ถึงแม้เธอจะมีผิวตัวที่คล้ำแต่เธอก็ชอบสีสันโดยเฉพาะสีที่แปร๊ดเป็นพิเศษ เธอมักจะออกไปใหนมาใหนด้วยผ้าพันคอสีชมพูสีสดเสมอ เธอมักจะโดนเพื่อนๆจับขึ้นเขียงเรื่องการแต่งตัวทุกๆวัน แต่เธอก็ยังคงยิ้ม และหัวเราะโชว์ฟันที่ขาวและตาโตอย่างอารมณ์ดี

นอกจากเธอจะเก่งเรื่องงานและการแต่งตัวแล้ว ตาลยังเก่งเรื่องเข้าครัวอีกด้วยโดยเฉพาะเมนูอีสานรสเด็ดซึ่งหลายๆคนไม่อาจปฏิเสธได้เลยและพร้อมใจพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า"แซบอีหลี"  ผมยังจำได้ครั้งแรกที่พาตาลไป inspection ที่เขาสก ระหว่างทางที่ผมแวะเป็นจุดชวิวจุดหนึ่งบนเขาสก ตาลไม่ได้สนใจทิวทัศน์ที่นั่นมากไปกว่าการเก็บผักเก็บหญ้าตามสองข้างทาง เธอกลับมาพร้อมกับยอดผักยอดไม้เต็มสองมือ "พี่การีม..พี่การีม..เย็นนี้เราไม่ต้องจ่ายกับข้าวแล้วหล่ะ" ผมตกใจเมื่อเห็นตาลเก็บมาเยอะแยะขนาดนั้น "เอ็งไปเก็บอะไรมา กินกินเข้าไป เดี๋ยวก็นั่งซึมเหมือนหมาเป็นใข้หรอก" ตาลจะทำเสียงหัวเราะเล็กๆแหลมๆอยู่ในลำคอซักพัก ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งตามสไตล์ของเธอ

...ตาลได้ย้ายที่พักไปอยู่ที่บ้านบางเนียงก่อนหน้าวันที่ 26 ธันวาคม 2547 ไม่มากนัก  ผมได้มีโอกาศเจอกับตาลอีกครั้งที่บางเนียง ดูเธอไม่ค่อยสบายใจนัก และไม่คิดว่า นั่นจะเป็นการเจอกับตาลเป็นครั้งสุดท้าย.. บางเนียง เป็นอีกสถานที่หนึ่งที่โดนคลื่นซึมิถล่มแบบหนักหน่วง ความเสียหายเกินจะบรรยาย เราไม่สามารถกำหนดจุดที่แน่นอนเพื่อจะตามหาใครซักคนได้ เราเสียเพื่อนไปมากมายจนไม่อาจย้อนนับได้ว่าเราเสียใครไปบ้าง...

ช่วงเวลาสองเดือนที่คอยช่วยเหลือออกหาคนตาย กับอีกสองอาทิตย์ที่เป็นอาสาสมัครอยู่ที่วัดย่านยาว ผมไม่มีสิทธ์รุ้เลยว่านั่นคือร่างของใครบ้าง จะมีตาลรวมอยู่ด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้

ตาลจากไปโดยไม่มีโอกาศร่ำลาใครเลย  แต่รู้ใว้เถอะว่าทุกๆคนยังคิดถึงตาลอยู่เสมอ

"หลับให้สบายเถอะตาล"