ครูอ้อยไปเที่ยวทางเหนือ ครูอ้อยชอบสำเนียงและภาษาทางเหนือมากเลย ครูอ้อยอยากพูดเป็นด้วย แต่ไม่กล้า กลัวพาภาษาวิบัติ
สำเนียงภาษา กิริยาส่อสกุล
เปล่า...ไม่ได้พาดพิงใครหรอกค่ะ แต่นึกขำขำตัวเอง เพราะเรื่องเกิดขึ้นกับตัวครูอ้อยเองค่ะ
ครูอ้อยไปเที่ยวกับครอบครัว โดยขึ้นไปทางเหนือ ครูอ้อยชอบภาษาและสำเนียงทางเหนือมากเลยค่ะ เคยคิดจะหัดพูด แต่ไม่กล้า กลัวจะพาภาษาวิบัติ
วันหนึ่งที่ครูอ้อยขึ้นดอยสุเทพ หลังจากที่กราบไหว้พระธาตุ เคาะระฆัง ตีฆ้อง ชมต้นไม้แปลกๆ ชมวิวเชียงใหม่แล้ว
ครูอ้อยก็จะลงจากดอยล่ะค่ะ แต่ก่อนจะลง ครูอ้อยเหลือบตาไปเห็นโอ่งน้ำ คงจะเย็น น่าดื่ม มีกระบวย 2 อัน อันใหญ่กับอันเล็ก
ครูอ้อยเลือกหยิบอันเล็ก ตักน้ำแต่พอดื่ม และดื่ม ขณะที่ดื่ม มีแม่เฒ่าคนเมืองเดินผ่านมา พูดว่า " แต่งพื้นเมือง กินน้ำบ๊วย "
ครูอ้อยได้ยินอย่างนั้นจริงๆค่ะ ครูอ้อยก็เลยรำพึงว่า " ไม่ใช่น้ำบว๊ยสักหน่อย เป็นแค่น้ำเย็นธรรมดานี่เอง "
มารู้อีกที พ่อบ้านบอกว่า น้ำบ๊วยที่ได้ยินนั้น หมายถึง น้ำที่ตักด้วยกระบวยตักน้ำ นั่นเอง
ขออภัยค่ะ...มันเป็นคำพูดจากคนไม่รู้ค่ะ..
เอ.. บันทึกนี้ทำไมคุ้นๆว่าเคยอ่านแล้วล่ะคะ
^___^
น้องจูนขา