เรื่องนี้เคยได้ยินเพื่อนๆ หรือแม้แต่ตลกคณะต่างๆ เอามมาเล่า เล่นเป็นมุข แต่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง ซึ่งไม่ตลกเลย

เรื่องนี้เคยได้ยินเพื่อนๆ หรือแม้แต่ตลกคณะต่างๆ เอามาเล่า เล่นเป็นมุข แต่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง ...ซึ่งไม่ตลกเลย....

 เรื่องมันเกิดขึ้นตอนเช้าตรู่ วันที่ 19 มค 50

เนื่องจากความเร่งรีบจะไปร่วมงานสัมมนาผลงานวิทยานิพนธ์ บันฑิตวิทยาลัย ม. ขอนแก่น ก็เลยรีบอาบน้ำแต่เช้า แต่งตัว.... ระหว่างแต่งตัว ก็เดินหาแว่นตาตัวเอง ในใจก็คิดว่า... ตอนอาบน้ำ ฉันถอดแว่นตาไว้ตรงใหนว้า....ระหว่างหา ก็แต่งตัวไป คิดไป หาไป นานมาก ...นานจนถอดใจ คิดกับตนเองว่า วันนี้ฉันคงไปร่วมงานแบบคนตาบอดแน่ๆ เลย  เอาว่ะ ไปนั่งฟังเค้าพูดก็ยังดี เพราะยังไงก็ตั้งใจไว้แล้ว นัดกับพี่อ้อม พี่วุธ ไว้แล้วด้วย

 

ตัดใจได้... และพร้อมเดินทาง ก็เลยไปหยิบรองเท้า ระหว่างก้มลงใส่รองเท้า... มีบางสิ่งบางอย่างตกลงมาจากหัว ....... อ่อ รู้แล้ว แว่นตา มันอยู่ใหน  มันค้างอยู่บนหัวฉันนี้เอง

ฟังดูมันตลกอ่ะ  แต่... มันน่าตกใจมากกว่า สำหรับตัวเอง ทุกวันนี้ฉันเป็นไปมากถึงเพียงนี้แล้วหรอ....

 มันอาจเป็นโจ๊กสำหรับหลายๆ คน ที่ยังไม่ประสพเรื่องแบบนี้กับตัวเอง ขำไม่ลงจริง

                              กัลยา  มิขะมา

                         บันทึกเพื่อทบทวนตัวเอง