เป็นการฝึก น่ะคะ ....เห็นรอยยิ้มของผู้รับดูโลก ช่างงดงาม จริงๆ...และใจเราก็ยิ้ม

 

 “  นี่แป๊ะ  พี่เอาของขวัญมาให้ “

 

     ฉันยื่นหมอนแบบที่คลี่เป็นผ้าห่มได้ ให้น้องคนขับรถ เป็นของขวัญที่ได้จาก ไปทริปไหว้พระที่จังหวัดร้อยเอ็ดกับ หน่วยไตเทียมสุรินทร์  และได้คุยแลกเปลี่ยนความรู้ เรื่อง ประสบการณ์การเข้ารับการปลูกถ่ายไต ให้กับผู้ป่วยฟอกเลือดในรถทัวร์ที่ร่วมไปเที่ยวด้วยกัน

 

      แป๊ะมารอฉันตั้งแต่ 4 โมงเย็น ถึง 1 ทุ่ม ที่โรงพยาบาลเพื่อรับฉันกลับบ้าน พอดี ฉัน โทร.ไปบอกน้องช้าไป เพราะช่วงเย็น พี่หัวหน้าพยาบาล เปิดเพลงและให้เราทุกคน กำหนดรู้ ทำสมาธิ ขณะนั่งรถกลับจากร้อยเอ็ด –สุรินทร์

 

      ฉันเป็นศิษย์เก่า ห้องไตเทียม สุรินทร์  ไตวายค่ะ ฟอกเลือดอยู่ช่วงปี 2544-2546

 

      ระหว่างทาง ตัวแทนจากบริษัทยาที่เป็นสปอนเซอร์ให้ หน่วยไตเทียม ก็พาพวกเราเล่นเกม ทายกัน ตอบปัญหา ชิงรางวัล ได้ของกันเยอะแยะ ....ดีใจคะที่ สมาชิก หน่วยไตเทียม มีความสุข

 

      ส่วนที่ฉันได้มา ก็ให้ น้องพยาบาลที่นั่งข้างๆ เป็น

กระเป๋าแบบผู้หญิง น่ารักๆ

 

      ก่อนรถเคลื่อนตัวออก ฉันก็เดินทักทาย เพื่อนๆในรถ และก็มอบ หนังสือ ธรรมะที่ได้มาจาก ธนาคารออมสิน เป็นเล่มเล็กๆ ชื่อเรื่อง “ เปิดอ่านความสุข “ ให้กับทุกๆคน

 

      และก็มอบกระเป๋า ของฝากให้ คุณหัด เพื่อนฟอกไต ที่มีอาชีพขายไอศครีม และคุณพงษ์ มากับแฟน ก็มอบให้ 1 ใบ ครอบครัวคุณพงษ์ก็ ขายอาหารในโรงเรียน อยู่นอกๆเมือง

 

      พี่ทีผ่าตัดปลูกถ่ายไต ในจังหวัดเดียวกัน โรงพยาบาลเดียวกัน ผ่าตัดในเดือนที่ไล่เลี่ยกัน พี่เสียชีวิตไปแล้วคะ......

 

       ฉันยังจำได้ ก่อนที่พี่มาเล่าประสบการณ์การผ่าตัด

ให้ฟัง ฉันฟังอย่างตั้งใจ และไม่รู้ อนาคต เลยว่า ตัวเองจะได้โอกาสนั้นเมื่อไหร่

 

       พอพี่พูดไปได้ อาทิตย์หนึ่ง ฉันก็ถูกเรียกตัว....ข่าวดี

มีผู้บริจาค ไต ที่มีเนื้อเยื่อ เข้ากับฉันมากที่สุด

 

       ก็เลยเป็นที่มาของ “ ชีวิตรอบที่สอง “ คะ............

 

       ฉันมีความสุขมากขึ้น กับการทดแทนบุญคุณ

 

“ ผู้ที่ให้ “  และก็อยากทำ หรือฝึก การเป็นคนแบบ

 

 “ ให้ “  เหมือนที่ ฉันได้รับ.....

 

       เป็นการฝึก น่ะคะ ....เห็นรอยยิ้มของผู้รับ

ดูโลก ช่างงดงาม จริงๆ...และใจเราก็ยิ้ม