ติดต่อ

  ติดต่อ

การพัฒนาบุคลากร

  กำลังใจ สร้างปาฏิหาริย์ ได้เสมอ  

ดิฉัน ไม่ได้ตั้งเป้าหมายอะไรไว้เลย ในตอนที่เข้ามาหัดสร้าง Blog และเขียน Blog เป็นครั้งแรก เพียงเพราะอยากจะรู้ว่า Blog คือ อะไร ทำไมต้องเขียนให้คนอื่นอ่านด้วย หลังจากได้ฟังภาคทฤษฏีจากทั้ง อาจารย์กรกฎ (เมื่อตอนไปบ้านผู้หว่าน) และ  อาจารย์จันทวรรณ (เมื่อตอนไป มอ.) ก็เริ่มลงมือเรียนรู่ด้วยการปฏิบัติจริง ตอนแรกก็ทำถูกทำผิดบ้าง โชคดีที่ลบได้ แก้ไขเพิ่มเติมได้ ทำให้ไม่คับข้องใจมากนัก แต่ตอนจะเขียนใหม่ๆ ก็ยังสงสัยตัวเองว่าจะไปรอดรื้อ  จะเอาอะไรมาเขียนเป็นวรรคเป็นเวรได้อยู่เรื่อยๆ  แต่นับจากวันที่เริ่มเขียนจนถึงวันนี้ ก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า ทำได้อย่างไร  และความเข้าใจเกี่ยวกับ ประโยชน์ และวัตถุประสงค์ของ Blog ก็เริ่มก่อตัวในสมองมากขึ้นๆ แบบว่าเป็น tacit นะ ที่ไม่ทราบว่าจะอธิบายอย่างไร ท่านต้องเพียรพยายามเอง ถึงจะรู้

ในช่วงเวลาของการฝึกฝนอยู่นี้ ทุกครั้งที่มีคน comment ดิฉันอดใจไม่ได้ที่จะปลื้มใจ ดีใจ และมีกำลังใจที่จะเขียนต่อ นี่แหละน้า พวกโคนันทวิศาล แม้ทุกวันนี้ดิฉันพยายามฝึกตนให้ละจาก "อัตตา" ไม่ให้ติดอยู่กับตัวตนของตนทั้งที่ดีและไม่ดี แต่ก็ยังอดไม่ได้  เพราะกำลังใจ มันสร้างพลังให้กับจิตใจได้อย่างมหาศาล ไม่ว่าจะเป็น อาจารย์วิจารณ์  อาจารย์ประพนธ์  อาจารย์จันทวรรณ อาจารย์กรกฏ พี่ๆ น้องๆในหน่วยงาน และแม้ท่านผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม  ดิฉันขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูง ที่ให้กำลังใจ ให้ดิฉันปั้นตัวหนังสือออกมาได้ทุกวัน

ดิฉัน อยากให้ความรู้สึกดีๆเช่นนี้ เกิดกับทุกท่านเช่นกัน  เข้ามาร่วมก๊วนกับเราซิค่ะ แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดกับท่านได้

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 733, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก

  คำสำคัญ (keywords): blogการเขียน

ความเห็น (3)

พี่หมอMBA
IP: xxx.170.234.8
เขียนเมื่อ 
ขอร่วมแสดงความคิดเห็นด้วยนะครับ..จริงๆแล้วผมเองก็เพิ่งเริ่มเขียนblog เหมือนกัน...จริงอย่างที่อาจารย์เล่าจริงๆ อีกอย่างที่ผมขอเสริมนะครับ ผมว่ามันเปรียบเสมือนพุทธศาสนาในเรื่องอริยสัจ4 สุดท้ายพวกเราจะสามารถหาหนทางดับทุกข์ได้โดยไม่รู้ตัว แถมยังสามารถสร้างบุญและแบ่งปันหนทางนั้นให้แก่ผู้อื่นได้ด้วย
morning_glory
IP: xxx.144.143.6
เขียนเมื่อ 

ผมเองเป็นนักอ่านบล็อกมานาน ไม่เคยจะเขียนบล็อกเองได้ต่อเนื่องสักที
แต่เพราะต้องไปพูดที่โน่นที่นี่  เลยต้องทำเป็นตัวอย่างบ้าง
พอเขียนๆ ไปเรื่องนึง  ก็จะนึกเรื่องอื่นได้  จะรีบจดไว้เขียนวันหลัง
หรือพอไปอ่านของใคร แล้วนึกประเด็นได้ ก็จะจดไว้

เขียนจริงๆ เขียนแค่วันละบันทึกก็พอ  เขียนๆ ไปกลับรู้สึกว่า
เราเข้าใจเรื่องที่เขียนดีขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ  อันนี้เป็นประโยชน์ที่ได้กับตัวเอง
ถ้าได้ประโยชน์อย่างนี้ ก็คงเขียนไปเรื่อยๆ ได้ครับ

ตอนเด็กชอบนั่งเขียนการ์ตูนให้เพื่อนอ่านครับ

ถัดมาหน่อยก็นั่งเขียนเรียงความส่งเข้าประกวดครับ

โตขึ้นมาก็เริ่มเขียนบันทึก

พอวิทยาการล้ำหน้า ก็เขียนเมล์ให้เพื่อนอ่าน

จนเริ่มมี Blog เนี่ย ตอบโจทย์เลยครับ....

ผมเขียน Blog เพราะใจสั่งมาจริงๆ ครับ....