เนื่องในโอกาสวันครูที่ผ่านมา  ดิฉันเองเป็นครูคนหนึ่งที่ทำงานอยู่ภายใต้ระบบการศึกษาของไทย  และขอเป็นครูตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่อยากจะร่วม ลปรร. กับทุกๆ ท่านที่ได้แวะเวียนผ่านมาอ่านบล็อคที่เพิ่งจะสร้างและบันทึกเป็นครั้งแรกนี้

           ดิฉันขอเล่าถึงประสบการณ์ที่ทำให้ดิฉันเข้าใจคำว่า "แม้คืนวันจะผันผ่าน...อุดมการณ์ยังเหมือนเดิม" ค่ะ

          ย้อนเวลากลับไปเมื่อประมาณ 11 ปีที่แล้ว  นักเรียนหญิงระดับมัธยมปลายคนหนึ่ง  สอบเข้ารับทุนในโครงการคุรุทายาทได้ในโปรแกรมวิชาภาษาอังกฤษ ท่ามกลางความภาคภูมิใจของครอบครัว  ซึ่งประกอบไปด้วย เตี่ย แม่ และน้อง ๆ อีก 3 คน (โดยเฉพาะแม่มีอาชีพขายเต้าฮวย น้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ ซึ่งเป็นที่ยอมรับว่าอร่อยที่สุดในจังหวัดพิษณุโลก)

          การเข้าศึกษาโปรแกรมวิชาดังกล่าวต้องไปที่สถาบันราชภัฎนครสวรรค์  จังหวัดนครสวรรค์  และนั่นเป็นครั้งแรกที่เธอผู้นี้ต้องไปอยู่ต่างจังหวัดตามลำพัง

          ก้าวแรกที่ย่างเข้าสู่สถาบันการศึกษาแห่งนี้เรารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากการต้อนรับของรุ่นพี่ชาวคุรุทายาทในวันทำสัญญาการเป็นนักศึกษาโครงการคุรุทายาทและวันเข้าหอพักเป็นอย่างดี โดยมีข้อกำหนดให้ทุกคนต้องพักอยู่หอพักของสถาบันฯ ตลอดระยะเวลาการศึกษา 4 ปี

          แต่ในความรู้สึกนั้นไม่ได้มีความอบอุ่นเพียงอย่างเดียว  ยังปนความแปลกของรุ่นพี่คุรุทายาทบางคนอีกด้วย (บางคนฝืนที่จะไม่ยิ้ม บางคนทำหมางเมิน บางคนไม่สนใจ บางคนเพียงทักทายตามมารยาท) เราและเพื่อน ๆ นับเป็นคุรุทายาทระดับมัธยมศึกษารุ่นที่ 9 อันประกอบไปด้วยโปรแกรมวิชาฟิสิกส์ เคมี วิทยาศาสตร์ทั่วไป คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ และระดับประถมศึกษารุ่นที่ 12ซึ่งประกอบด้วยโปรแกรมวิชาการประถมศึกษา และการศึกษาปฐมวัย รวมจำนวนทั้งหมด 31 คน โดยมาจากจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง อันได้แก่ สุโขทัย ตาก เพชรบูรณ์ พิษณุโลก กำแพงเพชร นครสวรรค์ ชัยนาท อุทัยธานี

          แล้ววันที่วุ่นวายและว้าเหว่ที่สุดก็มาถึง  เมื่อมีการนัดหมายจากรุ่นพี่ให้ทุกคนมาพบกันเวลา 6 โมงเย็น ณ ห้องประชุมใหญ่ภายในสถาบันฯ โดยให้"ทุกคนทานข้าวเย็นให้เรียบร้อย แต่งกายให้รัดกุม" นั่นคือคำนัดหมายที่ตัวแทนรุ่นพี่นำมาบอกพวกเราทุกคน

          เมื่อถึงเวลานัดหมายพวกเรารุ่นน้องส่วนใหญ่มาตรงตามเวลานัด มีบางคนมาช้ากว่าเวลานัดเล็กน้อย และอีกหลายคนบางช้ากว่าเวลานัดมาก  และที่สำคัญพวกเราไม่มีใครทานข้าวเย็นตามคำบอกของตัวแทนรุ่นพี่ เพราะยังเป็นเวลา 6 โมงเย็นซึ่งเร็วกว่าเวลาการทานข้าวเย็นตามปกติของพวกเรา รวมทั้งทุกคนยังแต่งกายชุดนักศึกษาและสวมรองเท้าในสภาพตามสบาย

          เลยเวลานัดหมายมานาน ประมาณ 30 นาที มีตัวแทนรุ่นพี่มาบอกให้ทุกคนที่มาแล้วเข้าไปในห้องประชุม  เมื่อเข้าไปในห้องประชุมปรากฎว่ามีรุ่นพี่ยืนล้อมเป็นวงกลมขนาดใหญ่และสังเกตเห็นว่ารุ่นพี่มีจำนวนมากจนต้องยืนซ้อนวงกลมเป็น 3 ชั้น  ร้องเพลง"อุดมการณ์ครู" โดยเปิดทางให้พวกเราเข้าไปยืนตรงกลางของวงกลมนั้น

           (ขอหยุดเล่าไว้แต่เพียงเท่านี้ก่อนนะคะ....ก่อนจะมาเล่าให้อ่านในบล็อคต่อไปค่ะ)