ลูกครับ
หลังจากที่ลูกมีที่เรียนต่อ แม่ก็สบายใจขึ้นมาก เดี๋ยวนี้ในแต่ละวันแม่ก็ได้อยู่กับสิ่งที่แม่ชอบ คือนั่งอ่านงานวิจัยทางโบราณคดีและทำสรุปเอาไว้
วันนี้แม่มีเรื่องตื่นเต้นมาก ๆ จนต้องขอมาเขียนบันทึกเล่าให้ลูกฟังลงบล็อกนี้สักหน่อย ลูกก็รู้ว่าแม่เป็นคนชอบดูคลิปท่องเที่ยว ชอบดูงานศิลปะโบราณ โดยเฉพาะคลิปของคนอินเดียที่เขาพาไปชมเทวสถานเก่าแก่ต่างๆ
แม่ก็นั่งดูของแม่ไปเรื่อยๆ ด้วยความอัศจรรย์ใจมาตลอด แต่ใครจะไปคิดล่ะลูกว่า วันหนึ่งความสงสัยที่แม่ที่เก็บไว้ในใจมานาน มีเฉลยคำตอบจนได้… ที่ผืนดินจังหวัดชุมพรบ้านเรานี่เอง!
แม่ชอบสังเกตและตั้งคำถาม แต่เรื่องที่แม่เพิ่งค้นพบและอยากส่งต่อให้ลูกในวันนี้ ทำให้แม่ขนลุกและรู้สึกทึ่งในตัวบรรพบุรุษของเรา จนอยากจะเรียกมันว่า “ความลับข้ามมหาสมุทร” เลยล่ะ
ลูกจำคลิปหนึ่งที่แม่เคยเปิดให้ดูได้ไหม? คลิปสั้นๆ ของคนอินเดียที่เขาพาไปดูรูปปั้นเทพเจ้าโบราณในเทวสถานหินสลัก สิ่งที่น่าทึ่งก็คือ ชิ้นส่วนแกะสลักเล็กๆ ตรงหูของรูปปั้นหินนั้นน่ะ เขาสามารถหยิบเศษกิ่งไม้เล็กๆ สอดทะลุจากรูหูข้างหนึ่งไปออกอีกข้างหนึ่งได้เลย! https://youtube.com/shorts/M1qPBaZQmSE?
ลูกลองนึกภาพตามแม่นะ หินแกรนิตในเทวสถานอินเดียมันแข็งขนาดไหน แต่คนโบราณเมื่อหลายพันปีก่อนกลับเจาะรูที่เล็กและยาวขนาดนั้นผ่านเนื้อหินได้อย่างราบรื่น ตรงเป๊ะ โดยที่หินไม่แตกกระจายออกมา แม้แต่คนอินเดียยังยอมรับเลยว่า “พวกเรายังไม่รู้เลยว่าบรรพบุรุษทำได้อย่างไร”
แม่ก็นั่งคิด นั่งสงสัยมาตลอด… จนกระทั่งแม่ได้มีโอกาสอ่านข้อมูลวิจัยเกี่ยวกับการขุดค้นทางโบราณคดีที่ “แหล่งโบราณคดีเขาเสก” (และเขาสามแก้ว) ในจังหวัดชุมพรบ้านเรานี่เองลูก แม่เหมือนต่อภาพจิ๊กซอว์ได้ทันที
แม่คาดว่าคำตอบของความมหัศจรรย์ที่อินเดีย และความลับที่ช่างโบราณอินเดียเดินทางเข้ามาบ้านเราในช่วงการค้าทางทะเล (Maritime Trade) มันคือสิ่งเดียวกัน… สิ่งนั้นคือ “Diamond-tipped drills” หรือ “เทคโนโลยีหัวเจาะฝังเพชร” ครับลูก!
ข้อมูลจากงานวิจัยของ ดร.เบเรนิส เบลลินา นักโบราณคดีฝรั่งเศสที่เขามาศึกษาที่เขาเสก บอกไว้ว่า ในยุคเหล็กหรือประมาณ 2,500 ปีก่อน ชุมพรของเราไม่ได้เป็นแค่หมู่บ้านธรรมดาๆ นะลูก แต่เราเป็นถึง “นิคมอุตสาหกรรมไฮเทคระดับโลก” เลยทีเดียว โดยเฉพาะการผลิตลูกปัดจากหินเนื้อแข็งที่ชื่อว่า หินคาร์เนเลียน (Carnelian)
หินคาร์เนเลียนเป็นหินตระกูลควอตซ์ที่มีสีส้มแดงสวยงามมาก แต่มันมีความแข็งระดับ 7 ตามมาตรวัดของโมส์ ซึ่งถือว่าแข็งมากๆ เครื่องมือเหล็กธรรมดาในยุคนั้นเจาะไม่เข้าหรอกลูก หรือถ้าฝืนเจาะก็ต้องใช้เวลาเป็นวันๆ แถมรูที่ได้ก็จะเบี้ยวและหยาบ
แต่นักโบราณคดีเขานำเอาลูกปัดหินคาร์เนเลียนที่ขุดพบที่เขาเสก ชุมพร ไปส่องกล้องจุลทรรศน์ที่มีกำลังขยายสูงมาก แล้วเขาก็ต้องตะลึงเมื่อพบว่า รูเจาะตรงกลางลูกปัดเหล่านั้นมีขนาดเล็กจิ๋วสม่ำเสมอเฉลี่ยเพียง 1.1 มิลลิเมตร เท่านั้น!
แถมภายในรูยังมีร่องรอยเส้นวงกลมซ้อนกันถี่ๆ เรียบเนียน ซึ่งหลักฐานทางวิทยาศาสตร์นี้ยืนยันร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า รูนี้ถูกเจาะด้วย ”หัวเจาะฝังเกล็ดเพชรแท้ที่หมุนด้วยความเร็วสูง”
เพชรคือสสารที่แข็งที่สุดในโลกใช่ไหมลูก? ช่างโบราณอินเดียเป็นพวกแรกๆ ของโลกที่ครอบครองแหล่งแร่เพชรธรรมชาติและคิดค้นนวัตกรรมนี้ขึ้นมา เขาเอาเกล็ดเพชรเม็ดจิ๋วไปฝังไว้ที่ปลายแท่งโลหะ แล้วใช้ปั่นเจาะทะลวงหินแข็งๆ คงเหมือนเราเอามีดร้อนๆ ตัดเนยนั่นแหละ
เทคโนโลยีระดับท็อปตัวนี้แหละที่ช่างอินเดียใช้เจาะรูหูเทวรูปหินในคลิปที่แม่ดู และมันน่าจะเป็นความลับเทคโนโลยีเดียวกันกับที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาพร้อมกับกลุ่มพ่อค้าและช่างฝีมือชาวอินเดีย นำมาตั้งรกรากผลิตลูกปัดอยู่ที่เขาเสกและเขาสามแก้วในบ้านเรา!
สิ่งที่ทำให้แม่ขนลุกไปกว่านั้นคือ เทคนิคที่เรียกว่า “Double-sided drilling” หรือการเจาะสวนกันสองด้าน ลูกลองจินตนาการดูนะ ลูกปัดหินเม็ดเล็กนิดเดียว ช่างโบราณเขาจะใช้หัวเจาะเพชรเจาะจากด้านหนึ่งลึกลงไปครึ่งหนึ่ง จากนั้นพลิกหินอีกด้านขึ้นมา แล้วเจาะสวนกลับลงไป โดยที่รูเล็กๆ ขนาด 1 มิลลิเมตรจากทั้งสองฝั่ง วิ่งมาชนกันตรงกลางเป๊ะพอดี!
นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องเครื่องมือดีแล้วลูก แต่มันคือเรื่องของความแม่นยำ การคำนวณขั้นสูง และระดับฝีมือที่เข้าขั้นอัจฉริยะ เทคนิคเจาะสวนสองด้านแบบนี้แหละที่น่าจะเป็นเทคนิคเดียวกับที่ใช้ทำรูทะลุตรงหูเทวรูปที่อินเดียเลย
อย่างไรก็ตาม แม่ก็รู้สึกใจหาย หากในอนาคตอันใกล้นี้ พื้นที่แถวชุมพรบ้านเราต้องเปลี่ยนไปจากการเข้ามาของโครงการขนาดใหญ่อย่าง โครงการแลนด์บริดจ์ (Landbridge) แล้วโลกก่อนประวัติศาสตร์แถวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อาจจะหายไปจนไม่มีวันเอากลับมาได้ครับลูก
อ้างอิง:
Bellina, B. (2018). The elaboration of political models in maritime Southeast Asia and of pan-regional culture: Contribution from Khao Sek stone ornament craft system study. Archaeological Research in Asia, 13, 13–24. https://doi.org/10.1016/j.ara.2017.02.001
ขอบคุณค่ะ ที่เล่าเรื่องที่น่าสนใจให้ลูกมาอ่าน ทำให้เรามีโอกาสรู้ด้วย