แค่สายลมบางๆ ที่พัดผ่านมากระทบผิวเราแล้วทำให้เรารู้สึกว่ามันสบาย แต่เมื่อนานเข้าเราเริ่มรู้สึกว่ามันกลายเป้นลมร้อน แล้วตอนนั้นมันยังทันมั้ยหากเราจะปิดกั้นมัน
เคยมีความรู้สึกว่ารักใครบางคน แต่บอกไม่เคยได้ว่าเขาเพราะอะไร ทั้ง ๆ ที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แรก ๆ เขาดีมา เข้าใจทุกอย่าง ยอมเย็นกับเรา เพราะรู้ว่าเราเป็นคนอารมณ์ร้อน มันเป้นอะไรที่ดีมาก แต่เมื่อนานเข้าเรากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ แต่ไม่ได้เป็นเพราะเราเบื่อเขา แต่มันเป้นเพราะว่าอะไร้เราไม่รู้เขาหรือเรากันแน่ที่เปลี่ยนไป เขาเริ่มอารมณ์ร้อนและไม่ยอมรับความจริง ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เราต้องเป็นฝ่ายผิด เราต้องเป็นฝ่ายโดนเขาตอกย้ำ และมั้รื้อฟื้นเรื่องเก่ามาพูดทั้ง ๆ ที่มันได้จบไปแล้ว สิ่งที่เคยรับปากว่าจะทำก็ไม่ทำกลายเป็นคนที่ไม่เสมอต้นเสมอปลาย ทุกอย่างมันตรงข้ามจากวันแรกที่เราเริ่มคบกัน เราเคยถามตัวเองบ่อย ๆ ว่าหากเป้นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ แล้วจะทนได้สักเท่าใหร่ แล้วที่บ้านเราไม่เคยรู้ในสิ่งที่เขาเปลี่ยนไป เพราะเราไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร เขาเป็นคนแรกที่เราแนะนำให้ที่บ้านได้รู้จัก เราอยากเลิก เพราะเรารู้ดีว่าต่อไปหากมีปัญหาสุดท้ายคงมีแต่เราที่จะต้องแบกรับมัน เราต้องการคนที่อยู่ข้าง ๆ เพื่อคอยช่วยกันแก้ปัญา ไม่ใช่เพิ่มปัญหา สิ่งเหล่านี้เราเคยบอกเขา แต่ตอนนี้ มันกลับกลายเป้นว่าเราพูดเรื่องไร้สาระ และเด็กไม่รู้จักโต
สุดท้ายวันนี้เราก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่า สายลมที่พัดมา มันเป็นสายลมที่ช่วยผ่อนคลาย หรือสายลมที่บอกให้รู้ว่าเริ่มเข้าสู้ฤดูร้อน ที่จะคอยแผดเผาเราอีกแล้ว
