ผมไม่เคยเห็นภาพแบบนี้ในบ้านใคร สิ่งของเครื่องใช้สมัยที่ผมยังเป็นเด็กประถม ถูกนำมาจัดวางอย่างเป็นระเบียบและลงตัว ดูมั่นคงและยั่งยืน เหมือนเป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อม พร้อมให้เยาวชนคนรุ่นใหม่มาศึกษาเรียนรู้

ไปบ้านเมียน้อย

          บ้านเราอยู่ในซอยเดียวกัน ห่างกันเพียง ๔๐๐ เมตรเท่านั้น ขับรถช้าๆแค่ ๓ นาทีก็ถึง ผมมาบ้านหลังนี้เป็นครั้งที่ ๒ ในรอบ ๕ ปี จริงๆก็น่าจะมาเยี่ยมเยือนได้มากกว่านี้ แต่ผมเกรงใจและก็ไม่กล้าพอ 

          เพราะในความทรงจำของผม บ้านหลังนี้สวยงามหรูหราตระการตาน่าอยู่มากๆ เจ้าของบ้านอยู่กรุงเทพฯ

          วันนี้มีโอกาสกลับมาเจอกันและทักทายกันอีกครั้ง ทำให้ผมรู้จักชื่อเพื่อนบ้านอย่างเป็นทางการเสียทีว่าขื่อคุณอาคม และเป็นเจ้าของ “ไร่พิศดวง” ที่อยู่ทางออกด้านหลังของทุ่งดินดำรีสอร์ต

          ความที่ผมไม่ชอบสุงสิงกับใคร ไม่ชอบไปไหนมาไหน ทำให้รู้อะไรได้ไม่มาก... เท่ากับวันนี้

          ที่เพิ่งจะรู้ก็คือชื่อซอย “ลั้นลา”ที่ผมอยู่มานานนม คุณอาคมเป็นผู้คิดและจัดทำป้ายขึ้นมา และด้วยมีความเชี่ยวชาญงานช่าง ประตูรั้วเหล็กด้านหลังรีสอร์ตที่เปิดเข้าออกได้อย่างสะดวกสบาย ก็ฝีมือคุณอาคมอีกเช่นกัน

          ผมมีเหตุผลสำคัญที่อยากไปบ้านคุณอาคม เพราะเขาสนใจจะปลูกผักเหมือนกับผม แต่แล้วเมื่อผมเดินเข้าไปในบ้าน ผมพูดอะไรไม่ออก นอกจากถ่ายภาพเก็บไว้ เพราะคุณอาคมปลูกผักมากกว่าผมเสียอีก

          เท่าที่ผมสังเกตสิ่งแวดล้อมภายในรั้วบ้านเปลี่ยนแปลงไปมาก ต้นไม้ใหญ่ปกคลุมตัวบ้านจนดูร่มรื่นและเย็นสบาย บ้านทั้ง ๒ หลังที่ปลูกเคียงกัน เป็นบ้านคุณอาคมกับภรรยาและบ้านลูกสาว ยังดูเป็นทรงโมเดิร์นเหมือนเดิม

          ผมมองป้ายที่มีลูกศรชี้บอกทางให้เดินไปทางขวา เป็นลานกว้างสะอาดตา มีทางแยกไปตามจุดต่างๆ โดยมีต้นมะขามใหญ่เป็นจุดกึ่งกลาง ผมเดินเข้าไปไม่กี่ก้าว ก็ต้องร้อง ว้าว ว้าว เลย นี่มันรีสอร์ตชัดๆ

          หรือจะเรียกว่าแหล่งเรียนรู้ที่ทรงคุณค่าก็ได้ มองแล้วมีความขลัง เก่า โบราณ และชนบทมาก

          ผมไม่เคยภาพแบบนี้ในบ้านใคร สิ่งของเครื่องใช้สมัยที่ผมยังเป็นเด็กประถม ถูกนำมาจัดวางอย่างเป็นระเบียบและลงตัว ดูมั่นคงและยั่งยืน เหมือนเป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อม พร้อมให้เยาวชนคนรุ่นใหม่มาศึกษาเรียนรู้

          โดยเฉพาะ “ร้านกาแฟโบราณ” กับ “ครัวไทย”ในชนบท มองแล้วหวนรำลึกถึงอดีตได้ดีจริงๆ

          ผมเที่ยวชมจนครบทุกจุด ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมและการจัดเก็บวัสดุอุปกรณ์งานช่างและงานเกษตรในวิถีทางแห่งความพอเพียง ทั้งเล้าไก่ บ่อปลา ปุ๋ยหมัก และเตาเผาน้ำส้มควันไม้

          ก่อนกลับ..ร่ำลากันตรงประตูรั้ว ผมขอบคุณคุณอาคม เพื่อนบ้านซอยเดียวกันผู้มากด้วยน้ำใจและมิตรไมตรี ผมขออนุญาตนำสิ่งที่พบเห็นนี้ไปเผยแพร่เป็นวิทยาทานเพื่อการศึกษาดูงานต่อไป

          ผมยกมือไหว้คุณอาคม พร้อมกับที่สายตากำลังมองเห็นสาวสวยเดินออกมาจากประตูบ้าน ผมออกอาการตกตะลึงนิดนึง เมื่อเหลือบไปเห็นป้ายที่งดงามติดอยู่ตรงประตูรั้ว ป้ายเขียนไว้ว่า.. “บ้านเมียน้อย”

          “ภรรยาผมเองครับ ผอ. เธอชื่อน้อย ครับ” คุณอาคมบอกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

          “ขอบคุณครับ แล้วพบกันใหม่นะครับ”

 ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๑   มีนาคม  ๒๕๖๙