มิน่า…คนแก่ถึงนั่งกินข้าวคลุกน้ำพริก กะปิ น้ำปลา
…ตอนอายุขึ้นเลข5 เบื่อแต่งหน้าทาปาก อายุเข้าเลข 6 เบื่อแต่งองค์ทรงเครื่อง ตอนนี้อายุเลข7เบื่อที่จะทำอาหารกินเอง…ลุงจะโทรสั่งอาหาร ป้าบอกเสียดายเพราะปลาInstantหมดอายุวันนี้…แค่เอาเข้าเตาอบแป๊บเดียว …ที่ไหนได้วุ่นวายซะเหนื่อย…เริ่มจากเหยาะซอสเพิ่มรสชาติเป็นจุดๆไว้ก่อนจะใช้แปรงทาซอสเกลี่ย หาแปรงอยู่นานไม่เจอ…จะโรยต้นหอมผักชีให้ดูสวยงามน่ากินก็ไม่มี…มะเขือเทศก็หมด …มิน่าคนแก่ถึงนั่งกินข้าวคลุกน้ำพริก กะปิ น้ำปลา…มันง่ายดีไง…ป้ายอมไม่ได้รีบค้นหาในตู้เย็นอีกครั้ง ได้มะนาว พริก และแครอทแช่แข็ง …
น่ากินมากๆๆ
We’re still cooking as it is a part of bonding time. We cook together and do not insist on any (her/his/that) recipe anymore. We throw in the main food groups (proteins, carbs, fats, fibres), and the principle ‘favouring’ ingredients, then whatever we have and want.
Often, we end up with a ‘Frankenstein’ (of tastes). Complexity helps our old brains ;-).
ถ้าทำกินเองแบบง่ายๆน่าจะเป็นอาหารที่มีคุณภาพดีนะคะ