…ในวัยเด็ก…ฉันพักอาศัยอยู่ในกรมตำรวจ ถึงพ่อจะไม่ใช่ตำรวจ แต่บ้านของเราใหญ่โตกว่าบ้านพักตำรวจที่ปลูกเป็นเรือนแถวไม้ เรียงกันเป็นตับ…ฉันเคยเรียนโรงเรียนวัดใกล้บ้าน ครูอยากให้ฉันเรียนต่อโรงเรียนเอกชน …ถึงแม้จะเสียค่าเทอมแต่พ่อแม่ไม่ขัด ซึ่งฉันเข้าใจ…ปิดเทอมฉันจึงขึ้นรถไฟ ไปช่วยป้าขายของเพื่อเงินค่าเทอมที่ไม่ต้องรบกวนพ่อแม่ …จนฉันทำงานก็ยังเรียนเพิ่มเติมความรู้ตลอดเวลา…เพราะฉันมั่นใจว่าความรู้จะมีพื้นที่ยืนให้ฉันโดยที่ไม่ต้องร้องขอใคร…เมื่อฉันมีคู่ครอง …พื้นที่ในสังคมต่างบ้านต่างเมืองแคบลงอย่างไม่น่าเชื่อ… เริ่มแรกฉันพยายามใช้ความรู้ความสามารถ แต่ไม่เทียบเท่าการใช้เงิน…ฉันยอมเสียเงินเพียงต้องการให้ผู้คนรอบข้างรู้จัก ,ยอมรับ และมีรอยยิ้มให้…ย้อนกลับไปทบทวน …ฉันขอหยุด…เพราะทุกสถานการณ์ที่เหลือบนเส้นทางข้างหน้า…ฉันมีพลังใจที่เข้มแข็งพร้อมด้วยรอยยิ้มในใจของฉัน…เดินทางอย่างสบายๆไม่เร่งรีบ… 20251228133618.jpeg
ฉันมีรอยยิ้มที่เกิดขึ้นในใจของฉันเอง…ฉันอยู่ที่ไหนก็อยู่ได้… ไปที่ไหนก็ไปได้.
…ห่างไปนาน พิมพ์บรรทัดแรกก็ผิดแล้ว …ตั้งใจพิมพ์ …ในวัยเด็กฉันพักอาศัยอยู่ในกรมตำรวจ …เข้าไปแก้ไม่ได้ …ต้องขอโทษผู้อ่านด้วยนะคะ…
มีเวลาเปิดอ่าน…สามารถแก้ไขได้…ป้าแก้ไปเยอะเลย…ตรงกับใจมากขึ้นค่ะ