ฉันต้องเดินทางกลับบ้านคนเดียวอย่างระมัดระวัง

…วันนี้ ฉันอายุ 70 ปี…นึกไม่ถึงว่าจะมาถึงจุดที่ถูกเรียกว่า “ป้า” ก่อนเคยมีเพื่อนสนิท มิตรสหายมากมาย…อยากพบเจอหาร้านอาหาาอร่อยๆนั่งกิน นั่งคุย ร้องรำทำเพลง เฮฮา สนุกสนานด้วยกัน… ที่ผ่านมาจำได้ดี เคยกลับถึงบ้านเที่ยงคืน ตีหนึ่ง ตีสอง …สว่างคาตาก็เคย… เพื่อนๆนัดเจอที่ไหน ใกล้ไกลฉันไปได้หมด …จนมาถึงตอนนี้ ฉันบอกตัวเองว่าฉันต้องหยุด… ท่ามกลางสังคมที่มีความสลับซับซ้อน และเกิดการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ทำให้ฉันต้องทำใจให้นิ่งอยู่กับตัวเอง…มองตัวเอง…ให้เวลาตัวเอง…งานเลี้ยงถึงเวลา…เลิกลา…แล้ว…ฉันต้องเดินทางกลับบ้านคนเดียวอย่างระมัดระวัง