อดเรียนเพราะผอมเกิน
เมื่อ 3 ปีก่อน ศิริมาอายุ 12 ปีอยู่ ป. 6 มีอาการผิดปกติอย่างหนึ่ง คือ ผอมมากจนผิดปกติ คนไม่เคยเห็นมาก่อนมาเห็นก็ต้องบอกว่าผอมจนเกินเหตุ แม่พาศิริมาไปตรวจที่ รพ.ชุมชนแห่งหนึ่งหลายครั้ง ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงผอม จนหมอบอกว่าน่าจะตรวจเชื้อ hiv สงสัยเป็นเอดส์ ( เรื่องจริงนะเนี่ย ) แม่เด็กไม่พอใจมาก ก็อยู่ดี ๆ มาหาว่าลูกตัวเองเป็น เอดส์ ตอนอยู่ ป. 6
เลยพามาตรวจที่ รพ.วารินฯ ตรวจหลายอย่าง ก็ยังงง ๆ เอ มันทำไมผอมอย่างนี้ ผมจำได้ว่าตอนที่ แม่ผมเริ่มเป็นเบาหวานใหม่ ๆ ก็ผอมผิดหูผิดตา ลองซักประวัติ ปัสสาวะ หิวน้ำบ่อย ก็เหมือนเบาหวานเปี๊ยบเลย เจาะ FBS ได้ 200 กว่า เป็น DM type 1 ไปซะนี่ รักษาด้วย insulin มาตลอด
พอจบ ป.6 วิบากกรรมของการเป็นเบาหวานยังไม่หมดแค่นี้ คราวก่อนก็เกือบเป็น เอดส์ตอน ป.6 ที่หนึ่งแล้ว พอจบป. 6 แม่คิดว่า การเป็นเบาหวาน คงเป็นโรคที่รุนแรง ไม่น่าจะเรียนหนังสือก็เลยให้ออกซะ ไม่ได้เรียนต่อ ม.1 เป็นความรู้สึกที่ฝังลึก รักษามาถึงตอนนี้ เกือบ 3 ปี แล้วน้ำตาลในเลือดดีมากขึ้น ที่สำคัญไม่ผอมอีกแล้ว ดูปกติดียิ้มแย้มแจ่มใส ปีนี้แม่เห็นแข็งแรงดีเริ่มเข้าใจว่าเบาหวานเป็นเรื่องธรรมดาของลูก การฉีด insulin ก็เป็นเรื่องธรรมดาของลูก ไม่รู้สึกว่าผิดปกติรุนแรงอย่างที่เคยคิด
เลยให้เรียนการศึกษานอกโรงเรียนชั้น ม. 1 ต่อ ถ้าเรามองแค่ว่าผู้ป่วยมีปัญหาเรื่องผอมจะรักษาแค่ผอมเพื่อให้อ้วน ก็คงไม่ได้แก้ปัญหาที่ศิริมา หรือ แม่ศิริมามี ความทุกข์ของศิริมา ไม่ใช่แค่ผอม หรือเป็นเบาหวาน แต่ยังหมายถึงการขาดโอกาสในการศึกษา อนาคตก็คงขาดโอกาสในการทำงาน เข้าสู่วงจรอุบาท เจ็บ โง่ จน ถ้าอนาคตจนก็คงมีปัญหาในการรักษาตัวเองอีกเพราะโรคนี้ต้องรักษาไปตลอดชีวิต
น่าเสียดายนะครับ ที่อาศัยแค่การทำความเข้าใจอีกสักนิด เธอคงมีชีวิตที่ต่างจากเดิมมากมาย