ความเป็นจริงของสังคม ที่เราต้องเข้าใจ
บางคนโชว์ความสำเร็จ แต่ความเป็นจริงล้มเหลว
บางคนโชว์ความหรูหรา แต่ความเป็นจริงไม่มีอะไรเลย
บางคนโชว์ความร่ำรวย แต่ความเป็นจริง มีหนี้มากมาย
บางคนโชว์ภาพครอบครัว แต่ความเป็นจริงบ้านแตก
บางคนมีคนห้อมล้อมมากมาย แต่ความเป็นจริงโดดเดี่ยว
บางคนหัวเราะเริงร่า แต่ความเป็นจริงเป็นโรคซึมเศร้า
และบางคนๆ อีกมากมาย ….ที่สร้างภาพ จนไม่เหลือความเป็นจริง…
กลายเป็นคนอ้างว้าง พยายามหาอะไรมาเติมความรู้สึกนั้น
โพสต์เฟส ก็ไม่ใช่ คนเข้ามากดไลท์แป๊บนึงก็หายไป
ท่องเที่ยวก็ไม่ใช่ พอกลับไปสู่ภาวะปกติ ก็เหมือนเดิม
เดินห้าง ช้อปปิ้ง ก็ไม่ใช่
พอกลับมาก็เหมือนเดิม หรือทำอะไรๆๆ ก็ไม่ใช่… เพราะนั่นไม่ได้แก้ที่ต้นตอ… กลับมาหาตัวเอง… และทำความเข้าใจกับความเป็นจริงของชีวิต หากปล่อยไว้ ยิ่งนานวันยิ่งถลำลึก…ยิ่งหลง…ยิ่งหาทางออกไม่ได้ หาความเป็นจริงไม่เจอ รับความเป็นจริงไม่ได้ ยิ่งกระวนกระวาย ยิ่งจมอยู่กับความทุกข์
เพราะสิ่งที่ทำทั้งหมด มันเป็น ความสุข.. ที่สามารถเยียวยาความรู้สึกทุกข์ได้ไปชั่วขณะหนึ่ง
และ มันคือ “ความสุขของชีวิต” ที่ทุกคนต้องค้นหา
คนเราหนีใจตัวเองไม่ได้ เพราะ ความสุข ไม่ไช่สิ่งที่เราต้องเลือกมองหรือทำเฉพาะในสิ่งที่เราพอใจ แต่มันคือ การมองหรือทำให้ได้ทั้งหมด ทั้งที่พอใจและไม่พอใจ แล้วมีความสุขในสภาพนั้นๆ ให้ได้ต่างหาก
