๓๖ ปี..รักไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ถือเป็นความงดงามของชีวิตอีกแบบหนึ่ง ที่ผ่านการเดินทางมาอย่างยาวไกล จะจบลงของลมหายใจ ณ จุดใดจุดหนึ่งนั้น มิอาจทราบวันได้ ก็แค่อยู่กับปัจจุบัน และทำทุกวันอย่างสร้างสรรค์และดีที่สุด
คงไม่ผิดมากนักที่คนสูงวัยหลังเกษียณ จะพูดเรื่องเก่าเล่าความหลัง นั่งดูภาพในอดีต ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ บางครั้งมันก็ไม่ตลกเลยนะ ที่ผ่านวันนั้นมาได้อย่างทรหดอดทน
จดจำได้กระทั่งสินสอดทองหมั้นในวันนั้น ๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๒ สร้อยทอง ๒ บาท กับเงิน ๒ หมื่น กับการเริ่มต้นชีวิตคู่ครองของข้าราชการครู ๒ คน เพราะต้นทุนต่ำก็เลยต้องมอบให้กันเพียงแค่นั้น จริงๆแล้ว เงินทองมันไม่สำคัญหรอก แต่เชื่อเถอะถ้าไม่มีเงินไม่มีทองตอนนั้น รับรองต้องอดแน่นอน
แต่ไม่มีใครต้องกู้สหกรณ์ เงินที่ผมเก็บใส่บัญชีมาตลอดหลายปี หมดเกลี้ยงเลย
ขอบคุณพ่อตาที่ไว้วางใจและมอบลูกสาวให้อยู่ในความดูแลของผมมาตลอด ๓๖ ปี จากวันที่ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มียศ มีแต่ตำแหน่งข้าราชการซี ๓ หากไม่มีความรักซึ่งกันและกัน ไม่มีความรักความเมตตาของครอบครัวทั้งสองฝ่าย คงไม่มีวันนี้ขึ้นมาได้
เมื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผมจึงประกาศเจตนารมย์หรือพันธกิจอันยิ่งใหญ่ตั้งแต่วินาทีนั้น ผมจะเป็นลูกเขยและน้องเขยที่ดี เป็นผู้นำที่เป็นเท้าหน้าในบ้างครั้ง เป็นช้างเท้าหลังในบางครา ที่มีความรับผิดชอบ
กอบกู้สถานะครอบครัวให้เป็นปึกแผ่น ด้วยความประหยัดและพอเพียง หลีกเลี่ยงการเป็นหนี้
เงินเดือนที่ผมมีและได้รับในแต่ละเดือน ผมจะยกให้เธอทั้งหมด แล้วผมก็ทำได้จริงๆ ตลอด ๓๐ กว่าปี มาเมื่อเกษียณแล้วคำว่าเงินเดือนเปลี่ยนเป็นเงินบำนาญอันน้อยนิด ผมขอเก็บไว้ใช้เองบ้างสักเล็กน้อย
เพราะต้องเดินทางไปทำงานนอกบ้าน ไปเป็นจิตอาสาบ้างและเป็นอนุกรรมการฯต่างๆ
ขอบคุณที่ดูแลกันมาตลอด ตอนที่ผมป่วยหนักถึง ๒ ครั้ง ผ่าตัดครั้งใหญ่พอได้ลืมตาก็เห็นเธออยู่ใกล้ๆ ก็เหมือนกับชีวิตจะได้อยู่รอดปลอดภัย ส่วนเธอสุขภาพก็ไม่ค่อยจะแข็งแรงนัก พบหมอปีละหลายครั้ง
ผมจะพาไปพบหมอทุกครั้งตรงตามนัด ไม่เคยบิดพริ้ว ไม่เคยอ้างธุระเลยแม้แต่ครั้งเดียว
จึงขอพูดถึงกันแต่ความดีงาม แต่ในความผิดที่พลั้งเผลอบ้างก็ย่อมจะมี ออกนอกลู่ไปในระหว่างทาง ก็อภัยให้แก่กัน ในแต่ละวันที่พร้อมเปิดตาเปิดใจ ดูหนังฟังเพลงและคุยกันแต่เรื่องลูกทั้ง ๒ คน
เขาจะอยู่อย่างไร? ทำงานกันหนักแค่ไหน? จะใช้เงินกี่มากน้อย เพื่อให้เขาเรียนต่อป.โท ป.เอก เท่านั้นเอง
โชคดีที่เราทั้งสองไม่เรื่องมาก อยู่ง่ายกินง่าย และเธอคนนี้ก็ทำกับข้าวได้ไม่เก่งนัก แต่ขอบอกเลยว่า ไข่เจียว ผักคะน้าหมูกรอบ และขนมปังหน้าหมู ฝีมือของเธอสุดยอดมาก อร่อยตลอดกาล
หลายคนมองว่าเธอมีจิตใจเยือกเย็น ไม่เคยใจร้อนวู่วาม ส่วนผมมองจะมองว่าเธอมีความสามารถด้านบริหารจัดการ เพราะการเงินภายในบ้าน แม้ว่าเราจะมีรายได้น้อย แต่ไม่เคยมีปัญหาเลยสักครั้ง นี่คือศิลปะในการออมของเธอ ที่เป็นตัวอย่างแก่ลูกๆได้เป็นอย่างดี
ขอบคุณอีกหลายๆครั้ง ที่เธอเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ดูแลให้ความอนุเคราะห์ญาติพี่น้องทั้งสองฝ่ายอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ อันนี้กระมังที่ทำให้สุขภาพของเธอดีวันดีคืนขึ้นมา
ความรู้สึกชื่นชมเสมอ ที่เธอดูแลและสั่งสอนลูกอย่างปราณีตบรรจง จบลงได้อย่างสวยงาม และพร้อมส่งเสริมสนับสนุนให้พวกเขาไปต่อ ในเส้นทางที่เขาเลือก ส่วนเราสองคนมีหน้าที่ที่จะต้องรักษาสุขภาพกันต่อไป
ด้วยวัยที่ย่าง ๖๔ ปี สีผมของเธอหงอกเป็นสีขาวอมเทา ส่วนตัวผมไม่มีผมหงอกเลยสักเส้น เธอถามว่า”พ่ออายไหม ที่จะต้องไปไหนมาไหนด้วยกัน” ผมก็คิดว่าจะให้ไปกับใครล่ะ อยู่ในบ้านกันแค่ ๒ คนเท่านั้น
ผมบอกเธอว่าอย่าได้กังวล เพราะ “ความสวยไม่คงที่ ความดีสิคงทน” เริ่มต้นนับหนึ่งกันเมื่อ ๓๖ ปีก่อน ย้อนไปมิใช่จะดูกันที่ความสวย หัวใจที่ดีงามต่างหาก ที่เราสองคนคงเส้นคงวา ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๘
