เรียนรู้จาก...ชีวิตตะวัน

ศิริ

เมื่อคืนก่อนนอนผู้เขียนได้คุยกับลูกคนเล็กน้องต้นตาลค่ะ(อนุบาล2) ด้วยความสงสัย เพราะช่วงสองสามวันที่ผ่านมาดูเหมือนน้องใบเตยและต้นตาลจะมีความสุขกับเพื่อน  ๆ มาก กลับมาจากโรงเรียนพร้อมด้วยของเล่นและอุปกรณ์การเขียนและขนมที่ได้รับแจกมาอย่างละเล็กอย่างละน้อย  จนผู้เขียนอดถามไม่ได้

ผู้เขียน "ทำไมลูกได้ของเยอะยัง?"

ต้นตาลบอกว่า "แม่ของตะวันเอาขนมมาแจกด้วย"

ย้อนไปเมื่อต้นเทอมที่ผ่านมา ต้นตาลบอกเล่ากับผู้เขียนว่า  แม่ครับตะวันไม่มาโรงเรียนแล้ว คุณครูบอกว่าตะวันไปเรียนบนสวรรค์แล้ว พูดซ้ำอยู่หลายวัน

ผู้เขียนไม่เชื่อค่ะมีโอกาสผู้เขียนก็สอบถามจากคุณครูประจำชั้น คุณครูยืนยันค่ะว่าน้องตะวันเสียชีวิตแล้วด้วยอุบัติเหตุในวันสุดท้ายของภาคเรียนแรก  โดยที่ยังไม่ได้ทันกลับเข้าบ้านด้วยซ้ำ  แม่ของตะวันเสียใจมาก และได้มาเยี่ยมเพื่อนของตะวันที่โรงเรียนเมื่อเวลาคิดถึงลูก

ก่อนวันเด็กปีนี้ก็เช่นกันค่ะ แม่ของตะวันนำขนมมาแจกเพื่อน ๆ ของตะวันค่ะ ผู้เขียนรับรู้และฟังด้วยความเศร้าใจไม่ได้ค่ะ

ชีวิตแสนสั้นมากโดยเฉพาะตะวันยังเด็กมากเหลือเกิน ผู้เขียนไม่อยากคิดว่า ถ้าเกิดขึ้นกับผู้เขียนจะเป็นเช่นไร???

จงทำวันนี้ให้ดีที่สุด ให้ทุก ๆ วันเป็นวันที่มีความสุข ให้คุณค่ากับคนที่คุณรักก่อนจะสายเกินไป และใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาทค่ะ 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกเรื่องราว...เล่าสู่กันฟัง

คำสำคัญ (Tags)#เรียนรู้#ความสุข#ชีวิต

หมายเลขบันทึก: 72448, เขียน: 13 Jan 2007 @ 15:14, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 17:01, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (4)

จงทำวันนี้ให้ดีที่สุด ให้ทุก ๆ วันเป็นวันที่มีความสุข ให้คุณค่ากับคนที่คุณรักก่อนจะสายเกินไป และใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาทค่ะ 

ชีวิตสั้นค่ะ คุณศิริ ทำดีที่สุดในทุกวันค่ะ

วอชอ
เขียนเมื่อ 14 Jan 2007 @ 10:17
  •   อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ทุกขณะ โดยเฉพาะคำว่า  "ประมาท"
  •  ผมเองก็ต้องนอนที่โรงพยาบาลมอ.เราเองตอนวัยรุ่นอายุ 21 นานเกือบ 2 เดือน ใน 3 คืนแรกเขาบอกว่าไม่รู้สึกตัวเลย

                 ขอบคุณทีมแพทย์ พยาบาล และบุคลากรทุกท่านที่ช่วยชีวิตให้ผมรอดมาได้ครับ

ขอร่วมเป็นกำลังใจให้ครอบครัวของน้องตะวัน ลืมเหตุการณ์ร้าย ๆ นี้ ให้ได้เร็ว ๆ นะคะ
ศิริ
เขียนเมื่อ 15 Jan 2007 @ 12:41
  • คุณอึ่งอ๊อบค๊ะ ผู้เขียนน่ะรู้สึกผิดลึก ๆ เหมือนกันค่ะ ที่ไม่เชื่อในคำพูดของลูกเลยค่ะที่ได้ยินในครั้งแรก ผู้เขียนกำลังพยายามค่ะทำดีที่สุดในทุกวัน แต่บางวันก็มีพลั้งเผลอบ้างค่ะ... 
  • คุณจินดาต้องขอบคุณทีมแพทย์พยาบาลน๊ะ ที่มีส่วนช่วยชีวิตทำให้ภาคเรามีคนคุณภาพ ...ว่าแต่เมื่อไรจะเขียนบันทึกล่ะค๊ะ???
  • คุณรัตติยาค๊ะ ผู้เขียนก็เอาใจช่วยพ่อแม่ของน้องตะวันเช่นกันค่ะ