เมื่อคืนก่อนนอนผู้เขียนได้คุยกับลูกคนเล็กน้องต้นตาลค่ะ(อนุบาล2) ด้วยความสงสัย เพราะช่วงสองสามวันที่ผ่านมาดูเหมือนน้องใบเตยและต้นตาลจะมีความสุขกับเพื่อน  ๆ มาก กลับมาจากโรงเรียนพร้อมด้วยของเล่นและอุปกรณ์การเขียนและขนมที่ได้รับแจกมาอย่างละเล็กอย่างละน้อย  จนผู้เขียนอดถามไม่ได้

ผู้เขียน "ทำไมลูกได้ของเยอะยัง?"

ต้นตาลบอกว่า "แม่ของตะวันเอาขนมมาแจกด้วย"

ย้อนไปเมื่อต้นเทอมที่ผ่านมา ต้นตาลบอกเล่ากับผู้เขียนว่า  แม่ครับตะวันไม่มาโรงเรียนแล้ว คุณครูบอกว่าตะวันไปเรียนบนสวรรค์แล้ว พูดซ้ำอยู่หลายวัน

ผู้เขียนไม่เชื่อค่ะมีโอกาสผู้เขียนก็สอบถามจากคุณครูประจำชั้น คุณครูยืนยันค่ะว่าน้องตะวันเสียชีวิตแล้วด้วยอุบัติเหตุในวันสุดท้ายของภาคเรียนแรก  โดยที่ยังไม่ได้ทันกลับเข้าบ้านด้วยซ้ำ  แม่ของตะวันเสียใจมาก และได้มาเยี่ยมเพื่อนของตะวันที่โรงเรียนเมื่อเวลาคิดถึงลูก

ก่อนวันเด็กปีนี้ก็เช่นกันค่ะ แม่ของตะวันนำขนมมาแจกเพื่อน ๆ ของตะวันค่ะ ผู้เขียนรับรู้และฟังด้วยความเศร้าใจไม่ได้ค่ะ

ชีวิตแสนสั้นมากโดยเฉพาะตะวันยังเด็กมากเหลือเกิน ผู้เขียนไม่อยากคิดว่า ถ้าเกิดขึ้นกับผู้เขียนจะเป็นเช่นไร???

จงทำวันนี้ให้ดีที่สุด ให้ทุก ๆ วันเป็นวันที่มีความสุข ให้คุณค่ากับคนที่คุณรักก่อนจะสายเกินไป และใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาทค่ะ