ทีมนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยมินนิโซตาดูลูท (UMD) ค้นพบความก้าวหน้าครั้งสำคัญในการทำความเข้าใจว่าความเครียดส่งผลต่อพฤติกรรมคนขับรถอย่างไร งานวิจัยชิ้นนี้ชี้ให้เห็นว่าการจัดการความเครียดนั้นสำคัญต่อการขับขี่ปลอดภัยไม่ต่างจากการหลีกเลี่ยงความง่วงหรือง่วงแล้วขับเลยทีเดียว การศึกษาของ UMD ใช้เซ็นเซอร์วัดอัตราการเต้นของหัวใจและการเปลี่ยนแปลงค่าการนำไฟฟ้าของผิวหนัง เป็นหลักฐานที่ชี้ชัดว่าความเครียดและความแปรปรวนทางอารมณ์สามารถส่งผลเสียอย่างร้ายแรงต่อการตัดสินใจของผู้ขับขี่ได้จริง งานวิจัยนี้ไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับผู้ที่ต้องเดินทางในอเมริกาเท่านั้น แต่ยังสะท้อนสถานการณ์ของผู้ขับขี่ชาวไทยที่ต้องเผชิญกับสภาพจราจรสุดโหดและวุ่นวายในกรุงเทพฯ ได้เป็นอย่างดี
ในการศึกษานี้ นักวิจัยให้ผู้เข้าร่วมทดลองสวมเซ็นเซอร์ที่ออกแบบมาเพื่อตรวจจับสัญญาณทางร่างกายที่บ่งบอกถึงความเครียด เช่น อัตราการเต้นของหัวใจ และค่าการนำไฟฟ้าของผิวหนัง (ซึ่งจะสูงขึ้นเมื่อเหงื่อออก) ควบคู่ไปกับการใช้อุปกรณ์บันทึกข้อมูลการขับขี่ที่มีอยู่ในรถยนต์รุ่นใหม่ๆ หลายรุ่น ผู้เข้าร่วมยังต้องรายงานสภาวะอารมณ์ของตัวเองทั้งก่อน ระหว่าง และหลังการขับขี่ ทำให้นักวิจัยสามารถเปรียบเทียบข้อมูลทางกายภาพที่วัดได้กับข้อมูลการประเมินอารมณ์ของตัวเอง ผลการวิจัยพบว่าระดับความเครียดที่สูงขึ้นสัมพันธ์กับพฤติกรรมการขับขี่ที่ก้าวร้าวหรือเสี่ยงอันตรายมากขึ้น เช่น การเบรกกะทันหัน การเหยียบคันเร่งพรวดพราด ทูรูนา สีชาราน ผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่ UMD เน้นย้ำว่าสิ่งสำคัญคือต้องตระหนักถึงผลกระทบของสภาวะอารมณ์ที่มีต่อการขับขี่ และแนะนำให้ผู้ขับขี่หาวิธีผ่อนคลายตัวเองก่อนออกรถ โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ตึงเครียดของวัน เช่น การต้องขับรถตอนกลางวันเพื่อไปทำงาน
สำหรับประเทศไทย ที่ซึ่งปัญหาจราจรติดขัดและความปลอดภัยบนท้องถนนยังคงเป็นประเด็นใหญ่ที่สังคมให้ความสำคัญ ผลการวิจัยเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง กรุงเทพฯ เมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องรถติดระดับโลก สร้างความเครียดให้กับผู้ขับขี่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ลองนึกภาพการขับฝ่าซอยแคบๆ ที่รถติดเป็นแพ หรือการต้องติดไฟแดงนานๆ ดูสิ หน่วยงานความปลอดภัยการจราจรบนทางหลวงแห่งชาติของสหรัฐฯ (NHTSA) รายงานว่าอุบัติเหตุเป็นสาเหตุหลักของการเสียชีวิตโดยไม่คาดคิดในกลุ่มผู้ขับขี่วัยรุ่นในสหรัฐฯ ซึ่งชี้ให้เห็นว่าการลดความเสี่ยงจากการขับขี่ที่เกี่ยวข้องกับความเครียดเป็นปัญหาระดับโลกที่ส่งผลกระทบมาถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยเช่นกัน และเนื่องจากผู้ขับขี่วัยรุ่นมักมีส่วนเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุบนท้องถนนบ่อยครั้ง การศึกษานี้จึงอาจมีอิทธิพลต่อการปรับปรุงหลักสูตรของโรงเรียนสอนขับรถในประเทศไทย โดยอาจมีการเพิ่มเนื้อหาเกี่ยวกับเทคนิคการจัดการความเครียดเข้าไปด้วย
วิธีวิจัยที่ UMD ใช้มีส่วนคล้ายกับการเก็บข้อมูลของบริษัทประกันภัยรถยนต์ทั่วไป แต่เพิ่มมิติการวิเคราะห์ด้านอารมณ์เข้ามาด้วย การนำข้อมูลค่าการนำไฟฟ้าของผิวหนัง (electrodermal activity) มาใช้วิเคราะห์ร่วมด้วย ช่วยให้เห็นความเชื่อมโยงระหว่างตัวบ่งชี้ความเครียดทางร่างกายและพฤติกรรมการขับขี่ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น โมเดลทำนายพฤติกรรมที่ทีม UMD พัฒนาขึ้น ซึ่งปัจจุบันมีความแม่นยำอยู่ที่ 60% ถึง 70% อาจได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นได้อีกหากมีการเพิ่มข้อมูลทางกายภาพอื่นๆ เข้าไป ข้อมูลเชิงลึกเหล่านี้ช่วยปูทางไปสู่การพัฒนาโครงการให้ความรู้ที่เจาะจงกลุ่มเป้าหมายยิ่งขึ้นสำหรับผู้ขับขี่วัยรุ่น โดยเน้นย้ำถึงความจำเป็นของการรู้เท่าทันอารมณ์ตนเองและความใจเย็นในฐานะทักษะพื้นฐานเพื่อการขับขี่ที่ปลอดภัย
สำหรับคนขับรถชาวไทย อาจลองนำเคล็ดลับเหล่านี้ไปใช้ เช่น ฝึกสติกำหนดลมหายใจก่อนสตาร์ทรถ ใช้กลิ่นหอมบำบัดในรถ อย่างกลิ่นมะลิหรือตะไคร้ที่ช่วยให้ผ่อนคลาย และเลือกเปิดเพลงเพลย์ลิสต์ฟังสบายๆ ไม่แน่ว่าในอนาคตอันใกล้ ด้วยความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี เราอาจได้เห็นระบบในรถยนต์ส่วนตัวที่สามารถแจ้งเตือนเมื่อระดับความเครียดของผู้ขับขี่สูงเกินไป เพื่อกระตุ้นให้หาทางผ่อนคลายก่อนที่จะเริ่มขับรถ
สรุปแล้ว หัวใจสำคัญของการเพิ่มความปลอดภัยบนท้องถนนก็คือ การรู้เท่าทันอารมณ์ตัวเอง การให้ความรู้ และการจัดการสภาวะอารมณ์ขณะอยู่หลังพวงมาลัย ซึ่งเป็นบทเรียนที่ปรับใช้ได้กับทุกวัฒนธรรมทั่วโลก และส่งผลโดยตรงต่อความพยายามของประเทศไทยในการยกระดับความปลอดภัยบนท้องถนนที่นับวันยิ่งคับคั่ง