ความรู้สึกที่ได้ออกทีวี......
พอดีคนในบ้านถาม เพราะอยากรู้จริงๆหรือไม่รู้จะถามอะไร ก็เลยตั้งประเด็นมาให้ผมตอบ ตามความรู้สึกที่แท้จริง ซึ่งคำตอบนั้นไม่ได้ยากเย็นเท่าใดนัก
คือว่าตอนที่เดินทางไปบันทึกเทปโทรทัศน์ ก็มิได้รู้สึกอะไรมากมาย แต่พอมานั่งอยู่ต่อหน้าพิธีกรคนสวย ในท่ามกลางแอร์คอนดิชั่นที่เย็นเฉียบ นั่นล่ะ ผมเริ่มตื่นเต้นจนมือเท้าแขนขาชาไปหมด
รู้สึกว่าจะตื่นเต้นจริงๆและพยายามทำใจให้วางเฉยกับความตื่นเต้นทั้งหลายนั้น เมื่อพิธีกรเริ่มสัมภาษณ์ในสิ่งที่ผมไม่ได้เตรียม หรือเตรียมมาบ้าง แต่จำไม่ได้เสียแล้ว ก็เลยต้องปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ
โชคยังดีที่ธรรมชาติมิได้ลงโทษ ให้ต้องเป็นลมล้มหงายกลางเวทีเป็นที่น่าอับอายขายหน้า
ต้องยอมรับเลยว่าเป็นครั้งแรก ที่พบเห็นห้องบันทึกเทปของสถานีโทรทัศน์ ช่องนี้เป็นของรัฐสภา หรือช่อง ๑๐ ที่ตั้งอยู่ ณ อาคารรัฐสภา เกียกกาย ใหญ่โตมโหฬาร กว่าที่ผมคิดไว้มาก
คงลงทุนสร้างมิใช่น้อย สมฐานะของสภาผู้ทรงเกียรตินั่นแหละ วันนี้จึงเริ่มจะไม่แปลกใจแล้วว่าทำไม? ผู้มีอำนาจวาสนา ที่ทำงานเกี่ยวกับระเบียบและกฎหมาย ตลอดจนเกี่ยวข้องกับภาษีของประชาชน
จึงมักสร้างอะไรที่ยิ่งใหญ่อลังการ ใช้งบประมาณมากมายมหาศาล แต่พอนึกถึงงบประมาณที่นำมาเจียดจ่ายให้แก่โรงเรียน กลับประหยัดจนดูอัตคัดขัดสนกันเหลือเกิน อันนี้ก็เป็นความรู้สึกอีกเช่นเดียวกัน
หันกลับมามองตัวเองที่เป็นข้าราชการบำนาญ รายการแรกหลังเกษียณที่ได้รับรางวัลก็คือ “คุณธรรมอวอร์ด” จากศูนย์คุณธรรม(องค์การมหาชน) ประจำปี ๒๕๖๗ ที่ผ่านมา ซึ่งหลายท่านมองว่าเป็นรางวัลระดับชาติ
แต่จะระดับไหนก็ช่างเถิด เพราะผมรู้สึกภาคภูมิใจ ที่ชีวิตจริงของผมถูกจัดอยู่ในประเภทบุคคลแห่งความพอเพียง ตามหลักเกณฑ์ของรางวัลอย่างแท้จริง พอเพียงทั้งวิธีคิดและการกระทำ
ตลอด ๑๗ ปีที่บริหารโรงเรียนขนาดเล็ก ได้ฝึกปรือและบ่มเพาะ จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของการบริหารจัดการและเป็นส่วนสำคัญของทักษะชีวิตประจำวันไปแล้ว
พูดได้เต็มปากว่า ความพอเพียง คือบ่อเกิดของคุณธรรมทั้งมวล ทำให้เข้าถึงซึ่งความประหยัด ความซื่อสัตย์สุจริต และความขยันหมั่นเพียร ซึ่งสั่งสมมาอย่างยาวนาน
จนบังเกิดผลอย่างเป็นรูปธรรม กับตำแหน่งอันทรงเกียรติหลังเกษียณของผม ที่ได้ก้าวขึ้นสู่ อกคศ.เขตพื้นที่การศึกษา ที่จะมีส่วนร่วมพัฒนางานบริหารบุคคลขององค์กรครู
การได้รับรางวัลจนกระทั่งได้ออกทีวี มิได้เลิศหรูกว่าใคร มิใช่เรื่องยืนยันว่าจะดีหรือเก่งกว่าคนอื่น แต่ความรู้สึกส่วนลึกที่ห้ามกันไม่ได้ และตราตรึงอยู่ในหัวใจ ที่สามารถก้าวมาได้ไกลถึงเพียงนี้
ก็เพราะไม่ยอมแพ้พ่าย ใช้ความอดทน มุ่งมั่น พยายามเอาชนะปัญหาและอุปสรรค ทั้งในด้านการงานและครอบครัว
จึงเป็นคำตอบสุดท้ายของความรู้สึก ที่อยากจะบอกตัวเองถึงคำว่า จิ๋วแต่แจ๋ว (Small is Beautiful)) กับชีวิตนี้ ที่ต้องรักษาคุณภาพตลอดไป
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๔ เมษายน ๒๕๖๘
สุดยอดครับ ท่าน ผอ. ;)…