คนเรากับชีวิตที่เกิดขึ้นมานั้น ทุกอย่างมันไม่มีอะไรเที่ยง สุขก็สุขได้ไม่นาน…เดี่ยวก็หาย…สุขนั้นมันก็ไม่เที่ยง ความทุกข์… บางครั้งมองเหมือนนาน..นั่นเพราะเราทุกข์ เราก็อยากให้มันผ่านไปเร็วๆ..สุดท้าย..ทุกข์ก็ไม่เที่ยง
ย้อนกลับมาดูตัวเรา..ดูตัวเรา โห..ตัวเรามันก็ไม่เที่ยง เหมือนกับใด ๆ ก็ตาม..ที่ผ่านเข้ามา
ทุกสิ่งอย่างมันไม่เที่ยง_ชีวิตเราก็ไม่เที่ยง ผมเลยเชื่อครับว่า…คนเรานั้นคำว่า “ทุกข์” พูดและสะกดเฉย ๆ เราจะไม่รู้จักมันหรอกนะครับว่าทุกข์เป็นแบบไหน? แต่เมื่อรู้แล้ว.. สัมผัสมันแล้ว.. เราจึงเข้าใจจริง..
ตรงกันข้ามคนที่เขาไม่เห็นทุกข์ เขาจึงคิดว่า..ยังก่อน ยังสนุกได้ก่อน ตราบใดที่ยังไม่เห็นและเข้าใจมัน...การดิ้นรน ตะเกียกตะกาย..ที่จะออกจากมัน มันไม่ง่ายหรอกนะครับ…อย่าคิดว่า..คิดแล้วจะออกได้เดี๋ยวนั้น
คนที่ฉลาด_จะเรียนรู้ทุกข์ และอยู่กับมันให้ได้ต่างหาก…
ให้เราเรียนรู้ทุกข์จากตัวของเราเอง..นี่แหละ!! เราจะค่อย ๆ เข้าใจ…ทุกชีวิตทุกสรรพสิ่งที่เกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้…
ทุกข์จึงเป็นเหตุที่ทำให้ (ต้องรู้จักมันจริง ๆ นะ)เราไม่อยากมาเกิดอีก…เกิดเท่าไหร่?…เกิดอีกกี่ชาติก็ทุกข์อีก..ไม่มีที่สิ้นสุด. องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธะ พระองค์ทรงเรียนรู้มันทรงเข้าใจมัน..พระองค์ทรงเห็นแล้ว ทรงรู้แล้วไม่ใช่แค่พระองค์เอง…แต่พระองค์เห็นทุกสรรพสัตว์ที่เกิดมาบนโลกใบนี้
ก็ทุกข์แบบเดียวกับพระองค์
พระองค์จึงหาทาง_เพื่อพ้นทุกข์...โดยไม่ติดในสุข และไม่ติดในทุกข์....แต่พระองค์เรียนรู้มัน_ด้วยทางสายกลาง
ทางสายเอกสายเดียว…ที่จะพาเราพ้นทุกข์ได้จริง
…..บันทึกจากความรู้สึกของตัวเอง วันที่ 12/12/2567…..#ทางสายกลาง #ทางพ้นทุกข์ #มัชฌิมาปฏิปทา#สายพิณที่ไม่ตึงไม่หย่อน #ทางสายเอก
