รู้อะไรไม่สู้รู้ภาษา

เรื่องสืบเนื่องจากสัปดาห์ที่แล้ว ที่เข้าไปกระตุ้นความอยากอ่านหนังสือของเด็กๆชั้น ป.1 หลังจากที่เปิดเทอมมาเกือบ 14 สัปดาห์แล้ว ครูรู้จักเด็กๆ เด็กๆก็ปรับตัวได้แล้ว และเด็กๆก็คุ้นชินกับ ผอ.แล้วเช่นกัน ตอนที่พวกเขาและเธออยุ่อนุบาล ผอ.กระตุ้นและชื่นชมชวนเล่นกีฬามินิฟุตบอล ทุกคนไม่ว่าหญิงหรือชายต่างชอบและมีทักษะกีฬา

แต่เช้าวันนี้ทันทีที่เห็น ผอ.เดินเข้าห้องเรียน หัวหน้าห้องไม่รีรอรีบบอกเพื่อนๆทำความเคารพ พอสิ้นเสียงของเด็กๆ ผอ.เอ่ยขึ้น วันนี้เรามีนัดอะไรกันไหม เสียงตอบพร้อมกันมีครับ มีค่ะ ผอ.จึงบอกว่าให้เด็กๆหยิบหนังสือคนละ 1 เล่มที่ชื่นชอบและสนใจ แล้วมาต่อแถวรออ่าน เด็กหลายคนมีความกระตือรอล้นที่อยากจะอ่าน บางคนถึงขนาดว่ามายืนรอลุ้นช่วยเพื่อนๆ 

ได้เห็นรอยยิ้ม และแววตาของเด็กๆที่อยากอ่าน อยากเรียน บางคนพอได้ยินคำว่าหยุด ผ่านครับ เขายังอยากอ่านต่ออีก ผอ.จึงบอกว่าให้เรานำไปอ่านให้ผู้ปกครองฟังที่บ้านก่อนนอน 

ภาษาเป็นพื้นฐานที่สำคัญ ที่จะไปต่อยอดในด้านอื่นๆ วันนี้เด็กๆทั้ง 10 คน สอบผ่าน แต่ ผอ.ก็ยังยืนยันและย้ำกับคุณครูประจำชั้นเสมอว่า ต้องซ้ำ ย้ำ ทวน สม่ำเสมอ ต่อเนื่องและเพิ่มความท้าทายขึ้นอีก เพื่อฝึกให้เด็กๆมีความมานะอดทน “รู้อะไรไม่สู้รู้ภาษา”

ก่อนออกจากห้อง ป.1 ผอ.แจ้งว่า สัปดาห์หน้า ผอ.จะนำหนังสือมาเองและจะมาทดสอบเด็กๆอีกเช่นเดิม แต่ตอนนี้ ผอ.ขอตัวไปเตรียมงานโครงการโรงเรียนคุณธรรมก่อน เพราะเราจะจัดกิจกรรมกันในสุดสัปดาห์นี้ เพื่อปลุกฝังคุณธรรมให้เด็กๆและคุณครู ได้เรียนรู้ คุณธรรม จริยธรรมไปพร้อมๆกัน “เพื่อสร้างคนดีให้แก่บ้านเมือง”