เรื่องเล่า..จากโรงเรียนเล็ก
ขอบคุณเว๊บไซต์ GOTOKNOW ที่ควบคุมดูแลโดย บจก.ปิยะวัฒนา ได้ให้พื้นที่แก่ผม บอกเล่าเรื่องราวพร้อมภาพประกอบมากมาย ตั้งแต่ปีพ.ศ. ๒๕๕๔
๑๓ ปีที่ผมใช้ชื่อบล็อคว่า “เรื่องเล่าจากโรงเรียนเล็ก” เนื่องด้วยตอนนั้นผมเพิ่งเริ่มต้นดำรงตำแหน่งในโรงเรียนขนาดเล็กได้ไม่นาน ณ เวลานั้นมีเด็กรวมทั้งสิ้น ๕๘ คน ครูที่รวมผมด้วย ๔ คน นักการภารโรง ๑ คน
จึงมีเหตุการณ์ที่หลากหลายให้อยากคิดอยากเขียน ถ้อยคำจากความรู้สึกพรั่งพรูออกมาแทบทุกวัน ระบายสีสันผสมปนเปกันไป ทั้งปัญหาและอุปสรรค ตลอดจนแนวคิดที่จะพัฒนาให้บังเกิดผลเป็นรูปธรรม
ความที่ฝันไว้ว่า จะเป็นนัก(อยาก)เขียนกับเขาบ้าง จึงใช้โรงเรียนเป็นเวทีสร้างสรรค์งาน ใช้การเรียนการสอนเป็นสื่อ บอกเล่านวัตกรรมและกระบวนการที่ว่าจะทำยังไงให้อยู่โรงเรียนเล็กได้อย่างมีความสุข
การเขียนเล่าเรื่องจากเรื่องจริงเชิงประจักษ์ มิได้ยากอย่างที่ผมเคยคิดไว้ มีความตรงไปตรงมา มากกว่าบ่นพร่ำเพ้อรำพันเป็นนิยาย ผมฉายให้เห็นภาพและรายละเอียดทุกแง่มุมในบ้านหลังเล็ก ที่ผมทำงานอยู่ตลอด ๑๗ ปี จึงมีงานเขียนมากกว่า ๑,๐๐๐ เรื่อง
ถึงแม้ว่าผมจะเกษียณอายุราชการแล้ว แต่ผมก็ยังเขียนหนังสืออยู่เสมอ เป็นการบริหารสมองที่ดีอย่างหนึ่ง เพียงแต่เขียนเรื่องโรงเรียนน้อยลง หันมาเน้นบรรยากาศของท้องไร่ท้องนาและเรื่องทั่วๆไปมากกว่า
ผมรวบรวมและคัดสรรเรื่องเล่าจากโรงเรียนเล็ก เล่มที่ ๑ โดยทำเป็นe – book วางจำหน่ายอยู่ในเว๊บ MEBMARKETING หลายเดือนแล้ว ตอนนี้จัดพิมพ์เป็นรูปเล่มเสร็จเรียบร้อย ผมจัดพิมพ์ไม่มากนัก ต้องการเพียงเก็บไว้เป็นที่ระลึกเท่านั้น
วันนี้งานเขียนเรื่องเล่าฯเล่มที่ ๒ ของผมกำลังจะแล้วเสร็จสมบูรณ์ จากนั้นผมก็จะเผยแพร่ให้อ่านโดยทั่วกัน โดยจะฝากลิ้งไว้ให้อ่านกันแบบสะดวกและง่ายดาย ในไลน์และในเฟสของผม
ผมถามตัวเองว่า รู้สึกอย่างไรที่มีผลงานการเขียนเป็น e – book และรูปเล่มเป็นของตัวเอง ตอบได้เลยว่ามีความสุขที่สุด เหมือนทำตามฝันได้สำเร็จ ถนนของนัก(อยาก)เขียนอย่างผม ไม่ได้หวังที่จะก้าวไกลมากมายนัก เท่าที่เห็นและเป็นอยู่ ก็รู้สึกได้ว่าเดินทางมาไกลพอสมควรและพอเพียงแล้ว
ส่วนผู้อ่านก็จะได้อ่านหนังสือ ที่จะไม่สร้างความรำคาญอย่างแน่นอน ผู้บริหารและครูอาจารย์ ก็สามารถเข้าถึงได้และย้อนอดีตไปด้วยกัน บางแง่มุมอาจสร้างแรงบันดาลใจให้บ้างไม่มากก็น้อย ครับ
ที่สำคัญ..เรื่องราวในโรงเรียนเล็ก จะเป็นบ่อเกิดแห่งคุณงามความดีไม่สิ้นสุด และถ้าทุกคนในโรงเรียนเล็กๆเชื่อมั่นในความดี คนที่ใช่จะเข้ามาช่วยเราเสมอ....
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๘ สิงหาคม ๒๕๖๗
