เมื่อความตื่นเต้นคลายลง สิ่งที่จู่โจมผมจนสะท้านคือลมแรงและเย็นมาก แม้เวลานั้นเกือบบ่ายสองโมงแล้ว ฟ้าแจ่มดวงอาทิตย์ที่ไม่เห็นก่อนหน้านี้ อวดโฉมลอยเด่นแต่ความร้อนสู้ลมหนาวไม่ได้
“สวยมาก” ป้าเขมที่ขึ้นมายืนข้างผมกล่าวเบาๆ
เราเดินตามสะพานจากเชิงบันได ราว 100 เมตร ป้าเขมก็หยุด มองไปทางซ้าย
“ตรงโน้นเป็นที่เราลงไปสถานีรถไฟใต้ดิน.. ใช่ไหม” ป้าเขมชี้ไปที่ตึกระฟ้าบริเวณ Wall Street
ใช่จริงๆ Wall Street อยู่คนละฝั่งแม่น้ำกับเรา แสดงว่ารถไฟใต้ดินลอดแม่น้ำมาอีกฝั่งหนึ่ง
“โน่น ป้าตัวเขียว” ผมหมายถึงเทพีเสรีภาพอยู่ด้านซ้ายมือของเรา ไกลลิบหากไม่เพ่งมองก็คงไม่เห็น
บนสะพานนอกจากเราแล้ว ยังมีคนกลุ่มหนึ่งอยู่ห่างเราราว 30 เมตร ทุกคนต่างสนุกสนานด้วยการถ่ายภาพ
มีชายวัยกลางคนวางภาพวาดพิงกับราวสะพาน คงวางไว้สำหรับขาย
“เดินไปกลางสะพานหน่อยไหม” ผมชวน เพราะอยากถ่ายภาพใกล้ๆ กับเสาใหญ่ที่ใช้พาดลวดสลิง
"หนาว เหนื่อยด้วย กลับสนามบินเถอะ" ป้าเขมพูดพลางห่อตัว
ผมยอมเดินย้อนกลับ ขณะนั้นมีฝรั่งหนุ่มสะพายกล้องเดินสวนมา ผมเห็นโอกาสดีจึงขอร้องให้เขาถ่ายภาพคู่ให้เรา
เขารับกล้องปัญญาอ่อนจากผม แล้วชี้มือบอกจุดให้ผมกับป้าเขมยืน ให้ผมวางมือตรงไหน และสุดท้ายบอก "ยิ้ม"
เขากด 3 ฉับ ผมเดินไปหาเขาขอบคุณจะรับกล้องคืน แต่เขาหันกล้องให้เราดูภาพที่เขาถ่าย พลางแนะนำว่า
“ต้องถ่ายให้ได้ทั้งคนและวิว โดยให้คนอยู่ด้านหนึ่งจะได้ไม่บังวิว”
พูดจบก็ส่งกล้องคืนผม
เราขอบคุณพร้อมกัน เขายิ้มแล้วเดินจากไป ผมมองตามและจ้องดูกล้องของเขา กล้องใหญ่มากไม่ทราบยี่ห้อ ราคาน่าจะไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนบาท
เราเดินย้อนกลับมา High St. นั่งรถไฟใต้ดินสาย A ปลายทาง Inwood 207 St. ผมจะพาป้าเขมไป Central Park แต่ไม่บอกให้หลงเข้าใจว่าจะกลับสนามบิน
อิอิ