ก่อนลุกจาก South Ferry ผมเอาสมุดบันทึกออกมาดูวิธีไปสะพานบรูคลิน ซึ่งผมหาข้อมูลก่อนมาและบันทึกไว้

ผมอ่านบันทึกจนแน่ใจ จึงเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตตามเดิม

เราเดินย้อนกลับไปสถานีรถไฟใต้ดิน Broad St. แล้วนั่งรถไฟสาย J ที่ค่อนข้างโล่ง เพราะเป็นสถานีต้นทาง

“ลงสถานีหน้านะ” เรานั่งเพียงสถานีเดียวก็ลงมาเปลี่ยนสายที่สถานี Fulton St.

“ต่อสาย A หรือ C ก็ได้ สาย A ปลายทาง Ozone Park ส่วนสาย C ปลายทาง Euclid Av.” ผมพูดหลังจากลงรถไฟ

“แล้วแต่เถอะ ไม่อยากจำ.... ดูดีๆ ก่อนขึ้นนะ”

ป้าเขมบอกพลางสำรวจบริเวณโดยรอบ ทำหน้าย่นและบ่นเบาๆ ว่าไม่สะอาด

มีคนยืนรอรถไฟไม่มาก ป้าเขมนั่งม้ายาวใกล้ๆ ไม่สนใจช่วยผมดูรถไฟเลย

เรารอไม่นาน รถไฟที่มีอักษร A อยู่ส่วนหัวมองเห็นชัดเจนก็มา ด้านข้างตรงประตูมีป้ายไฟบอกสถานีต้นทางและปลายทาง

ผมมองชื่อสถานีปลายทางเห็นเป็น Ozone Park ก็พยักหน้าให้ป้าเขม เดินตามฝรั่งเข้าไปในตู้รถไฟ

ภายในที่ยืนโล่ง แต่ที่นั่งเต็ม ดีที่แหม่มสาวขยับตัวชิดกันพอที่ป้าเขมนั่งได้ แต่ผมยืน ซึ่งไม่เป็นไร เพราะเพียงสถานีถัดไปเราก็ลงที่ High St.

ผมพาป้าเขมมุดขึ้นมาที่ถนน Cadman Plaza W. ริมถนนสายนี้มีต้นไม้ร่มรื่นและมีที่นั่งพักด้วย

“ต้องเดินอีกไกลไหม” ป้าเขมดูเหนื่อย

“แถวนี้แหละไม่ไกลหรอก” ผมพยายามมองหาสะพานบรูคลิน เห็นเพียงตึก ต้นไม้และเมฆหมอก แม้จะบ่ายแล้ว ก็ยังไม่เห็นดวงอาทิตย์

ป้าเขมนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนใกล้ๆ ผมพลอยนั่งลงไปด้วย

“พักก็ดี” ผมพูดพลางล้วงสมุดบันทึกออกมาดู

จากถนน Cadman Plaza W. เราต้องเลี้ยวขวาเข้า Brooklyn Bridge Promenade จากนั้นมองหาทางขึ้นสะพานบรูคลิน

จากที่เรานั่งซึ่งเป็นซุ้มเก้าอี้หินอ่อน เดินตามที่บันทึกไว้ ไม่ถึง 200 เมตร ก็เห็นป้ายที่โตพอกับป้ายบอกชื่อถนนตามสี่แยกบ้านเรา บอกว่า Brooklyn Bridge และมีลูกศรชี้ไปทางบันไดเหล็กที่อยู่ริมถนนใกล้ป้าย

“นี่กระมัง ต้องขึ้นบันไดไปอีกรึ” ผมคราง

“ไม่ไปละ กลับสนามบินเถอะ” ป้าเขมถอดใจ เมื่อเห็นบันได

ผมเดินไปที่บันได มองขึ้นไปข้างบนมองไม่เห็นว่าสุดบันไดมีอะไร เพราะเห็นแต่โครงสร้างเหล็กขนาดมหึมาทอดยาวราวกับว่าผมอยู่ใต้สะพานใหญ่

ผมมองซ้ายมองขวาไม่เห็นมีใครที่พอจะถาม นอกจากเราสองคน ก็มีรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมา

“ขอขึ้นไปดูก่อน ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว” ผมขึ้นบันไดเหล็กที่กว้างพอที่สองคนสวนทางกันได้สบาย

บนชั้นแรกมีบริเวณให้พัก มีบันไดขึ้นไปอีกอยู่ซ้ายมือ พลันได้ยินเสียงรถยนต์ดังเหนือศีรษะ

ใจเต้นโครมคราม ผมมาถึงแล้ว รีบขึ้นบันไดไปอีก ใช่แล้วสะพานบรูคลิน ผมตื่นเต้นมาก ผมยืนบนทางเดินขอบสะพาน ซ้ายและขวามือมีรถวิ่งอยู่หลายคัน

ผมกลับลงมาชั้นแรก ชะโงกหน้าบอกป้าเขมด้วยความตื่นเต้น

“ขึ้นมาเถอะ ถึงแล้ว สวยมาก”

ป้าเขมยอมขึ้นบันได ผมรอจนมาใกล้จะถึงที่ผมยืน จึงขึ้นบันไดไปชั้นสุดท้าย

ขอบสะพานบรูคลิน ส่วนที่กันให้คนเดินเป็นพื้นไม้ กว้างราว 10 ฟุต ทอดยาวสุดสายตา

ผมยืนรอป้าเขมที่เชิงบันไดนั้น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ผมมาถึงแล้ว Brooklyn Bridge สะพานแขวนขึงลวดแห่งแรกของโลกและเก่าแก่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา