อยากจะกล่าวถึงอดีตที่เป็นข้อคิด

2hand
  การขาดโอกาสในวัยเด็ก  

  ผมเป็นคนหนึ่งในหลายๆ  คน  ทั้งในอดีตและปัจจุบันที่ขาดโอกาสทางการศึกษาทางด้านสามัญ  อาจจะเนื่องมาจากพ่อแม่  ที่อยากจะให้บุตรของตนเอง  มีคุณธรรมจริยธรรมประจำตัวประจำใจ  ส่งให้ผมได้ไปเรียนในเรื่องของศาสนา  หลังจากจบ ป.4  เป็นเวลา  5  ปี  ด้วยความอยากรู้  อยากเรียน  อยากเหมือนเพื่อนในรุ่นราวคราวเดียวกัน ที่มีโอกาสได้ศึกษาด้านสามัญ  ประกอบกับท่านอาจารย์ที่สอนอยู่ ณ สถานศึกษาแห่งนั้น ซึ่งผมนับถือท่านมาก แต่ปัจจุบันนี้ท่านได้เสียชีวิตไปแล้ว  มีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล มองเห็นความสำคัญของการศึกษาด้านสามัญ ท่านได้แนะแนวทางการศึกษาด้านสามัญ  พร้อมทั้งส่งเสริมให้นักเรียนได้มีความรู้  เริ่มด้วยการให้ได้เรียนพิมพ์ดีดภาษาไทยระบบสัมผัส เรียนภาษาอังกฤษจากชาวอเมริกัน(ซึ่งขณะนั้นผมยังไม่รู้ภาษาอังกฤษเลย) จนสื่อความหมายกับชาวต่างชาติได้  พร้อมทั้งให้สมัครสอบเทียบ ป.7 ในสมัยนั้น  หลังจากนั้นได้เข้าเรียนในโรงเรียนผู้ใหญ่  ระดับ ม.3 (ระดับ 4 ) จนมีโอกาสได้สมัครสอบเข้าเรียนวิทยาลัยครู  ผมได้เรียนที่วิทยาลัยครูพระนคร (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ) จบปก.ศ.ต้น  มีโอกาสสอบบรรจุเป็นข้าราชการครู  กทม.เมื่อปี พ.ศ.2519 ได้รับการบรรจุแต่งตั้ง  ต่อมาได้สมัครสอบวิชาชุดครู  พ.ม. และได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ  บางแสน ( ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยบูรพา ) จบปริญญาตรี เอกชีววิทยา  โทพลศึกษา  ปัจจุบันจบการศึกษามหาบัณฑิต เอกการศึกษาผู้ใหญ่  จากมหาวิทยาลัยศรีนครินวิโรฒประสานมิตร  ขณะนี้กำลังศึกษา  ป.บัณฑิต การบริหารการศึกษา  ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม  เรื่องราวอาจจะยาวไปสักนิด  แต่จริงๆ  แล้ว  รายละเอียดมีมากกว่านี้  อยากจะฝากให้ท่านที่ได้เข้ามาอ่านสมุดบันทึกนี้ได้นำตัวอย่างการขาดโอกาสอย่างผมนี้  ไปแนะนำคนที่ขาดหรือพลาดโอกาส ได้มีกำลังใจที่จะต่อสู้ชีวิต  และใช้ช่วงเวลาที่ยังมีอยู่ศึกษา  เพื่ออนาคตของตนเองและชาติต่อไป

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ร่วมคิดด้วยคน

คำสำคัญ (Tags)#ฝากข้อคิดถึงผู้ขาดโอกาส

หมายเลขบันทึก: 71841, เขียน: 10 Jan 2007 @ 10:23, แก้ไข, 27 Apr 2012 @ 23:03, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (4)

ตาหยู
เขียนเมื่อ 10 Jan 2007 @ 10:42

ชีวิตท่านอาจารย์ สุดยอดเลยครับ

เป็นต้นอย่างให้กับทุกคนได้เลยครับ

 .

ชีวิตคนเราไม่ได้เหมือนกันทุกคน

หากอยู่ที่การดำเนินชีวิตของแต่ละคนว่าจะเป็นอย่างไร

 .

การศึกษามิได้หยุดนิ่ง

ท่านอาจารย์ ก็มิได้หยุดนิ่งกับการศึกษาเลย

.

เป็นกำลังใจให้ครับ

2hand
เขียนเมื่อ 10 Jan 2007 @ 11:44
  ขอบคุณมากครับท่าน  ที่เป็นกำลังใจ  สิ่งที่ปรารถนาของผม  อยากให้เยาชนคนไทยทุกคนเป็นคนมีความรู้  ความสามารถทัดเทียมต่างชาติ แต่จริงๆ  แล้วยังมีเยาวชนไทยอีกจำนวนไม่น้อยที่ขาดการศึกษา  อ่านไม่ออก  เขียนไม่ได้  อยากให้พ่อพิมพ์แม่พิมพ์ของชาติ  ช่วยกันเอาใจใส่อย่างจริงจังด้วยครับ  ทำงานให้เต็มความสามารถ  เต็มเวลา  เต็มศักยภาพ  จะได้ช่วยให้ชาติพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้  ได้ดูข่าวเมื่อวันวานก็รู้สึกชื่นชมกับผลงานของนักศึกษา ม.รังสิต  ที่สามารถคิดค้นวิธีการที่ไม่ให้ปลั๊กไฟฟ้าลัดวงจรได้  แต่ก็ยังห่วงเยาวชนที่รู้เท่าไม่ถึงการณ์  อาจดูแล้วคิดลองทำ  จะเป็นอันตรายมากครับ
Handy
เขียนเมื่อ 11 Jan 2007 @ 01:21
    ขอเป็นกำลังใจให้อาจารย์ครับ
คนเราล้วนมีเส้นทางเดินที่หลากหลายต่างๆกันไป  แต่ละเหตุการณ์และเรื่องราว มีมุมให้มองได้หลายมุมเสมอ  เช่นผมเป็นเด็กบ้านนอก ที่เคยอยู่กับ ป่าเขา อันอุดม  ความเจริญทางวัตถุเข้าไปไม่ค่อยถึง  แต่ผู้คนมีความสุข มีความรัก ใกล้ชิด มีน้ำใจให้กัน และสิ่งเหล่านั้นได้หล่อหลอมตัวเรามา .. แทนที่ผมจะเสียใจที่เป็นคนบ้านนอก .. คิดไปแล้วกลับดีใจ ภูมิใจ และนึกสงสารคนเมืองหลายคนที่ไม่มีโอกาสดีอย่างผม .. ปัญหาและความทุกข์ยาก คือครูสอนความแข็งแกร่งให้เรา ชนิดที่ตำราไหนๆก็สู้ไม่ได้  สู้ต่อนะครับ และยิ้มรับกับปัญหาที่จะมีมา จัดการกับมันให้ดีที่สุด ด้วยความรู้และสติปัญญาครับ
prasertnunabee
IP: xxx.10.140.113
เขียนเมื่อ 23 Jan 2007 @ 12:48
  อยากให้ระบบราชการของไทย  มีความยุติธรรมในทุกๆ  ด้าน  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  ในเรื่องของการบรรจุแต่งตั้ง  การเลื่อนระดับ  เพราะว่าผู้ที่มีความสามารถจริง  อาจถูกผู้ที่มีความสามารถแฝงเบียดบัง  เอาประโยชน์ส่วนตนมากกว่าประโยชน์ส่วนรวม  ไปใช้ก่อนอย่างสิ้นยางอาย  จะมีความสุขมาก  ถ้าหากได้เห็นสังคมไทย  ระบบราชการไทย  มีความยุติธรรม