ผมเป็นคนหนึ่งในหลายๆ คน ทั้งในอดีตและปัจจุบันที่ขาดโอกาสทางการศึกษาทางด้านสามัญ อาจจะเนื่องมาจากพ่อแม่ ที่อยากจะให้บุตรของตนเอง มีคุณธรรมจริยธรรมประจำตัวประจำใจ ส่งให้ผมได้ไปเรียนในเรื่องของศาสนา หลังจากจบ ป.4 เป็นเวลา 5 ปี ด้วยความอยากรู้ อยากเรียน อยากเหมือนเพื่อนในรุ่นราวคราวเดียวกัน ที่มีโอกาสได้ศึกษาด้านสามัญ ประกอบกับท่านอาจารย์ที่สอนอยู่ ณ สถานศึกษาแห่งนั้น ซึ่งผมนับถือท่านมาก แต่ปัจจุบันนี้ท่านได้เสียชีวิตไปแล้ว มีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล มองเห็นความสำคัญของการศึกษาด้านสามัญ ท่านได้แนะแนวทางการศึกษาด้านสามัญ พร้อมทั้งส่งเสริมให้นักเรียนได้มีความรู้ เริ่มด้วยการให้ได้เรียนพิมพ์ดีดภาษาไทยระบบสัมผัส เรียนภาษาอังกฤษจากชาวอเมริกัน(ซึ่งขณะนั้นผมยังไม่รู้ภาษาอังกฤษเลย) จนสื่อความหมายกับชาวต่างชาติได้ พร้อมทั้งให้สมัครสอบเทียบ ป.7 ในสมัยนั้น หลังจากนั้นได้เข้าเรียนในโรงเรียนผู้ใหญ่ ระดับ ม.3 (ระดับ 4 ) จนมีโอกาสได้สมัครสอบเข้าเรียนวิทยาลัยครู ผมได้เรียนที่วิทยาลัยครูพระนคร (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ) จบปก.ศ.ต้น มีโอกาสสอบบรรจุเป็นข้าราชการครู กทม.เมื่อปี พ.ศ.2519 ได้รับการบรรจุแต่งตั้ง ต่อมาได้สมัครสอบวิชาชุดครู พ.ม. และได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ บางแสน ( ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยบูรพา ) จบปริญญาตรี เอกชีววิทยา โทพลศึกษา ปัจจุบันจบการศึกษามหาบัณฑิต เอกการศึกษาผู้ใหญ่ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินวิโรฒประสานมิตร ขณะนี้กำลังศึกษา ป.บัณฑิต การบริหารการศึกษา ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม เรื่องราวอาจจะยาวไปสักนิด แต่จริงๆ แล้ว รายละเอียดมีมากกว่านี้ อยากจะฝากให้ท่านที่ได้เข้ามาอ่านสมุดบันทึกนี้ได้นำตัวอย่างการขาดโอกาสอย่างผมนี้ ไปแนะนำคนที่ขาดหรือพลาดโอกาส ได้มีกำลังใจที่จะต่อสู้ชีวิต และใช้ช่วงเวลาที่ยังมีอยู่ศึกษา เพื่ออนาคตของตนเองและชาติต่อไป
ชีวิตท่านอาจารย์ สุดยอดเลยครับ
เป็นต้นอย่างให้กับทุกคนได้เลยครับ
.
ชีวิตคนเราไม่ได้เหมือนกันทุกคน
หากอยู่ที่การดำเนินชีวิตของแต่ละคนว่าจะเป็นอย่างไร
.
การศึกษามิได้หยุดนิ่ง
ท่านอาจารย์ ก็มิได้หยุดนิ่งกับการศึกษาเลย
.
เป็นกำลังใจให้ครับ
ขอบคุณมากครับท่าน ที่เป็นกำลังใจ สิ่งที่ปรารถนาของผม อยากให้เยาชนคนไทยทุกคนเป็นคนมีความรู้ ความสามารถทัดเทียมต่างชาติ แต่จริงๆ แล้วยังมีเยาวชนไทยอีกจำนวนไม่น้อยที่ขาดการศึกษา อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ อยากให้พ่อพิมพ์แม่พิมพ์ของชาติ ช่วยกันเอาใจใส่อย่างจริงจังด้วยครับ ทำงานให้เต็มความสามารถ เต็มเวลา เต็มศักยภาพ จะได้ช่วยให้ชาติพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้ ได้ดูข่าวเมื่อวันวานก็รู้สึกชื่นชมกับผลงานของนักศึกษา ม.รังสิต ที่สามารถคิดค้นวิธีการที่ไม่ให้ปลั๊กไฟฟ้าลัดวงจรได้ แต่ก็ยังห่วงเยาวชนที่รู้เท่าไม่ถึงการณ์ อาจดูแล้วคิดลองทำ จะเป็นอันตรายมากครับ
ขอเป็นกำลังใจให้อาจารย์ครับ
คนเราล้วนมีเส้นทางเดินที่หลากหลายต่างๆกันไป แต่ละเหตุการณ์และเรื่องราว มีมุมให้มองได้หลายมุมเสมอ เช่นผมเป็นเด็กบ้านนอก ที่เคยอยู่กับ ป่าเขา อันอุดม ความเจริญทางวัตถุเข้าไปไม่ค่อยถึง แต่ผู้คนมีความสุข มีความรัก ใกล้ชิด มีน้ำใจให้กัน และสิ่งเหล่านั้นได้หล่อหลอมตัวเรามา .. แทนที่ผมจะเสียใจที่เป็นคนบ้านนอก .. คิดไปแล้วกลับดีใจ ภูมิใจ และนึกสงสารคนเมืองหลายคนที่ไม่มีโอกาสดีอย่างผม .. ปัญหาและความทุกข์ยาก คือครูสอนความแข็งแกร่งให้เรา ชนิดที่ตำราไหนๆก็สู้ไม่ได้ สู้ต่อนะครับ และยิ้มรับกับปัญหาที่จะมีมา จัดการกับมันให้ดีที่สุด ด้วยความรู้และสติปัญญาครับ
อยากให้ระบบราชการของไทย มีความยุติธรรมในทุกๆ ด้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเรื่องของการบรรจุแต่งตั้ง การเลื่อนระดับ เพราะว่าผู้ที่มีความสามารถจริง อาจถูกผู้ที่มีความสามารถแฝงเบียดบัง เอาประโยชน์ส่วนตนมากกว่าประโยชน์ส่วนรวม ไปใช้ก่อนอย่างสิ้นยางอาย จะมีความสุขมาก ถ้าหากได้เห็นสังคมไทย ระบบราชการไทย มีความยุติธรรม