ความฝันมันอยูไกลเสียเหลือเกิน แต่ถ้าเราสามารถทำความฝันให้เป็นจริงด้วยตัวเราเอง ทำไมเราไม่รีบทำ ทำไมเราไม่ขวนขวายที่จะทำ นำไปสูความสำเร็จ อย่ามัวแต่นั่งรอบุญวาสนาเลย เรื่องผลงานทางวิชาการ เราต้องทำเองค่ะ รอวาสนาไม่ได้หรอกค่ะ
เมื่อกลางวันของวันนี้   เพื่อนรุ่นน้องของครูอ้อยคนหนึ่งมาหาครูอ้อยที่ห้องทำงาน  เธอมาถามครูอ้อยเรื่องการจัดทำแฟ้มพัฒนางานครู   ครูอ้อยอธิบายและหยิบเล่มเก่าตอนทำอาจารย์ 3 เชิงประจักษ์ให้เธอดู
เธอเล่าเรื่องที่เธอไปอบรมการทำผลงานทางวิชาการของครูเชี่ยวชาญให้ครูอ้อยฟัง  ว่า  การทำผลงานคราวนี้ไม่เหมือนกับการทำผลงานแบบที่ผ่านมา
ทุกอย่างของผลงานต้องจัดทำเป็นแบบปรนัย  หมายถึง  การอธิบายได้อย่างชัดเจน  หากกรรมการขอดูแฟ้มหรือเอกสารใดๆ  ข้อความทีเขียนไปนั้น  ไม่เกิน 50 หน้ากระดาษ เอ 4  ต้องเป็นปรนัย
ไม่จำกัดว่าจะเสนอรูปแบบใด  เราต้องสรุปแบบสั้นๆ  ให้ครอบคลุมเนื้อหางานของเรา
จะเขียนได้อย่างไร  ต้องวิเคราะห์งานของเราเองแต่ละท่านว่า  จะนำเสนออย่างไรให้ชัดเจน  ลุ่มลึก  และครอบคลุมมากที่สุด  เท่าที่จะมากได้
ครูอ้อยกำลังศึกษาหัวข้อการประเมิน  และเอกสารที่ต้องจัดทำจากตำราที่พ่อบ้านหามาให้  เพื่อนของครูอ้อยบอกว่า...ดีมากเลย.....ละเอียด...และนำมาศึกษาพร้อมกับการจัดทำผลงานได้  เธอยังขออนุญาตครูอ้อยนำไปถ่ายเอกสาร  และจะศึกษาไปด้วยกัน
ยิ่งดีใจไปกว่านั้นคือ  มีผู้สนใจเข้ามาอ่านพบและจะนำไปให้ครูในโรงเรียนได้ศึกษา  และนำไปเป็นข้อมูลในการจัดทำผลงานเพื่อเสนอขอครูเชี่ยวชาญ  เช่นกัน
นับว่า.....บันทึกนี้.....เริ่มเกิดประโยชน์ขึ้นมาบ้างแล้ว
เมื่อตอนที่แล้ว  ครูอ้อยได้กล่าวถึงเรื่อง  หัวข้อการประเมิน  ตอนที่ 3 ข้อ 9 เรื่อง  ไม่ผัดผ่อนการทำงานโดยขาดเหตุผลอันสมควร ในบันทึกชื่อ ก้าวไปสู่ครูเชี่ยวชาญพิเศษด้วยกันกับครูอ้อย (22)
 สำหรับวันนี้  จะเป็นข้อ10 เรื่อง  พยายามทำงานให้สำเร็จตามเป้าหมาย
การทำงานต้องมีแผนงาน  โครงสร้างของงาน  จุดประสงค์ของงาน  เป้าหมาย  หรืออาจรวมไปถึงกลยุทธ์ในการปฏิบัติงาน  แนวดำเนินการ  หลักการที่นำมาใช้กับงาน  ข้อเสนอแนะในการปฏิบัติงาน
สิ่งที่ครูอ้อยกล่าวมาทั้งหมดนี้  หากเราเขียนขึ้นประกอบกับงานที่ปฏิบัติทุกงาน  ก็จะเป็นเอกสารร่องรอยในการประเมินหัวข้อนี้ได้เป็นอย่างดี
เขียนเถิดค่ะ  เขียนไปพร้อมกับครูอ้อย