วันที่ ๑๑ - ๑๕ ธันวาคม ๒๕๖๖ ผมไปทำงานเป็นหนึ่งในคณะของ HITAP ไปสำรวจความพร้อมของประเทศบรูไน ดารุสซาลาม ในการจัดตั้งหน่วย HTA ของประเทศ โดยเป็นความร่วมมือระหว่างกระทรวงสาธารณสุขของทั้งสองประเทศ
วันที่เราเดินทาง ทั้งขาไปและขากลับ ไม่มีเที่ยวบินที่บินตรง เราจึงต้องไปต่อเครื่องที่กัวลาลัมเปอร์ โดยใช้สายการบินแอร์เอเซีย บินจากสนามบินดอนเมือง จึงเป็นประสบการณ์การเดินทางไปประเทศบรูไนครั้งแรกในชีวิต
ขาไปเราเดินทางโดยเที่ยวบิน AK 891 ออกจากดอนเมือง ๘.๓๕ น. ใช้เวลา ๒:๑๕ ชม. ถึงกัวลาลัมเปอร์ ต่อด้วย AK 278 ๑๓.๔๐ น. ใช้เวลา ๒:๒๕ ชม. ถึงบรูไน ๑๖.๐๕ น.
การเช็กอิน ตรวจหนังสือเดินทาง และผ่านการตรวจความปลอดภัย ไม่สะดวกดายอย่างการเป็นผู้โดยสารชั้นธุรกิจที่สนามบินสุวรรณภูมิ ที่ดอนเมืองคิวยาวทุกคิว สะท้อนว่าช่วงนี้ชีวิตของผู้คนกลับมาเป็นปกติ ต่างจากยุคโควิดโดยสิ้นเชิง ทั้งๆ ที่ตอนนี้โควิดกลับมาระบาดเพิ่มขึ้น คนก็ไม่กลัวกันแล้ว ไม่มีมาตรการตรวจใดๆ โควิดทั้งสิ้นสำหรับการเดินทาง
ผมจับแท็กซี่จากบ้าน เวลา ๕.๔๐ น. ถึงดอนเมือง ๖ น. และไปนั่งรอที่ประตู ๒๖ เวลา ๖.๕๐ น. เพื่อรอขึ้นเครื่อง แสดงว่า แม้คนมาก คิวยาว แต่ระบบก็ไหลดีมาก เวลา ๗.๕๐ น. เขาก็เรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่อง เครื่องบินก็เหมือนที่เรานั่งกันภายในประเทศ บริการก็ไม่แตกต่างกันเลย ต่างกันที่ลูกเรือเป็นคนมาเลเซียเท่านั้น
ที่สนามบินดอนเมือง สังเกตเห็นสาวจีนวัยรุ่นมากันเป็นกลุ่มๆ คนอินเดียมากันเป็นครอบครัว พาลูกอายุแปดเก้าขวบมาด้วย สะท้อนภาพสังคมปัจจุบัน ที่ผู้คนเดินทางไปในที่ต่างๆ เพื่อเที่ยวและหาประสบการณ์ ต่างจากชีวิตผมที่ไปเห็นประเทศอื่นก็เมื่ออายุ ๒๕ ปี หลานสาวของผมทั้งสองคน มีประสบการณ์ไปต่างประเทศตั้งแต่เล็ก ตอนนี้เข้าสู่วัยรุ่น พ่อแม่เขาพาไปต่างประเทศปีละหลายครั้ง คนสมัยใหม่น่าจะฉลาดกว่าคนรุ่นผมมาก
หอจดหมายเหตุพุทธทาสฯ ส่งหนังสือธรรมะใกล้มือ เรื่อง คู่มืออานาปานสติภาวนาอย่างสมบูรณ์แบบ และการปฏิบัติ เวทนานุสติปัฏฐาน มาให้ ได้รับในวันที่ ๑๐ ธันวาคม ผมจึงหยิบใส่เป้ไปหนึ่งเล่ม ได้อ่านจบบนเครื่องบินจากกัวลาลัมเปอร์ไปบรูไน ได้กระจ่างว่า ปิติและสุขเป็นเป้าหมายรายทาง ไม่ใช่เป้าหมายปลายทางของชีวิต
นอกจากนั้น ผมยังได้อ่านหนังสือเรื่อง A Joseph Campbell Companion : Reflections on the Art of Living ให้ได้ละเลียดไปเรื่อยๆ อย่างมีความสุข ได้เรียนรู้ว่า ปราชญ์ท่านนี้บูรณาการศาสตร์ว่าด้วยชีวิตที่ดีทั้งของโลกตะวันตกและของโลกตะวันออก
ที่สนามบินกัวลาลัมเปอร์เราไปนั่งคุยกันที่ร้านกาแฟ Costa Coffee ที่เดียวกับที่เราไปนั่งตอนเดินทางกลับจากกัวลาลัมเปอร์ตอนเดินทางไปประชุม HTASiaLink เมื่อเดือนกันยายน กาแฟที่นี่ถ้วยใหญ่มาก การได้นั่งคุยกับคณะที่ไป ได้แก่ นพ. ยศ ตีระวัฒนานนท์, ดร. มิ้งค์ รศ. ดร. วรรณฤดี อิสระนุกูลชัย, ศ. ดร. วรวรรณ ชาญด้วยวิทย์, นพ. สมศักดิ์ ชุณหรัศมิ์ ได้ความรู้มาก อีกสี่สาวในคณะแยกไปนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง
ผมใช้เวลาช่วงประมาณ ๑๐ นาทีตอนเครื่องบินขึ้นและลง ทำอานาปานสติ ช่วยให้จิตสงบดีมาก
เวลา ๑๖ น. เครื่องบินก็แตะพื้นสนามบินบรูไน โรงแรมอยู่ห่างไปเพียง ๑๕ นาที ถนนดีมาก รถไม่แน่น เวลา ๑๗ น. เราก็ถึงโรงแรม Riaqun International Hotel
ขากลับ ๑๕ ธ.ค.
เรากินอาหารเช้าที่โรงแรมก่อน แล้วขึ้นรถไปสนามบิน ใช้เวลาเพียง ๑๕ นาที ไปพบปัญหาตอนเช็กอินที่สายการบิน แอร์เอเซีย ที่เราไม่ได้เช็กอินออนไลน์มาก่อน หากเช็กอินที่เคาน์เตอร์ต้องจ่าย ๑๗ เหรียญบรูไน เราจึงเช็กอินออนไลน์กันตรงนั้น แล้วจึงโหลดกระเป๋า คุณหมอสมศักดิ์จึงเล่าประสบการณ์กับ Ryan Air ที่อังกฤษ เมื่อปี 2018 ที่ต้อง เช็กอินล่วงหน้าและคนต่างชาติต้องพริ้นท์บัตรเช็กอินเอาไปยื่น หากมีแต่หลักฐานที่จอโทรศัพท์ต้องจ่ายค่าพริ้น์ ๔๐ ปอนด์
สนามบิน เล็กนิดเดียว มี ๘ ประตู เราไปนั่งรอตรงโถงทางเดิน ที่เป็นที่นั่งรอของ Gate 5 ด้วย เพราะทางเข้า Gate 7 ยังไม่เปิด แล้วก็เจอเครื่องบินดีเลย์ เป็นออก ๑๐.๕๕ น. เวลาที่เครื่องบินขึ้นจริงๆ คือ ๑๑.๑๐ น. ผมได้ที่นั่ง 1D – 1F สามที่นั่ง ได้ถ่ายรูปเมืองตอนเครื่องบินขึ้นและลง เครื่องถึง KL ๑๓.๑๐ น. เที่ยวบิน AK 884 ที่ออก ๑๓.๑๕ น. ไปกรุงเทพ ออกไปแล้ว เราต้องไปเที่ยว AK 892 ออก ๑๗.๑๕ น.
หลังผ่าน security check อีกรอบหนึ่ง ผมก็ได้ไปนั่งใน lounge ที่ใช้บัตร Priority Pass ได้ ได้กินอาหารและเครื่องดื่มและนั่งทำงานสำราญใจ
ไม่ถึงหนึ่งทุ่ม ผมก็กลับถึงบ้าน
วิจารณ์ พานิช
๑๕ ธ.ค. ๖๖
อาจารย์เก่งจังเลยนะคะ ยังเดินทางไปทำงานระดับนานาชาติได้ค่ะ
เป็นอีกประเทศหนึ่งค่ะที่อยากไปเที่ยว กำลังรอทัวร์จัดอยู่