สมรภูมิ  คือ  สนามรบที่ต้องต่อสู้กันด้วยกำลังและอาวุธ  ที่มีความโหดร้ายดังที่ว่า  ถ้าเราไม่ยิงเขา  เขาก็จะยิงเรา  ฉะนั้นเราจะต้องทำอย่างไร  วิธีใดก็ได้ที่จะให้เราเป็นฝ่ายชนะ

         ชีวิต  คือ  วัฏจักร  การวนเวียน  และการดำรงอยู่ต่อสู้กับปัญหาต่างๆ  เพื่อมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ไม่ว่าปัญหานั้นจะต้องใช้วิธีใดแก้ก็ตาม

         สมรภูมิชีวิตของข้าพเจ้า  ก็คือว่า  ข้าพเจ้าได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บังคับกองร้อย(บรรจุเป็นครู)  มีผู้ใต้บังคับบัญชา(นักเรียน)ที่จะต้องดูแลและทำการฝึกสอนให้ทหารในบังคับบัญชาให้รู้จักการรบ(อยู่ในโลกเบี้ยวๆ)  ข้าพเจ้าทำทุกวิถีทางทั้งการนำอาวุธ(สื่อ)มาให้ชม  และฝึกการใช้(สัมผัสจริง)  เป็นการฝึกทั้งในระดับบุคคล   หมู่  หมวด  และระดับกองร้อย(จัดกิจกรรม)  เพื่อว่าเวลาออกรบแล้วทหารทุกคนจะได้กลับมาใช้ชีวิตของตน(เรียนจบ,มีงานทำ)ในโลกและสังคมที่มีแต่การแก่งแย้งและแข่งขันกันในทุกวันนี้

         เมื่อข้าพเจ้ามาเป็นทหารสัญญาบัตรใหม่ๆ(บรรจุ)ในกองพล(โรงเรียน)นั้นก็มีความกระตือรือล้นที่จะเป็นนายทหารที่ดี  ตั้งใจฝึกทหารทุกคนให้เป็นทหารที่มีระเบียบวินัย  ให้เวลากับราชการอย่างเต็มที่(ไฟแรง)เนื่องจากมี นายทหาร(บรรจุ)รุ่นเดียวกัน  4  นาย จนกระทั้งคุณพ่อ - คุณแม่ต้องซื้อกุญแจมาล็อคประตูบ้าน(ไม่อยากลุกมาเปิด)แต่แล้ว  4  ปีผ่านไปความตั้งใจก็ลดน้อยถอยลงบ้าง  เมื่อผู้บังคับกองพลเริ่มไม่ห่วงใยลูกน้องและทหาร  วันๆเอาแต่เดินตามและคอยรายงานสถานการณ์ให้แม่ทัพภาค  จนผู้บังคับกองพลอื่นๆคิดว่าท่านเป็นเสนาธิการส่วนตัวท่านแม่ทัพภาคไปแล้ว  ถึงอย่างไรก็ตามนายทหารทุกคนในกองพลนี้ก็ยังทำการฝึกและดูแลพลทหารต่อไป  เราคิดร่วมกันว่าจะไม่ปล่อยให้ทหารตายในสนามรบแน่............

           วันหนึ่งข้าพเจ้าได้รับคำสั่ง(ย้าย)มาคุมทหารที่กองพลอีสานที่กองพลใหม่แห่งนี้  ผู้บังคับกองพล(ผอ.)  ผู้บังคับกองพัน(ครูอาวุโส)  และผู้บังคับกองร้อย(ครูวัยใกล้กัน)  ให้ความอบอุ่นและดูแลข้าพเจ้าเป็นอย่างดี  ให้คำแนะนำในหลายๆเรื่องโดยเฉพาะการทำงานในกองพลนี้จะต้องทำงานประสานและสนับสนุนกันทันทีทั้งยามสงบและยามรบ  ทั้งในส่วนของพลทหาร(นักเรียน)ท่านเหล่านี้ก็ให้ความสำคัญทหารคนใดมีปัญหาก็จะได้รับการช่วยเหลือแก้ไขทันทีทำให้ข้าพเจ้ามีกำลังใจขึ้นมาใหม่ทันทีหลังจากที่หายไปนาน    และก่อนข้าพเจ้าจะย้ายมานั้นทราบว่ากองพลนี้ออกรบคราวใดก็ชนะกลับมาทุกที  ได้รับเหรียญรางวัลกล้าหาญมากมาย   แล้ววันหนึ่งผู้บังคับกองพลสั่งให้ข้าพเจ้าออกรบก็ได้รับชัยชนะ(เป็นครูแกนนำปฏิรูปการเรียนรู้  สาขาสังคมศึกษา  :  2544)  เหตุแห่งชัยชนะคือท่านได้ส่งเสริม  สนับสนุน  ทั้งกำลังบำรุง(ครูในโรงเรียน)และขวัญกำลังใจ  ผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านหลายๆคนก็ได้รับชัยชนะกันมาถ้วนหน้าก็ได้รับรางวัลกันไปและสนามสุดท้ายของข้าพเจ้าก็ชนะอีก(ครูดีเด่น  สาขาสังคมศึกษา  ,  สพท.มค.2 : 2547)

        รางวัลและกำลังใจที่ข้าพเจ้าได้รับมานั้น  ทำให้ข้าพเจ้ามีความกระตือรือล้นในการที่จะฝึกทหารต่อไปโดยจะให้ความสำคัญกับทหารทุกคน  ข้าพเจ้าสัญญาว่าจะตั้งใจ  เอาใจใส่  และดูแลพลทหารเป็นอย่างดี  ฝึกเขาให้เป็นทหารที่ดี  มีคุณธรรม  สามารถเอาชีวิตรอดในสนามรบกลับมาพัฒนาชาติให้เจริญสืบไป