วันศุกร์ แต้วนอนเมื่อคืนจนถึง ๘.๓๐ น. เช้านี้ ตามด้วยตั้มอยู่ทั้งวันและนอนเฝ้า โดยเยเชมาด้วย ตอนเย็นออมมารับเยเชไปนอนที่บ้าน
วันตัดสินว่าผมจะได้รับการรักษาด้วยแผน ๑ หรือแผน ๒
แผน ๑ ใช้เมื่อเอาสายสวนปัสสาวะออก ผมถ่ายปัสสาวะเองได้ พรุ่งนี้ได้กลับบ้าน นัดวันมาให้ BCG
แผน ๒ ใช้เมื่อผมถ่ายปัสสาวะเองไม่ได้ หลังเอาสายสวนออก วันจันทร์ได้รับการผ่าตัดด้วยเลเซอร์
ไม่ว่าแผนใด ไม่อยู่ในการควบคุมของผม เป็นเรื่องของกระเพาะปัสสาวะและต่อมลูกหมาก ที่ต่างก็ชำรุดทรุดโทรมเพราะโรคาพยาธิ ผมต้องทำใจให้เข้มแข็ง ยอมรับชตากรรมนี้ด้วยจิตใจที่แช่มชื่น ว่าเจ็บป่วยคราวนี้ผมได้รับการดูแลอย่างดีเยี่ยม น้อยคนนักที่จะได้รับการดูและดีอย่างนี้
คืนวันที่ ๑๑ ต่อวันที่ ๑๒ เข้านอน ๒๑ น. ตื่น ๕.๓๐ น. เพราะพยาบาลมาวัดไข้ ความดัน และอ็อกซิเจน
๗.๔๐ น. นพ. วศิน มาบอกว่า เตรียมห้องผ่าตัดไว้ให้แล้วในวันจันทร์ ขึ้นกับผล MRI คืนนี้ว่าสงสัยมะเร็งในต่อมลูกหมากหรือไม่ หากสงสัยก็ต้องตัดชิ้นเนื้อไปตรวจก่อน เรื่องก็จะยาวออกไปอีก หากไม่สงสัยก็ตัดต่อมลูกหมากแบบ enucleation ทั้งนี้ขึ้นกับการตัดสินใจของ อ. หมอสิทธิพร และกิตติพงศ์
ก่อน ๘ น. อ. หมอสิทธิพรมา irrigate กระเพาะปัสสาวะ มีเมือกในสายยางชัดเจน ใส่น้ำเกลือ ๒๐๐ ซีซี แล้วดึงสายสวนออก ทันใดนั้นผมก็ปวดเบ่งและน้ำปัสสาวะไหลออกมาเองทั้งๆ ที่นอนอยู่ อ. หมอสิทธิพรร้องว่า ถ่ายเองได้แล้ว บอกให้ดื่มน้ำมากๆ
หลังจากเปลี่ยนผ้าถุงและทำความสะอาด ผมสวม pampers ที่เตรียมมาจากบ้าน เวลา ๘.๑๕ น. ปวดปัสสาวะ ออกมา ๑๐๐ ซีซี; ๘.๔๐ น. ๑๐๐ ซีซี; ๙.๒๐ น. ๑๐๐; ๙.๓๕/๑๐๐; ๙.๕๕/๑๒๐; ๑๐.๐๕/๑๐๐; ๑๐.๒๕/๗๕; ๑๐.๓๕/๑๐๐; ๑๐.๔๓/๙๐; ๑๐.๕๐/๑๐๐; ๑๐.๕๘/๘๐; ๑๑.๐๕/๕๐; ตอนปวดปัสสาวะรู้สึกปวดอุจจาระด้วย และรู้สึกปวดตึงหน้าท้องน้อย เวลากด คล้ายเมื่อคราวก่อน ๑๑.๑๓/๑๒๐; ๑๑.๒๓/๑๒๐; ๑๑.๓๑/๑๐๐; ๑๑.๔๐/๑๐๐; ๑๑.๔๖/๘๐,; ๑๑.๕๒/๒๐ (อึเล็ดด้วย); ๑๒.๐๓/๑๐๐; ๑๒.๑๐/๑๐๐; ๑๒.๒๐/๗๕; ๑๒.๓๐/๗๕; ๑๒.๔๐/๗๕; ๑๒.๕๖/๑๒๐; ๑๓.๑๐/๑๔๐; ๑๓.๒๘/๑๔๐; ๑๓.๔๐/๑๐๐; ๑๓.๕๐/๑๐๐; ๑๔.๐๒/๑๒๐; ๑๔.๑๕/๑๓๐; รู้สึกว่าปัสสาวะที่คั่งในกระเพาะปัสสาวะลดน้อยลง ๑๔.๒๕/๑๓๐; ๑๔.๔๐/๑๕๐; ๑๔.๕๕/๑๑๐; ๑๕.๑๐/๑๒๐; ๑๕.๒๓/๑๖๐; ๑๕.๔๕/๑๖๐; รู้สึกว่าอาการตึงที่หน้าท้องน้อยลดลงไปอีก ๑๖.๐๕/๑๓๐; อ. หมอสิทธิพรมาติดตามอาการก่อน ๑๖.๓๐ บอกว่าน่าจะถ่ายปัสสาวะเองได้ เคาะดูน้ำปัสสาวะในกระเพาะปัสสาวะ ว่าไม่มาก ๑๖.๒๕/๑๒๐; ๑๖.๕๐/๑๕๐; ๑๗.๐๕/๑๓๐; ๑๗.๒๕/๑๓๐; ๑๗.๔๖/๑๓๐; ๑๘.๐๑/๑๐๐; ๑๘.๑๕/๑๑๐; ๑๘.๒๕/๑๔๐ ช่วงนี้รู้สึกว่าตอนถ่ายปัสสาวะต้องเบ่งมากกว่าปกติ แต่ปัสสาวะก็ยังออกดี
ราวๆ หนึ่งทุ่ม นั่งรถเข็นไปทำ MRI prostate ที่ตึกนวมินทร์ โดยสวม pampers เพราะต้องนอนในอุโมงค์ ๑ ชั่วโมง เขาเปิดเส้นเลือดเอาไว้ฉีดสารตอนใกล้จบ เอาเครื่องมาทับที่ท้องน้อย เอาหูฟังมาสวมหูสองข้างเพื่อลดการได้ยินเสียง เพราะตอนตรวจเสียงดังมากและหลากหลายแบบ ระหว่างนอนตรวจ ๑ ชั่วโมง ผมปวดเบ่งปัสสาวะ ๖ ครั้ง มาพบภายหลังว่า ไม่มีปัสสาวะออกเลย ตรวจเสร็จปวดเบ่งมาก วัดความดันได้ ๑๙๐/๑๐๐ กับ ๑๘๗/๙๖ กลับมาที่ห้องสวนปัสสาวะได้กว่า ๕๐๐ ซีซี คา Foley Catheter ไว้
เวลาราวๆ บ่ายสามบ่ายสี่ ผมคิดว่าพรุ่งนี้ได้กลับบ้านแล้ว บอกลูกๆ และคนใกล้ชิด สองทุ่มชตากลับ ต้องอยู่โรงพยาบาลต่อเพื่อรับการผ่าตัดในวันจันทร์ เป็นไปตามแผน ๒
ตอนบ่าย อ. หมอราเมศร์ วัชรสินธุ์ มาเยี่ยม ได้ข่าวจาก อ. หมอพิชัย เล่าเรื่องพ่อแม่และตระกูล เป็นญาติสนิทกับตระกูลวนาสินด้วย บ่ายสามโมงเศษ อ. อี๊ด (รศ. ดร. กรรณการ์ สัจกุล) ประธานคณะกรรมการมูลนิธิโรงเรียนรุ่งอรุณ และ ครูโม สุณิสา แห่งโรงเรียนรุ่งอรุณ พร้อมกับครูอีก ๑ ท่าน มาเยี่ยมพร้อมกระเช้าดอกไม้ ระหว่างนั้น นพ. อายุ แพทย์ประจำบ้านโรคความดันโลหิตสูงมาเยี่ยม
ความดันโลหิต ๕.๓๐ น. 134/75, ๙.๔๐ น. 149/84, ๑๗.๔๕ น. 147/82
วิจารณ์ พานิช
๑๓ พ.ค. ๖๖
ห้อง ๑๖๐๒ อาคารเฉลิมพระเกียรติ โรงพยาบาลศิริราช
ขอให้อาจารย์ปลอดภัยนะคะ