กิจกรรมบำบัด ตอน การนำสู่เป้าหมายในการมีงานทำเพื่อเลี้ยงชีพ

                 ดิฉันได้มีประสบการณ์จัดกิจกรรมกลุ่มที่จัดขึ้น ณ สถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง จ.นนทบุรี และตั้งใจแบ่งปันประสบการณ์ผ่าน GotoKnow นี้อีกครั้ง ในบันทึกนี้จะเป็นเรื่องของการออกแบบกิจกรรมบำบัดรายบุคคลให้ไปถึงเป้าหมายการมีงานทำได้โดยพึ่งพิงคนอื่นน้อยที่สุด

                 ผู้รับบริการอายุ 51 ปี การวินิจฉัยโรค: Schizophrenia

                 บันทึกประสบการณ์เรียนรู้ ณ สถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง จ.นนทบุรี   

                 ตอนที่ 1(https://www.gotoknow.org/posts/709362) 

                 ตอนที่ 2(https://www.gotoknow.org/posts/710171)                                   

                 และดิฉันได้ประเมินด้วย PFFS-Thai version คุณ A (นามสมมติ) ผู้รับบริการมีความเปราะบางน้อย

การออกแบบกิจกรรมบำบัดรายบุคคลให้ไปถึงเป้าหมายการมีงานทำได้โดยพึ่งพิงคนอื่นน้อยที่สุด

                  จากการสัมภาษณ์ ผู้รับบริการชอบกิจกรรมออกกำลังกาย ชอบกิจกรรมถักไหมพรมมากทำผ้าพันคอ ปลอกหมอน และถักผ้าคลุมเตียงทิ้วไว้ที่บ้านยังทำไม่เสร็จ  ไม่ชอบกิจกรรมงานประดิษฐ์

                 จากการใช้กิจกรรมการทำปอมๆ ประเมินความสามารถของผู้รับบริการ พบว่าผู้รับบริการสามารถจดจำ ทำตามขั้นตอนได้ และคงสามาธิได้จนจบกิจกรรม ดิฉันจึงออกแบบกิจกรรมที่นำไปสู่ Work ดังต่อไปนี้

                ใช้กิจกรรมหลัก พรมเช็ดเท้าจากปอมๆ เป็นชิ้นงานที่สามารถขายในสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง จ.นนทบุรี เพื่อเพิ่ม self value ให้ผู้รับบริการ , ลดภาวะพึ่งพิงคนอื่น ซึ่งชิ้นงานนี้ผู้รับบริการสามารถบรรลุได้สำเร็จแน่นอน เนื่องจากนักกิจกรรมบำบัดได้วิเคราะห์กิจกรรมและการประเมินความสามารถของผู้รับบริการเรียบร้อยแล้ว