ในช่วงเวลากว่า 4 เดือนที่มี "โอกาส" กลับมาอยู่ที่บ้าน

"งาน" อันทรงคุณค่าเป็นงานหรือกิจกรรมที่มิสามารถใช้เงินทองหาซื้อมา หรือไม่สามารถตีค่าแรงงานของตนเองนั้นของมาเป็นค่าจ้างหรือเงินเดือน

เพราะงานที่ได้ทำนั้น เป็นสิ่งที่ได้รับ "ความสุข" สุขจากการเรียน สุขจากการรู้ และสุขกับการได้อยู่ใกล้ชิดกับ "ครอบครัว"

ในระหว่างการทำงานที่มี "เรื่องเล่า" ต่าง ๆ ในอดีต เป็นเรื่องเล่าที่เป็นสุนทรียสนทนา เป็นเรื่องเรา "ของเรา ที่เกี่ยวข้องกับเรา"

เล่าเพื่อให้รู้ว่า "เรา" เป็นอย่างไร มีที่มาอย่างไร

รวมทั้ง

สิ่งที่กำลังทำนั้น คืออะไร ทำไมถึงต้องทำ ทำแล้วได้อะไร มีที่มาอย่างไร

ข้าวต้มมัดปลาตะเพียน อาหารที่แฝงไปด้วยคติ ข้อคิด วิถีแห่งวัฒนธรรมในครอบครัว ระหว่างรุ่นสู่รุ่น รุ่นทวดส่งต่อถึงรุ่นยาย รุ่นยายส่งต่อถึงรุ่นแม่ รุ่นแม่ส่งต่อถึงรุ่นลูก รุ่นลูกส่งต่อถึง หลาน เหลน โหลน

ขนม อาหาร กิจกรรมที่สอดคล้องกับบริบทแห่งความเป็นไทย บริบทแห่งความเป็นเมืองพุทธ

On the Job Training หรือการฝึกปฏิบัติงานหน้างานนั้น เป็นสิ่งที่สร้างทักษะ (Skills) ที่สำคัญ โดยมิต้องไปลงทะเบียนฝึกอบรมกับสถาบันการอาหารที่ใด ฝึกและทำกันในครอบครัว ทำเอง ใส่บาตรเอง กินเอง และขายเอง

การได้ซื้อซึ่งวัตถุดิบแต่ละอย่าง ใบตอง ทางมะพร้าว กล้วย ข้าวเหนียว ฯลฯ ทุกอย่างคือความรู้

ความรู้ที่ปฏิบัติซ้ำ ทดลองแล้ว ทดลองอีก ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก เป็นการวิจัยที่เนียนเข้าไปในเนื้องาน (R2R : Research to Routine) ที่ได้ใบปริญญาเป็น "ปัญญา" และ "บุญ" รวมถึง "สืบทอดมรดกแห่งวัฒนธรรมของครอบครัว"

อาหารคาวหวาน ผนวกกับเรื่องเล่าพลังในอดีตของครอบครัวเรา

ทำให้เราไม่ลืมว่าเราคือใคร ไม่ลืมรอยเท้าของตัวเอง ไม่หลงลืมตนว่าเราเป็นใครและเติบโตมาได้อย่างไร

ความสุขที่รู้ว่าเราเป็นใคร เป็นพื้นฐานแห่งจิตใจในการดำเนินชีวิตที่มั่นคงนำไปสู่การก้าวเดินอย่างยั่งยืน

ความสุข ความทรงจำ และความประทับใจ จะไม่มีวันลืมเลือน

สิ่งต่าง ๆ จะถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น รุ่นแล้ว รุ่นเล่า ตราบชั่วกาลนาน...

ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ

5 มกราคม 2549