ใกล้ถึงวันเด็กอีกแล้ว ..เสาร์ที่ 2 ของเดือนมกราคม เป็นวันที่หนังสือพิมพ์ทุกหัว สถานีโทรทัศน์ทุกช่องประกาศคำขวัญเพื่อปลูกจิตสำนึกให้เด็กไทย คำขวัญแต่ละปีวนเวียนอยู่ที่ การมีวินัย การสร้างสรรค์  มีคุณธรรม เราหวังกันไว้ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนแต่ทำให้เด็กไทยเติบใหญ่ขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพ สามารถดำรงตนในสังคมได้อย่างมีความสุข วันนี้นอกจาก คำขวัญ แล้วผู้ใหญ่พาเด็กน้อยไปในทิศทางใดบ้าง? หลงใหลวัตถุจนไม่เหลือไว้ซึ่งเกียรติและศักดิ์ศรีของความเป็นคน ยอมแม้กระทั่งเป็นคนคดโกง ขายตัว ขายยา ฯลฯ

ผู้ใหญ่บางคนหย่อนยานความรับผิดชอบ ไม่ใส่ใจกับครอบครัวที่เป็นผลผลิตของตน ไม่ว่าจะเป็นภรรยาหรือบุตร ปล่อยให้เจริญตามบุญตามกรรม ผู้ใหญ่หลายคนนิยมการแก่งแย่งชิงดี ต้องเป็นที่หนึ่ง เช่นหน้าที่การงาน  ฐานะ โดยไม่คำนึงว่าที่หนึ่งที่ได้มานั้นมาด้วยวิธีการอะไร ต้องทำร้ายใครหรือเปล่า แล้วสิ่งที่ได้มานั้นเป็นความสุขและความต้องการที่แท้จริงหรือไม่.. อาจเป็นเพราะผู้ใหญ่ในยุคนี้ไม่เคยตั้งคำถามกับตัวเอง

หากพ่อแม่ ผู้ปกครอง ครูอาจารย์ตั้งคำถามในสิ่งที่กำลังทำอยู่ อาจจะทำให้นำประสบการณ์ที่ตนเองประสบมาแนะนำสั่งสอนเด็กน้อยได้อย่างลึกซึ้ง ไม่ใช่ทำเพราะกระแสสังคม ถ้าไม่ทำจะตกสมัย ถ้าไม่ทำคนจะมองว่าโง่ เพราะนอกจากคำขวัญจะช่วยกระตุ้นความคิดของเยาวชนแล้ว บทบาทของผู้ใหญ่ยังต้องทำการปลูกฝังให้เด็กมีความคิดและปฏิบัติจนเป็นนิสัย  

ตัวอย่างที่ดีมีค่ากว่าคำสอนเป็นวิธีการหนึ่งที่จะทำให้เด็กในวันนี้โตเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณค่า  นอกจากตัวแบบแล้ว เด็กทุกคนคงต้องการความรัก ความอบอุ่นและเอาใจใส่ ..หากเด็กทุกคนได้รับการถามไถ่ว่า เพราะอะไรหนูถึงทำอย่างงั้น? เพราะอะไรหนูถึงคิดอย่างงั้น? แล้วเมื่อผู้ใหญ่ถามแบบนั้นแสดงว่าผู้ใหญ่มีเวลาที่จะรับฟังเหตุผล และคำตอบ ไม่ใช่จะพูดกันทีเมื่อเกิดปัญหาแล้วใช้ความโกรธนำหน้าความเข้าใจ นั่นแหละคือสิ่งที่เด็กๆ ทั้งหลายต้องการ จริงหรือไม่? คงต้องย้อนดูตัวเราว่าวันที่ผ่านมา เคยหรือไม่ที่เกิดความไม่เข้าใจระหว่างกันภายในครอบครัว หรือกับอาจารย์ แล้วเคยคิดหรือไม่ว่าสิ่งนั้นอาจเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เราเกิดภาวะไม่มั่นใจ

มีสุภาษิตว่า เดินตามหลังผู้ใหญ่หมาไม่กัด ..วันนี้เราจะพาเด็กน้อยไปในทิศทางใด? พวกเขาจึงจะปลอดภัยจากเขี้ยวคม หากผู้ใหญ่อย่างเราเข้าใจตนเอง จะทำให้การถ่ายทอดประสบการณ์ลึกซึ้งถึงจิตวิญญาณ ไม่ใช่ผิวเผินแค่สังคมวัตถุ แล้ววันนี้ผู้ใหญ่อย่างเราเข้าใจ ห่วงใย และให้ความรักแก่เด็กของเราหรือยัง หรือให้เพียงเฉพาะวันเด็กเท่านั้น