ลาทีปีเก่า

ดวงตะวันดวงเดิมเริ่มวันใหม่
ปีเก่าผ่านเลยไปคล้ายความฝัน
ปีใหม่ย่างมาเยือนเหมือนตะวัน
ให้ปีผันเดือนผ่านเพิ่มวันวัย

ชีวิตเหมือนน้ำค้างระยางหยาด
บริสุทธิ์ผุดผาดสะอาดใส
“ครั้นรุ่งรางสางสายก็หายไป”
โอ้กระไรหนอน้ำค้างไม่ค้างนาน

ชีวิตเหมือนสายรุ้งรุ่งเรืองแรง
วิจิตรแสงเจ็ดสีรวีหวาน
ดั่งความฝันบรรเจิดเพริศตระการ
แล้วก็พานพรากสลายสิ้นสายรุ้ง

ชีวิตเหมือนดวงเทียนเวียนระวัง
สว่างหวังดั่งวันตะวันรุ่ง
ต้องเผาไหม้ตัวตนเพื่อปรนปรุง
เป็นเปลวทุ่งเปล่งปลาบก่อนวาบวาย

ชีวิตคือคืนวันอันผ่านพ้น
ชีวิตคือผู้คนกล่นหลากหลาย
ชีวิตคือเกิดดับแล้วกลับกลาย
ชีวิตคือความหมายไม่คงทน

ดวงตะวันดวงเดิมเริ่มวันใหม่
ให้รู้วัยรู้ระวังรู้ตั้งต้น
รู้ที่ดีที่ชั่วในตัวตน
จงผ่านพ้นโพยภัยทั่วไทยเทอญ

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ – ประพันธ์
จาก คอลัมภ์ ข้างคลองคันนายาว นสพ.เดลินิวส์ หน้า 20 วันที่ 31 ธ.ค. 2549


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กรุกลอน...ร้อยกรองชีวิต

คำสำคัญ (Tags)#บทกวี#poem#ร้อยกรอง

หมายเลขบันทึก: 70678, เขียน: 03 Jan 2007 @ 14:49 () , แก้ไข, 29 Mar 2012 @ 18:10 (),  | , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (0)