มีท่านผู้อ่านที่มีความสนใจในเรื่องที่ครูอ้อยเขียนนี้มาก และแนะนำว่า ครูอ้อยควรเขียนแบบค่อยเป็นค่อยไป แบบครูอ้อยก็ทำด้วยพร้อมกันไป เอาแบบนั้นก็ได้นะคะ ครูอ้อยยิ่งชอบ เพราะมันช้าดี แต่..ครูอ้อยจะมีเนื้อหาอะไรไปเขียนบันทึกล่ะคะ ต้องหาเรื่องอื่นมาเขียนอีกค่ะ
บันทึกที่ผ่านมา ครูอ้อยได้กล่าวถึง ตอนที่ 3 ความรับผิดชอบในวิชาชีพ ซึ่งมีสาระสำคัญ ตามเนื้อหาในบันทึกนี้ ก้าวไปสู่ครูเชี่ยวชาญพิเศษด้วยกันกับครูอ้อย (13)
การเขียนแฟ้มผลงานนี้ หากดูเผินๆแล้วเหมือนการเขียนประชาสัมพันธ์ตัวเอง เขียนให้ผู้มาประเมินเชื่อถือเราได้มากที่สุดเป็นดี
เขียนเฉยๆไม่ได้ด้วย การเขียนเฉย ไม่มีน้ำหนักของความจริง และเชื่อถือไม่ได้ ต้องหาหลักฐาน เอกสาร หนังสือ หรือรูปถ่าย แต่รายการหลังนี้ หมายถึง รูปถ่าย ไม่มีน้ำหนักมากเท่าไร เพราะมีการจัดฉากกันได้ง่ายดาย
ครูอ้อยเคยได้เป็นกรรมการประเมินครูดีเด่นการสอนภาษาอังกฤษ ครูอ้อยต้องตรวจดูเอกสารส่วนหนึ่งอย่างละเอียด และขอดูการสอน บรรยากาศการสอน ตลอดทั้งสัมภาษณ์นักเรียนด้วย
กรรมการที่มาประเมินนั้นควรยึดข้อนี้ด้วยว่า ความยุติธรรม ความเที่ยงตรง ต้องมาคู่กัน ยึดถือแต่เอกสาร ครูที่อยู่ต่างจังหวัดจะเสียเปรียบกว่าครูในเมืองแน่นอน
ความเป็นจริงกรรมการต้องมาประเมินตามหลักเกณฑ์ที่ตั้งไว้ ตั้งใจไปต่อว่ากรรมการประเมินก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะครูอ้อยเคยถูกต่อว่า เมื่อคราวที่ครูอ้อยเป็นกรรมการ ที่ทำตามหลักเกณฑ์จริงๆ
ต้องตามไปดูถึง วิธีการตั้งกฏเกณฑ์ วิธีการตั้งกรรมการประเมิน วิธีการการกำหนดแนวทางการกำหนดหัวข้อประเมิน ให้สอดคล้องกัน และอยู่ในขอบเขตที่ประเมินได้ตรง
คราวต่อไปก็เลยเปลี่ยนเป็นการประเมินแบบจู่โจม หมายถึง ไม่บอกว่าจะมาเมื่อไร แต่ก็รั่วและรู้จนได้
ครูอ้อยหันมาอ่านหัวข้อการประเมิน ตอนที่ 3 เรื่อง ความรับผิดชอบในวิชาชีพ
1. แม้จะเหนื่อยล้าก็ยังมุ่งมั่นให้บริการจนสำเร็จตามเป้าหมาย
การประเมินข้อนี้ กรรมการต้องขอดูคำสั่งโรงเรียน ต้องสัมภาษณ์ผู้บริหาร เพื่อนครู นักการภารโรง นักเรียน ผู้ปกครอง แน่นอน
จะทำอย่างไรล่ะ ให้กรรมการเชื่อ และเป็นหลักฐานที่ดี ที่แสดงให้เห็นถึงความรับผิดชอบ
ครูอ้อยคิดออก ที่ครูอ้อยถนัดก็คือ การเขียนความเรียง บรรยายว่า เราเป็นผู้เสียสละ อุทิศเวลาให้กับทางราชการ
สิ่งที่จะมาสนับสนุนคือ สมุดลงเวลาการมทำงาน ผู้บริหารเซ็นต์กำกับรับรองว่าจริง
เหล่านี้เป็นต้น ที่เราควรนำเสนอ และจัดเตรียมไว้ก่อนได้เลย
ครูอ้อยแนะมาถึงนี่แล้ว คงจะทำกันได้แล้วนะคะ แล้วครูอ้อยจะขอตรวจในเมื่อมีโอกาสค่ะ
ท่านตีต้วเดินทาง…ท่านเดินทางไปสิ…ย่ำอยู่กับที่ทำไม…เดินหรือวิ่งไปเลย..อย่าหันมามองใคร
สวัสดีค่ะ
ครูอ้อยสอนเก่ง อ่านแล้วก็เข้าใจนะคะ
คุณพี่...sasinanda
ขอบคุณค่ะ