" โรงอาหาร อาคารเรียน และอาคารประกอบ ได้ขยับขยายให้เกิดประโยชน์อย่างเอนกอนันต์ เพิ่มขวัญกำลังใจแก่ครู นักเรียนและผู้ปกครอง ทุกคนคงได้แต่เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลง ตอนนี้สัมผัสได้อย่างชัดเจน..."

         หลายคนให้ความห่วงใย ในวิถีชีวิตและการทำงานราชการ ตำแหน่งผู้บริหารสถานศึกษา นานกว่า ๑๕ ปีแล้วที่อยู่ในที่เดิมๆ ไม่เคยเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไปในตำแหน่งที่สูงขึ้น

         คงเป็นเพราะมีความสุขและสนุกกับหน้าที่ มีงานให้ทำมากมาย แทบจะไม่มีเวลาเบื่อหน่าย ค่อยๆทำไป ช้าบ้างเร็วบ้าง ตามจังหวะเวลาและเงื่อนไขของราชการ

        ความรักและความผูกพันตรงนี้มีอยู่จริง เพราะอยู่กับแก้ปัญหาและพัฒนาไปพร้อมๆกัน จึงเหมือนฝังรากลึกของความรู้สึกที่เป็นเนื้อเดียวกับการศึกษาในโรงเรียนขนาดเล็ก

        สิ่งที่สร้างสรรค์และลงมือทำ มิใช่เพียงแต่การเรียนการสอนเท่านั้น แต่งานทั้งระบบ ที่หมายรวมถึง อาคารสถานที่ แหล่งเรียนรู้ และสิ่งแวดล้อม

        ย้อนหลังไป ๑๐ ปี มีโอกาสนำภาพเก่าๆมาดู แทบไม่เชื่อสายตา มันเหมือนพลิกโฉมหน้าโรงเรียน จากดำเป็นขาว จากความขาดแคลน เป็นความเพียงพอ บนพื้นฐานของความพอเพียง พอเหมาะและพอดี

       ไม่เคยคิดว่าเป็นผลงานของตัวเอง เป็นเพียงแค่ผู้มีส่วนร่วม เหมือนที่คิดเสมอว่า เราเป็นเพียงเพื่อนร่วมงาน อย่าทำแค่สั่งการ แต่ต้องลงไปทำงานร่วมกันในทุกเรื่อง

       เหลียวไปข้างหลัง และขณะเดียวกันยังเหลือเวลาอีกไม่มากนักที่ต้องมองไปข้างหน้า ไล่เรียงตั้งแต่ห้องสมุดโรงเรียนที่ได้เปิดตัวก่อนใครอื่น คิดแล้วทำได้ ยังคงรักษาไว้ให้มั่นคงและสวยงาม

       โรงอาหาร อาคารเรียน และอาคารประกอบ ได้ขยับขยายให้เกิดประโยชน์อย่างเอนกอนันต์ เพิ่มขวัญกำลังใจแก่ครู นักเรียนและผู้ปกครอง ทุกคนคงได้แต่เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลง ตอนนี้สัมผัสได้อย่างชัดเจน

      บ้านพักครู…ถือว่าครบสูตร เกิดคุณค่าเชิงระบบที่สมบูรณ์ลงตัว ไม่ขาดไม่เกินอีกต่อไป ในหัวใจได้แต่นึกขอบคุณหลายฝ่ายที่ส่งเสริมสนับสนุน เอื้ออาทรและเมตตา เสริมบารมีที่เป็นมูลค่าเพิ่มแก่โรงเรียน

      คงเป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่ง…ของหน้าที่และความรับผิดชอบ ที่ผู้บริหารต้องทำ ง่ายบ้างยากบ้าง ก็ขึ้นอยู่กับ"ภูมิสังคม"นั้นๆ เมื่อทำสำเร็จก็ถือว่าเป็นรางวัล..ที่ช่วยส่งเสริมคุณภาพและจิตใจ

       ถามตัวเองอยู่เสมอว่า..ต้องการทำอะไรอีกไหม ในเวลาที่เหลืออยู่ เหลือจะปล่อยวางมือ เพื่อให้ผูู้บริหารคนใหม่ได้สานต่อ..ต้องขอคิดดูก่อน ระหว่างหอกระจายข่าวกับรั้วโรงเรียน อะไรสำคัญกว่ากัน

       หากทำเสร็จก็จบ ไม่ติดค้างและไม่ผูกพัน เหมือนประสบการณ์ที่เคยพานพบมา ตัวกูของกู หรือผลงานข้าใครอย่าแตะ หากยึดติดแบบนั้นไม่ดีแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น การอยู่กับปัจจุบันต้องไม่นึกถึงโรงเรียนอีกต่อไป นั่นคือการละวาง

      วันนี้…เห็นความงามของดอกไม้ที่โคกหนองนา ยังนึกว่าเกษียณแล้วเสียอีก รู้สึกเบาสบายและมีความสุข เหมือนได้ซักซ้อมความรู้สึก ให้หมั่นทบทวนและเตือนชีวิต อย่าไปยึดติดในทุกสิ่งที่ผ่านมา

      ขณะเดียวกัน..ก็อย่าไปบ้ากับชีวิต (ราชการ) ให้มากนัก

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๔  พฤศจิกายน  ๒๕๖๔