คนแก่…เล่า เรื่อง…..เรื่องที่เล่าคงจะไม่สนุก  เพราะเล่าแบบคน แก่…ยิ่งเป็นเรื่องหงำเหงือก..ซ้ำซาก..มองภาพ  .ความซับซ้อน  ที่ก่อให้เกิด..จินตนาการและมุมมอง..ที่ต่างองศา..ไม่มีที่ตั้งค่าวัดได้..นั้นคือ  “ความรู้ สึก”..ที่หาคำบรรยายทดแทนได้ยาก  ..เพราะ  บางทีเห็นได้  จากบทกวี  ที่นักพรรณา หาคำคล้องจองท่วงทำนองที่เหมาะสม..หรือเป็นท่วงทำนอง ..เปที่เป็นรูปแบบ….. จิตรกรรม…                    ปฏิมากรรม.ที่..บรรยายด้วยภาพ..แต่ละมิติ..ที่สัมผัสได้ด้วยตา….และไม่มีค่าวัด..นอกจากคุณภาพที่ถูกแทนค่าด้วยเงินตราเป็นค่านิยม..รูปแบบนั้นๆ…เป็นต้น
จินตนาการ..1.0
ภาพนี้..เกิด..จากภาพ..ดาวินจิ..เมื่อหกเจ็ดร้อยปีก่อนนี้..กับภาพ  ดอกไม้ประดิษฐ์ ฝีมือยอดเยี่ยม..จาก..จีน แผ่นดินใหญ่..
จินตนาการ บนคราบทราย ที่เปื้อนเปรอะ.อยู่บนผืนแผ่นผ้าที่ถูกขึงตึงบนเฟรมสี่เหลี่ยมถูกแปลงสี ด้วยระบบสมาทโฟน ยุคดิจิตอล                 อิเลคโทรนิค..ครองโลก…..(ที่ คนแก่  อายุ 70ขึ้นไป  มีโอกาศ..ได้สัมผัส..เช่น.."ผู้เขียน ณ ปัจจุบัน.

เรา..เล่าเรื่อง..ของยุคสมัยใหม่..กับ  ธรรมชาติ…เป็น.."เรื่องเล่า..มานานนมบน..กลางดิน..แกลลอลี่..ชีวิต  เพื่อสังคมและสิ่งแวดล้อม…" กับ..เพจ..gotoknow..มาขอบพระคุณ  ที่มีแพลตฟรอมนี้..ทำให้  คนแก่..อย่าง(ยายธี)ได้ร่วม..ใช้..  จินตนาการ..ล่องลอย อยู่กับ สัมผัสทั้งห้า….ก่อนจะ  จาก  กันไป..ตามกาลเวลา…..ในร่าง ของมนุษ มนา  หนึ่ง..บนโลกสากลใบนี้…..มาณ.ที่นี้..เนอะ….