ช่วงชีวิตในวัยเด็ก ฉันจะไม่ค่อยใส่ใจเรื่อง "ความสุข" สักเท่าใดนัก...อาจเป็นเพราะว่า ครอบครัวของฉัน คือ พ่อ-แม่ ไม่ทะเลากัน...ฉันจึงคำนึงถึงเรื่องการใช้ชีวิต การมีเงิน การมีบ้าน การมีรถยนต์ สิ่งที่อำนวยความสะดวกให้ชีวิตของฉันสามารถครองชีพได้อย่างสะดวกสบาย ฯลฯ เรียกว่า เป็นสิ่งที่เป็นเครื่องเชิดชูตัวของฉันเองทางโลก...แต่พอมาในวัยกลางคน แค่ฉันมีความสุขทางใจของฉันมากกว่า เรียกว่า ไม่มีความทุกข์ ยามมีครอบครัวก็ไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกัน มีความสุข ความอบอุ่นในการอยู่กิน ฉันท์สามี-ภรรยาที่มีแต่ความเข้าใจกัน การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และให้เกียรติกันเสมอมา...คิดแต่เพียงว่า อะไรที่ทำให้เกิดทุกข์ ก็จะไม่กระทำกัน เลี้ยงลูกก็ด้วยความเข้าใจลูก รักลูก เลี้ยงกันด้วยเหตุและผล สิ่งที่คิดว่าดีต่อลูก ต่อตนเอง ่ต่อครอบครัว และต่อสังคม ก็ได้นำมาสั่งสอนลูก-หลาน เพราะไม่ต้องการให้พวกเขาเกิดทุกข์...เพราะทราบว่าถ้าเกิดทุกข์แล้ว นั่นเป็นปัจจัยที่จะทำให้ไม่เกิดความสุข...เป็นการคิด และอุบายง่าย ๆ ที่พวกเราได้สร้างให้เกิดในครอบครัวของเราเอง
แต่วันนี้ได้อ่านบทความหนึ่งใน Facebook เห็นว่าเป็นบทความดี ๆ มีประโยชน์ จึงขอนำมาแบ่งปันและเก็บไว้ในบันทึกนี้ จาก Love Life Real
"ความสุขอยู่ที่เรา".....เราใช้เวลาเนิ่นนานทีเดียวกว่าจะเข้าใจว่า...ความสุขของเราไม่จำเป็นต้องเทียบกับคนอื่น.
การที่คนอื่นมีมาก ไม่ได้แปลว่าเรามีน้อย...การที่คนอื่นได้ดีนั้น ไม่ได้ทำให้เราแย่ลง...ความรักที่เขาไม่รับ ไม่ได้สูญหายไปไหน...
รอยยิ้ม ไม่จำเป็นต้องแย่งชิงกับใครมันผุดปรากฏขึ้นในใจที่เบิกบาน...เราใช้เวลาเนิ่นนานทีเดียวกว่าจะเข้าใจว่า...
ชีวิตของเรานั้นขึ้นอยู่กับเรา มิใช่คนอื่น...ความสุข เกิดเมื่อเราโอเคกับตัวเองมิใช่ต้องรอให้คนอื่นโอเคกับเรา...
การชื่นชมในสิ่งที่คนอื่นมีทำให้เขายินดีกับสิ่งที่เรามีเช่นกัน...ความรัก มีไม่สิ้นสุดเมื่อให้และขาดแคลนทันทีเมื่อเรียกร้องต้องการ...
รอยยิ้ม เกิดขึ้นง่ายดายถ้าไม่ได้คาดหวังว่าทุกอย่างต้องเป็นอย่างใจจึงสุข ...เราใช้เวลาเนิ่นนานทีเดียวกว่าจะเข้าใจว่า..
ชีวิตมิได้อยู่เพื่อแย่งชิงมิได้อยู่เพื่อเปรียบเทียบมิได้อยู่เพื่อร้องเรียกความรัก...หากอยู่เพื่อแบ่งปัน หากอยู่เพื่อชื่นชม หากอยู่เพื่อมอบความรัก
เราใช้เวลาเนิ่นนานทีเดียวกว่าจะเข้าใจว่า...เราสามารถมีความสุขได้กับความสุขของคนอื่น...
ยิ้มได้กับความสำเร็จของคนอื่น ขณะที่เราไม่สำเร็จ...และรักได้เสมอ แม้ใครคนนั้นไม่รับความรักของเรา...
เราใช้เวลาเนิ่นนานทีเดียวแต่เมื่อเข้าใจแล้ว...ชีวิตหลังจากนั้นช่างเต็มไปด้วยความสุข รอยยิ้ม การแบ่งปัน ชื่นชมปราศจากการแข่งขัน แย่งชิง เปรียบเทียบ...
เมื่อชีวิตมีความรักในหัวใจเราจะพบว่า...เราไม่ได้สมบูรณ์แบบเราไม่ได้มีทุกอย่างเราไม่ได้ประสบความสำเร็จทุกสิ่ง...
แต่เรามีรอยยิ้มได้และมีความสุขได้ ...ใช่ ความสุขเกิดขึ้นเมื่อเราเข้าใจว่า...
เราไม่จำเป็นต้องได้ทุกสิ่งที่ต้องการไม่ต้องเก่งหรือดีเด่นไปกว่าใครไม่ต้องได้รับการยอมรับหรือรักจากใคร...
ความสุขเกิดขึ้นเมื่อเรามีความสุขแค่นั้น ความสุขอยู่ที่เรา ไม่ได้อยู่ที่ใครอื่นเลย...
-Roundfinger-
บทความข้างต้น เป็นนิยามของคำว่า "ความสุขของฉัน (My Happy)" เพราะเป็นเรื่องราวที่ตัวของฉันเองได้กระทำมาตลอดชีวิตจวบจนใกล้จะ ๖๐ ปีแล้ว...เป็นความสุขที่เกิดขึ้นสำหรับตัวของฉันเอง การที่จะมีความสุขได้นั้น ถ้าอาศัยหลักธรรมเข้ามาร่วมด้วยแล้ว ยิ่งเรียกได้ว่า "โคตรมีความสุขมาก ๆ เลย กับการได้เกิดมาบนโลกใบนี้...หากตัวเราได้กระทำสิ่งดี ๆ ที่ไม่เดือดร้อนต่อตนเอง และผู้อื่น"
***********************************
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาในบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๒๘ เมษายน ๒๕๖๔
