ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช  เคยเขียนในบันทึกหนึ่งซึ่งครูอ้อยเคยอ่านซึ่งมีข้อความ  ดังนี้

คำแนะนำการเขียนบล็อกสำหรับครู

1. เขียนเล่าเรื่องวิธีออกแบบการเรียนรู้   วิธีการนั้นก่อผลอะไรต่อเด็กและต่อครู   มีเหตุการณ์อะไรมากระตุ้นให้คิดออกแบบเช่นนี้ได้   เวลาปฏิบัติ (จัดการเรียนรู้ของเด็ก) เกิดอะไรขึ้น   ต้องแก้ไขสถานการณ์อะไรบ้าง   เล่าให้เห็นความคิด   วิธีปฏิบัติและผลของการปฏิบัติ
2. เขียนเล่าเรื่องความสำเร็จของนักเรียนที่ตนภาคภูมิใจและเล่าว่าความสำเร็จเกิดขึ้นได้อย่างไร
3. เขียนเล่ากระบวนการกลุ่มของครู   ในการพัฒนาการเรียนรู้ของนักเรียน
4. เขียนเล่าเรื่องราวที่ครูช่วยเหลือเด็ก   เปลี่ยนเด็กจากเด็กเบื่อเรียนเป็นเด็กรักเรียน   เปลี่ยนจากเด็กเกเรเป็นเด็กช่วยเหลือ รร.  ช่วยเหลือเพื่อน   ทำประโยชน์ให้แก่ชุมชน ฯลฯ
5. เขียนเล่าเรื่องราวความร่วมมือระหว่างครู (โรงเรียน) กับผู้ปกครองในการจัดการเรียนรู้   หรือแก้ไขปัญหาของเด็ก
6. เขียนเล่าเรื่องราวของลูกศิษย์ที่จบไปแล้ว   และไปเรียนต่อหรือทำงานที่ครูภูมิใจ
7. เขียนเล่าเรื่องราวความร่วมมือระหว่าง รร. และชุมชน
8. ฯลฯ มีเรื่องราวความสำเร็จ  เรื่องราวดี ๆ ที่ครูน่าจะนำมาเล่าได้เป็นพันเป็นหมื่นเรื่อง

วิจารณ์  พานิช
 25 ก.ย.49

ครูอ้อยจึงคิดว่า...บันทึกนี้ที่จะเขียนต่อไปนี้  ไม่ใช่เป็นการยกย่องตนเอง  แต่เป็นการนำความภาคภูมิใจมาถ่ายทอดให้  ผู้อ่านได้ซาบซึ้ง  และซึมซับความสุขที่ได้รับร่วมกัน

เมื่อวานนี้เวลา15.30 น.ที่โรงเรียนที่ครูอ้อยสอนอยู่นั้น  มีการประชุมครูประจำเดือนธันวาคม ซึ่งมีองคประชุมเป็นฝ่ายบริหารและครูทั้งหมด  ประชุมเพื่อฟังนโยบายตามวาระการประชุม

มีอยู่ตอนหนึ่งที่....ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนได้กล่าวชมเชยครูอ้อยในเรื่อง

1. ครูอ้อยได้รับเป็นผู้ที  คิดดี  ทำดี ต้องได้ดี  และครูอ้อยก็ได้รับรางวัล  " สุดคะนึง "

2.  เป็นผลทำให้ท่านผู้อำนวยการ " ดัง "  ไปโดยปริยาย  ในคราวที่ท่านผู้อำนวยการไปประชุมในที่ต่างๆ

3.  เชิญชวนให้เพื่อนครูในโรงเรียนเข้าไปอ่านบันทึกของครูอ้อย

ความรู้สึกที่ได้รับคำชม  ถ้าพูดอย่าง...ครูอ้อยที่ได้รับรางวัลบ่อยๆ ก็รู้สึกเหมือนๆเดิม

ความรู้สึกที่ได้รับคำชม ถ้าพูดอย่าง..ครูอ้อยที่นอบน้อม  ก็จะรู้สึกว่า  ดีใจ  น่าที่จะทำต่อไป เพื่อชื่อเสียง  ที่นำมาสู่ชื่อเสียงของโรงเรียน  และท่านผู้อำนวยการ

แต่กว่าจะมาถึงตอนนี้......ถามนิดนึงว่า...ให้โอกาสและเปิดสมองของครูอ้อยเพียงพอหรือยัง.....

ครูอ้อย..ยังคง...คิดได้   ทำได้   และต้องได้ดี