๑,๑๔๔. หลักไม้เลื้อย...

ความเหนื่อยยากและท้อแท้..เป็นธรรมดาของโลก ที่คอยมาเยี่ยมเยือนและกระทบกระทั่งผู้เป็นหลักฃัย..ให้คลอนแคลน..แต่ความรักและหวังดี มีรอยยิ้มให้ไม้เลื้อยทั้งหลาย นี่คือ..กำลังใจ..ที่คอบปลอบปลุกหลักอย่างเราให้ลุกขึ้นสู้..

        คือธรรมชาติ..ของทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ พืช หรือมนุษย์ ย่อมต้องการความอยู่รอดปลอดภัยด้วยการแสวงหาสิ่งที่ยึดเหนี่ยว หรือไม่ก็ขอเที่ยงตรงดำรงมั่นอยู่กับที่ สงบนิ่ง..แต่พึ่งพิงได้

    อาจไม่ใช่แค่เพียงความอยู่รอด แต่คือการเรียนรู้วิถีฃีวิตที่งดงามและอยู่ร่วมกันแบบแบ่งปันพื้นที่แห่งความสุขและความเอื้ออาทรซึ่งกันและกัน..

        เพียงความเคลื่อนไหว ก็ทำให้มองเห็นการเดินทางที่ไม่เคยหยุดนิ่งอยู่กับที่ เมื่อตั้งหลักได้ก็ไม่เคยทิ้งโอกาสที่จะก้าวต่อไป..พัฒนาไปสู่ความเจริญก้าวหน้า อย่างไม่รู้ว่าจะสิ้นสุด ณ จุดใด อาจไม่รู้กระทั่งจุดหมายปลายทาง..เหมือนจะทำทุกวันให้ดีที่สุด..

        พยายามอย่างยิ่งที่จะปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม และแสดงออกซึ่งความต้องการน้ำ อาหารและอากาศที่บริสุทธิ์..นี่คือปัจจัยพื้นฐานที่เหมือนกันของทุกชีวิต

        แง่คิดก็คือ..เราเป็นได้ทั้งหลักและไม้เลื้อย..ใช่หรือไม่?

        มั่นคงประดุจหลักชัย..ก็ต้องแข็งแกร่งพอทั้งตัวและหัวใจ อดทนต่อทุกปัญหาและอุปสรรค รับรู้ในความแตกต่าง ไม่เลือกปฏิบัติ..มีความพร้อมทั้งคุณธรรมและจริยธรรม

        หลักไม้เลื้อย..จึงไม่ธรรมดา แล้วตัวเราล่ะ? เป็นหลักให้ใครได้บ้าง? แข็งแรงมากพอไหม?ทั้งกายและจิตใจ พร้อมที่จะเป็น “ผู้ให้”มากน้อยแค่ไหน?

        มิใช่เข้าใจแต่คำว่า “เสียสละ” แต่ต้องปฏิบัติให้เห็นจริง เพราะมันคือสะพานบุญหรือจิตอาสาก็ว่าได้ ถ้าได้เป็นหลักให้ใครต่อใคร...

        การเป็นหลักได้ต้องใช้การประมาณตน และหมั่นสร้างภูมิคุ้มภัย ไม้เลื้อยที่เข้ามาอยากมากล้น..คือแก่นธรรมและความดีที่ห่อหุ้มกายใจ ให้เกิดความงดงาม ควรค่าแก่การเคารพและนับถือ..นั่นคือ..ความสง่างามทั้งนอกและใน มิใช่แค่เปลือก...

        จงภูมิใจเถิด..ที่เราเป็นพ่อและแม่ที่เป็นหลักให้ลูกหลาน..

        จงทำงานอย่างเบิกบาน..ที่เราเป็นครูอาจารย์เป็นหลักให้แก่ลูกศิษย์ในโรงเรียน

        จงพากเพียรและอดทนอดกลั้นต่อไป..เมื่อเราเป็นผู้นำท้องถิ่น ที่เป็นหลักให้ชุมชน

        จงมากล้นด้วยความเสียสละ..เมื่อเราเป็นหมอและพยาบาล เป็นหลักให้แก่ผู้ป่วย

        ความเหนื่อยยากและท้อแท้..เป็นธรรมดาของโลก ที่คอยมาเยี่ยมเยือนและกระทบกระทั่งผู้เป็นหลักฃัย..ให้คลอนแคลน..แต่ความรักและหวังดี มีรอยยิ้มให้ไม้เลื้อยทั้งหลาย นี่คือ..กำลังใจ..ที่คอบปลอบปลุกหลักอย่างเราให้ลุกขึ้นสู้..

        วันนี้..ไม้เลื้อยทั้งหลาย..ล้วนมีอยู่มากมายในครอบครัว องค์กร สังคมชุมชนและประเทศชาติ เราได้สร้างสรรค์ปันสุขให้แก่หลักแหล่งที่เราอาศัยอยู่บ้างหรือยัง?

        หรืออาจจะไม่ต้องคาดหวังให้ไกล..ไม่ต้องคิดมากไปถึงเพียงนั้นก็ได้..

        เพราะหลัก..ไม้เลื้อยเอง ใจกว้างพอ..ที่จะไม่ร้องขอ เพียงแต่แค่อยากเห็นทุกคนและทุกสิ่งไม่สร้างความเดือดร้อน..ไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น

        มองตนออก..บอกตนได้และใช้ตนเป็น..ก็เพียงพอ

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๑๖  มิถุนายน  ๒๕๖๓


       

       

       

       

       

       

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (0)