เส้นทางชีวิต

กว่าจะเติมโตมาได้ขนาดนี้หมดไปกี่ล้าน
.         เคยถามตัวเองเล่น ๆ ว่ากว่าจะมาไกลขนาดนี้หมดไปเท่าไหร่ เส้นทางชีวิตหลายคนอาจง่ายดาย แต่หลายคนอาจไม่ง่ายอย่างที่คิด บางครั้งเราต้องต่อสู้มาเองบางครั้งท้อบางครั้งสิ้นหวัง มีหลายครั้งที่คิดลาโลกไปก็มี ยิ่งโตยิ่งปัญหาเยอะ เมื่อรับรู้อะไรได้หลายอย่างแล้วเราก็ยิ่งเป็นทุกข์กับเรื่องราวชีวิตของเราที่เกิดขึ้น เส้นทางชีวิตผมตลอด ๒๗ ปีที่ผ่านมา ก็ถือว่าผ่าอะไรมาเยอะเหมือนกันทั้งเรื่องดีเลวปะปนกันไป หลายคนอาจคิดว่าอายุ ๒๗ มาบอกว่าผ่านอะไรมาเยอะ บางคนเขาอายุเยอะกว่านี้เขายังไม่พูด แต่ผมอยากจะบอกว่าผมต้องพูดเพราะว่า ผมแก้ I รายวิชาความเป็นครูอยู่ อาจารย์เค้าบอกมาเราต้องทำ ฮ่าๆๆๆ ชะงั้น เส้นทางชีวิตผมไม่มีอะไรมาเริ่มจากเข้าโรงเรียน อยู่กับย่า กับปู่ พอตอนย่าตาย อายุ ๑๔ ต้องอยู่บ้านคนเดียว ทำอาหารกินเอง ดูแลตัวเอง จัดสรรเวลาชีวิตเอง เพราะบ้านทั้งหลังไม่มีใครอยู่ พ่อไปมีภรรยาใหม่ ไม่อยากไปอยู่ด้วย แม่ก้ไปมีสามีใหม่ ไม่เคยเจอหน้าเลยตั้งแต่อายุ ๑ ขวบ (เรื่องดราม่า) เลยตัดสินใจจะอยู่ด้วยตนเอง พอเรียนจบ ม.๓ เกรดไมค่อยดีเท่าไหร่ ป้าเคยสัญญาว่าจะเอาไปเรียต่อที่ จังหวัดมหาสรคาม ก็ดันมาเสียพอดี เลยต้องได้เรียนต่อที่นี่เหมือนเดิม 

.        ม.ปลายชีวิตเริ่มเปลี่ยน เพราะพ่อที่เป็น ผอ. หรือที่อยู่ด้วยปัจจุบันรับมาเป็นลูกบุญธรรม เลยได้เข้ามาอยู่บ้านนี้แล้วคอยดูและทุกอย่างที่เป็นค่าใช้จ่ายเรา  ส่งเรียนจบ พาไปเสาะหาแม่ที่ไม่เคยเจอหน้าเลย จึงได้เจอหน้าตอนอายุ ๑๘ ถือว่าชีวิตช่วงนี้โชคดีมาก เพระาเรียนจบ ก็ไม่อยากรบกวนใครอีกเลยตั้งใจทำงาน สร้างทุกอย่างให้เป็นของเรา เพราะจะหวังให้ใครช่วยนั้นคงไม่ได้ ทุกวันนี้ถืือว่าตัวเองโชคดีมาที่มายืนอยู่ ณ จุดนี้ และคอยตอบแทนบุณคุณทุกคนที่เคยช่วยเหลือ และพยายามใช้ชีวิตตัวเองให้มีความสุขมากที่สุด เพื่อความหมายของชีวิตต่อไป

ขอบคุณทุกกำลังใจในช่วงเวลาต่างๆ 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกนักศึกษา ป. บัณฑิต 62 ... นายทินวัฒน์ ใจคำ



ความเห็น (2)

เป็นเส้นทางชีวิตที่มีความหมาย ขอชื่นชมครับ

เป็นกำลังใจให้ก้าวเดินต่อไปนะคะ :)