สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ สบายดีกันหรือเปล่าค่ะ ช่วงนี้อากาศเริ่มเข้าสู่หน้าร้อนแล้ว รวมถึงโรคระบาดเชื้อไวรัสโคโรน่าก็กำลังเป็นที่สนใจของคนทั่วโลก ยังไงอยากให้เพื่อนๆ รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี สุขภาพร่างกายแข็งแรงกันนะคะ วันนี้ดิฉันก็จะมาเล่าเรื่องที่ดิฉันได้รับจากการกระทำที่ดิฉันได้ทำมาโดยตลอดการเป็นครูนั่นคือสิ่งที่ดิฉันทำต่อลูกๆเด็กพิการนั้นเองค่ะ  อยากให้เพื่อนลองอ่านดูนะคะ


       ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาชีพครูเด็กพิเศษนนั้น การเริ่มต้นใหม่ ได้เจอสิ่งใหม่ๆ สังคมใหม่ สภาพแวดล้อม นักเรียน ทุกอย่างใหม่หมดเลย ไม่มีอะไรที่เคยเจอมากก่อน จากพนักงานศูนย์บริการโทรศัพท์ที่เจอแต่ผู้คนที่เข้าถามปัญหา ชำระเงิน ซื้อโทรศัพท์ ในหนึ่งวันก็จะวนอยู่ประมาณนี้ซึ่งเราก็ทำหน้าที่ของเราวนอยู่แบบนี้  แล้วเมื่อวันหนึ่งได้เกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิตพลิกผันตัวเองมาเป็นครูแล้วนั้น สิ่งที่คิดและทำมาตลอดนั้นคือ เราต้องมีจิตใจที่เมตตาต่อเด็ก ต้องมีความเสียสละต่อส่วนรวม ต้องมีความอดทนต่อสภาพสังคมในโรงเรียนซึ่งเราไม่รู้เลยว่าเราต้องเจอกับอะไรบ้าง ซึ่งสิ่งเดียวที่่ยึดมั่นและถือมั่นมาโดยตลอดตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงานในสถานศึกษาแห่งนี้ คือ ต้องมีจิตใจที่โอบอ้อม อารีย์ต่อนักเรียนให้มากเพราะเด็กๆบางคนเขามีความบกพร่อมที่แตกต่างกัน บางคนบกพร่องทางด้านสังคม การเข้าหาเพื่อน บางคนบกพร่องทางสติปัญญา บางคนบกพร่องทั้งการขาดความรักต่อครอบครัว สังคม การเข้าหาเพื่อนเยอะแยะมากมาย การที่เราเข้ามาทำงานในสถานศึกษาที่แห่งนี้เราต้องปรับที่ตัวเราเอง ซึ่งเราไม่สามารถให้เด็กนักเรียนปรับเข้าหาเราได้ ดังนั้นแล้วเราจึงปฏิบัติอย่างที่เราตั้งใจให้มันเป็นมาตลอด ดูแลนักเรียนพิการอย่างดี เสมือนเขาคือลูก เสมือนเขาคือคนในครอบครัวเรา เอาใจใส่ทุกอย่าง เสียสละเวลาที่เราต้องได้พักผ่อนสบายๆ แต่เราต้องไปนอนเวรเรือนนอนเพื่อดูแลเด็กๆพิการ เพื่อยามฉุกเฉินเขาจะต้องมีคนดูแล มีที่พึ่ง ช่วยเหลือเขาในยามเจ็บป่วยได้ ซึ่งการกระทำดังกล่าวดิฉันได้ปฏิบัติมาด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์ และด้วยจิตวิญญาณความครูคนหนึ่ง และสิ่งที่ทำให้ฉันภาคภูมิใจนั้นคือ เด็กๆทุกคนที่ได้สัผัสถึงตัวตนของดิฉัน เขาส่งมอบความรักกลับมาจนรู้สึกได้ เด็กๆชอบที่จะเรียนหนังสือกับดิฉัน เด็กๆมีความสุขที่จะได้ทำกิจกรรมที่ดิฉันจัดขึ้น ในวันเกิดฉันเด็กๆเขียนจดหมายให้ฉันด้วยความไร้เดียงสาของเขา ดิฉันดีใจมาก ถึงบางตัวหนังสือเขาอาจะเขียนผิดเขียนถูก สื่อความหมายผิดบ้าง แต่ดิฉันก็รู้สึกได้ว่าลูกๆเขียนด้วยความตั้งใจจริงและรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ฉันมีความสุขมากที่เด็กๆ รักและมีความสุขที่ดิฉันได้ทำหน้าที่ตรงนี้ สิ่งที่ฉันได้ตอบแทนมันมีค่ามากกว่าสิ่งของ หรือ แก้วแหวนเงินทองทั้งปวง นั้นคือความรักจากเด็กๆ ที่มีต่อครูคนนี้ ถึงแม้ว่าพื้นฐานชีวิตของคนเราจะไม่เหมือนกัน เมล็ดพันธ์ของเขาอาจจะไม่สมบูรณ์แต่ลูกๆพิการทุกคน เขามีหัวใจที่เข็มแข็งมาก เขาสามารถเรียนรู้ได้ เขาสามารถอยู่ในสังคมได้อย่างไม่เป็นภาระต่อบุคคลอื่น อยากให้ผู้ที่ได้เข้ามาอ่านบทความนี้ ถ้าท่านพบเจอนักเรียนพิการหรือบุคคลใดก็ตาม อยากให้คิดว่าเขาคือเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง เขามีความสามารถอยากให้ช่วยเป็นกำลังใจ ช่วยพลักดันให้คนพิการทุกคนจงสู้ต่อไป และสุดท้ายดิฉันขอสัญญาว่าดิฉันจะขอทำหน้าที่ครูเด็กพิการให้ดีที่สุดต่อไป