เรื่องของฉันที่อยากเอ่ย

ฉันสุนิสาเป็นคนที่ชอบหาปลามาก
       ฉันสุนิสาเป็นคนที่ชอบหาปลามาก
ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ชอบหมด ครั้งหนึ่งคนแถวบ้านใกล้เคีบงชวนกันไปหาปลา ฉันก็เลยขอแม่ไปด้วย ตอนนั้นมีคนไปมากกว่า10คนและฉันเป็นเด็กคนเดียวนอกนั้นเป็นผู้ใหญ่หมด ฉันตื่นเต้นมากเพราะเป็นการออกหาปลาที่เป็นทริปใหญ่ ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปจอดที่หมู่บ้านท้ายเขาแล้วเดินเท้าเข้าไป แตนแรกยังไม่รู้สึกอะไรเดินไปสักชั่วโมงก็ยังไม่ถึง ใจเริ่มรู้สึกว่าเหนื่อยและหายตื่นเต้นไปเลยเพราะต้องเดินขึ้นเขา ลงห้วย ปีนหน้าผาที่เป็นหินลัดเลาะตามแม่น้ำขึ้นไป ออกเดินทางตั้งแต่7โมงเช้ากว่าจะถึงที่หาปลาก็เกือบ10โมง พอถึงเห็นสถานที่แล้วหายเหนื่อยเลยแทบไม่อยากหาปลา อยากเล่นน้ำมากกว่าเพราะสวยมาก แม่บอกว่าที่นี่เขาเรียกว่า 3ห้อง เป็นธารน้ำที่ไหลมาบรรจบกันหินโดนกัดเซาะทำให้เป็นล็อคๆเหมือนห้องน้ำสีฟ้าอมเขียว(แม่บอกว่าลึกมากไม่มีใครกล้าลงไป) เดินขึ้นไปอีกนิดทุกคนก็เริ่มลงน้ำหาปลา กลุ่มผู้หญิงก็ใช้สวิง ส่วนผู้ชายดำน้ำใช้มือจับ ฉันหลังจากเดินสำรวจความสวยงามของธารน้ำเสร็จก็เริ่มแต่งตัวเปลี่ยนรองเท้าแล้วลงไปในน้ำอยากบอกว่าฉันไม่ใช้อะไรเลยนอกจาก2มือในการจับปลา (เหมือนจะโม้แต่มันคือเรื่องจริงนะ555)
       จากนั้นก็หาไปเรื่อยๆจนเที่ยง ทุกคนก็พักกินข้าวเอาปลาที่ได้ออกมาย่างบ้าง ต้มบ้าง ฉันจึงเอาปลาที่ได้ออกมาย่างกับผู้ใหญ่ด้วยทุกคนแทบไม่เชื่อว่าฉันได้ปลาด้วยเพราะไม่มีอุปกรณ์อะไรเลยในการจับปลา ทุกคนชมฉันกันใหญ่เลย ฉันนี่ยิ้มไม่หุบเลย กับข้าวมื้อเที่ยงของวันนั้นทั้งอิ่มท้องอิ่มใจ พอหลังจากกินข้าวเสร็จก็พักประมาณ15นาทีแล้วทุกคนก็เริ่มหาปลาต่อ
       และแล้วความตื่นเต้นอีกครั้งก็มากถึงเมื่อลุงของฉันปีนหน้าผาจะข้ามไปเก็บว่านที่หายาก ตะโกนบอกว่า  "ทุกคนห้ามขยับ ลงไปในน้ำให้หมด" ทุกคนก็พากับตกใจรีบเอาตัวแช่ในน้ำโผล่แต่หัวขึ้นมาเกือบหมดแอบอยู่ตามพุ่มไม้ต่างๆในน้ำ แม่ฉันรีบวิ่งมาหาฉันและจับมือฉันแล้วลงไปแช่ในน้ำด้วยกันแล้วบอกว่าเงียบๆ พอมองขึ้นไปตรงหน้าผาที่เป็นป่าก็ได้เห็นหมีตัวใหญ่กับลูกของมันกำลังเดินมากินน้ำที่ต้นลำธารใจหนึ่งฉันก็กลัวอีกใจหนึ่งก็ดีใจที่ได้เห็นหมีเพราะเป็นครั้งแรก ประมาณพักใหญ่ๆหมีสองแม่ลูกก็เดินเข้าไปในป่า ทุกคนก็เริ่มคุยกัน บางคนก็เริ่มหาปลาต่อจนไปถึงจุดสิ้นสุดคือต้นน้ำ ทุกคนเริ่มพักและเริ่มล้างตัว ฉันผู้ซึ่งไปถึงทีหลังเห็นตราดน้ำสวยมากตกลงมาเป็นละอองเย็นชื่นใจ สูงน่าจะประมาณ30-40เมตรได้ สวยงามมาก ฉันยังถามแม่เลยว่าทำไมเขาไม่มาเที่ยวที่นี่แม่เลยบอกว่า ไกลขนาดนี้รถก็เข้าไม่ถึงใครเขาจะมากันมันอันตรายด้วย พอได้คำตอบฉันก็เริ่มล้างตัวล้างกระชังปลาที่จับได้แล้วก็เดินโม้ไปทั่วว่าจับปลาสองมือนี่ง่ายนิดเดียว จากนั้นก็ออกเดินทางกลับบ้าน
     
 วันนั้นเป็นวันที่ฉันมีความสุขและประทับใจมาก เป็นการผจญภัยอย่างหนึ่งที่ได้ประสบการณ์อันมีค่าที่เด็กรุ่นราวคราวเดียวกับฉันไม่สามารถหาเรียนรู้ได้ 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกส่วนตัว...SuperBelll



ความเห็น (30)

สวัสดีครับ คุณสุนิสา ขอบคุณที่แบ่งปันเรื่องราวดีดี และเป็นกำลังใจให้นะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณกรกต ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุนิสา พรมใจ เป็นกำลังใจในการสร้างสรรค์ผลงานนะค่ะ ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณประภาพร ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีครับ คุณสุนิสา ขอบคุณที่แบ่งปันเรื่องราว คุณเขียนดำเนินเรื่องได้น่าอ่านมากครับ และเป็นกำลังใจให้นะครับ สร้างสรรค์ผลงานต่อไปครับ

สวัสดีค่ะ คุณสุนิสา ดิฉันประทับใจในงานเขียนของคุณค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุนิสา ดิฉันชื่นชอบในงานเขียนของคุณ อ่านแล้วรู้สึกประทับใจมากค่ะ ขอเป็นกำลังใจในการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีครับ คุณสุนิสา ผมประทับใจในงานเขียนของคุณมาก เป็นกำลังใจให้ในงานเขียนครั้งต่อไปครับ

สวัสดีค่ะ คุณสุนิสา ดิฉันประทับใจในงานเขียนของคุณมาก เป็นกำลังใจให้ในงานเขียนครั้งต่อไปค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุนิสา ประทับใจในงานเขียนของคุณมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีครับคุณสุนิสา พรมใจ ประทับใจงานเขียนของคุณมากครับ เป็นกำลังใจให้มีงานเขียนดีๆแบบนี้อีกนะครับ

สวัสดีครับ คุณสุนิสา ชื่นชอบในงานเขียนของคุณ เป็นกำลังใจให้ครับ

สวัสดีค่ะ คุณสุนิสา ดิฉันประทับใจในงานเขียนของคุณมากค่ะ เขียนได้มากค่ะ ขอเป็นกำลังใจในการสร้างสรรค์งานเขียนชิ้นต่อ ๆ ไปนะคะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณฤทธิพงศ์ ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณนริศรา ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณนภัสวรรณ ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณเฉลิมศักดิ์ ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณอรอุมา ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณสิริญาภร ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณกิตติวัฒน์ ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณวชิรวิชญ์ ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณกวิสรา ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีครับ คุณสุนิสา ผมประทับใจในผลงานของคุณมากครับ เป็นกำลังให้นะครับ

สวัสดีค่ะ คุณสุนิสา ชื่นชอบเรื่องราวของคุณ ขอเป็นกำลังใจนะคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณสุนิสา ดิฉันชื่นชมผลงานของคุณนะค่ะ เขียนได้น่าประทับใจมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ในการสร้างสรรค์ผลงานต่อๆไปอีกนะค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณศิริมงคล ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณกล้วยไม้ ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณพัชรินทร์ ที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุนิสา ขอบคุณที่ถ่ายทอดเรื่องราวดี ๆ นะคะ เป็นความทรงจำที่ทั้งตื่นเต้นและคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะเจอหมีตัวเป็น ๆ

สวัสดีค่ะ คุณสุนิสาดิฉันชื่นชมในสิ่งที่คุณได้เขียนมาเป็นผลงานที่น่าประทับใจและขอเป็นกำลังใจให้นะคะ